کم کم به کلمات روی کاغذ وابسته می‌شوم چونکه مرا به شکل دلپذیری از زندگی جدا و بداخل ماجرا های مطبوع می‌کشاند. حس می کنم که در این کلمات رازی هست که رستگاری از در و دیوار زندگی و کوچه و خانه غمزده و تنهایی و تاریکی را معنی می‌دهد. 

از کتاب «بازگشت یکه سوار» نوشته پرویز دوائی.

( نثر دوائی نمونهٔ خوبی برای بیان حیطه خصوصی زندگی است و آن را با نثر مارسل پروست «در جستجوی زمان از دست رفته» مقایسه‌کرده‌اند.)

معصومه حامی‌دوست
@Writing_lovers

اهمیت خلاقیت ادبی از نگاه بلوم
@Writing_lovers

دفترچه یادداشت و انفجار ایده‌ها


چند روزی است که در حال تایپ مطالب دفترچه‌های یادداشت روزانه ام به ترتیب تاریخی‌شان هستم. در این یادداشت ‌ها اطلاعات پراکنده‌ای وجود دارد که به مرور از یاد برده‌ام و خواندن‌شان برای خودم تازگی دارد. جملات، مفاهیم و ایده‌های کوچک و بزرگی که به مرور در آنها یادداشت کرده‌ام و در حکم شمع‌های کوچکی هستند که لحظه حال‌ام را گرم و پرنور می‌کنند.

نوشتن یادداشت ها را در نوجوانی با دیدن مستند لئوناردو داوینچی شروع کرده‌ام. داوینچی در فاصله سالهای ۱۴۵۲ تا ۱۵۱۹ یادداشت‌هایی به زبان ایتالیایی و به صورت آینه‌ای می‌نوشت.

در آن سالها کمتر شخصيتی به اندازه او برایم شگفت انگيز بود و از وجوه این شگفت‌انگیزی‌اش یکی این بود که به هر کجا که می‌رفت دفتری با خود به‌همراه داشت و هر زمان که ایده‌ای به ذهنش می‌رسید یا چیز جالبی می‌دید آن را در دفترش می‌نوشت. حتی زمانی تحت تأثیر او بخشی از یادداشت هایم را به صورت آینه‌ای و از چپ به راست، می‌نوشتم.

دفترچه یادداشت‌ داوینچی صفحاتی بود که در آن فهرست کارهایی را می‌آورد که در طول روز انجام می‌داد: کارهایی مانند پیدا کردن یک جمجمه سر متعلق به انسان، خرید کتاب های آناتومی، بررسی پرده‌های مغزی و تشریح فک سوسمار و حتی کارهای روزانه معمولی‌تری مانندخرید گچ، کاغذ و مداد سیاه.

و فهرستی از لوازمی را که باید در سفرهایش با خود همراه می‌داشت: ابزارهایی مانند تیغ، اره‌ای که با آن استخوان ها را ببرد، گیره و تحقیقات آنتومی‌اش.

از آنجا که به ضرب المثل های عاميانه بسیار علاقه داشت؛ صفحاتی از دفترچه را به مثال ها و چيستان هایی که می‌شنید اختصاص می‌داد. در دوستون، پيش بينی های مربوط به آينده را می‌نوشت. در زير صفحه، فهرستی از اشياء خانه اش را يادداشت می کرد و در بالای همان صفحه، به اصول پرواز پرندگان می پرداخت و در صفحات بعدی، مطالعات و آزمايش های گسترده‌اش را درباره خواص آينه ها و علم نورشناسی ترسيم می‌کرد. به همین خاطر دانشمندان امروزه آن را انفجار ایده‌ها می‌دانند.

داوینچی امیدوار بود بتواند‌ این یادداشت‌ها را که مجموعه ای نامنظم از موضوعات گوناگون بود، بعدا در فرصتی مناسب و مطابق با موضوعی که دربرمی‌گیرد، مرتب کند.

خوب است هر از چندی بخشی از وقت‌تان را صرف سروسامان دادن و تایپ دفترچه‌های یادداشت‌روزانه‌تان کنید. این کار خیر و برکت زیادی برای‌تان دارد از جمله اینکه می‌تواند لحظه‌حال‌تان را سرشار کند.

✍ معصومه حامی‌دوست

@Writing_lovers

✍تمرین:

در این مورد آزادانه بنویسید:

پشت میز گوشه سالن نشستیم و دانه‌های برفی را که از بیرون پنجره می‌رقصید تماشا کردیم..


#نوشتن

@Writing_lovers

نقل قولی از داوینچی
@Writing_lovers

جملهٔ امروز

«نوشتن بیش از یادآوری با فراموشی مرتبط است.»

امروز دربارهٔ این جملهٔ فایدروس ِ افلاطون می‌نویسم. درنگ و تأمل روی جملات و کلمات ما را به رودخانه‌ای در دل زمان متصل می‌کند. باید به جملات و کلمات متصل شد و از روایت‌های نهفته‌ای که چون رودخانه‌ای در دلشان جاری است، روایت داد.

معصومه حامی‌دوست

@Writing_lovers

آیزاک آسیموف که فوق العاده براش احترام قائلم، گفته: «نوشتن را فقط می‌توانید با نوشتن بیشتر یاد بگیرید.»
بنابراین مهمترین کار در مسیر نویسنده شدن این است که تمام توجه و توان خود را مصروف نوشتن کنید. این یک پیروزی و برد بزرگ برای شما خواهد بود.

دوتا از دوستان خوش ذوق و باشهامت کانال نویسندگی، داستانک‌های زیبای‌شان از «تمرین‌های شبانه» را برای کانال ارسال کرده‌اند. برای این دو نویسنده جوان و توانا، آرزوی آینده‌ای درخشان دارم و امیدوارم که شما هم از نوشته‌های این دو عزیز لذت ببرید.


@Writing_lovers

اتاق تنهایی


پشت دیوار یکی از اطاق‌های خانه، رو به باغ ایستاده‌ام، قدم به پنجره اطاق نمی‌رسد. می‌خواهم غروب آخرین روز پاییز را ببینم، اتاق مثل همیشه تیره و تاریک است.
در جایم مچاله می‌شوم، پتو را می کشم، کاش لحظه‌ای آرام بگیرم.سعی می‌کنم همه چیز را فراموش کنم و به خواب عمیقی بروم.

گوسفندهای خیالی را می‌شمرم : یک ، دو ، سه ...
نه ! در جایم غلت می‌زنم و مدام بالش زیر سرم را صاف و صوف می‌کنم، یک ثانیه هم حواسم پرت نمی‌شود. نگاه‌های احمقانه‌ای که بیرون منتظر من است عذابم می‌دهد.
می‌ترسم بروم و وانمود کنم که هیچ چیز برای من اهمیت ندارد؛ سرم به کار خودم گرم است و به هیچ وجه دلتنگ آمدن کسی نیستم.

رو به آیینه به تصویر خودم خیره می‌شوم و سعی می‌کنم لبخندی مصنوعی را بر لب‌هایم ایجاد کنم .
اما لب می‌زنم: نه نمیتونی بدون اون لبخند بزنی.
ناامید روانه تخت خوابم می‌شوم، پتو را رویم می‌کشم.
ناگهان صدای کوبیدن در افکارم را بهم می ریزد.
صدایش می آید : دختر تا کی میخوای خودتو توی اون اتاق حبس کنی ...

فرشته باباخانی

از همراهان خوب کانال نویسندگی و نوشتن

@Writing_lovers

آخرین نگاه


پشت دیوار یکی از اطاق‌های خانه، رو به باغ ایستاده بودم
قدم به پنجرهٔ اطاق نمی‌رسید ...
بالا و پایین می‌پریدم تا برای آخرین بار صورت ماهش را تماشا کنم.
پالتوی قهوه‌ای‌اش را تن کرده‌ بود و چمدان به دست، وسط انبوه درختان نارنج و پرتقال ایستاده بود. بالشتی زیر پایم گذاشته بودم ...
با گوشهٔ شال گردن بافتنی‌اش، که گره به گره اش را خودش بافته‌ بود و سُرخیش جلوه‌ی خاصی داشت؛ اشک هایش را پاک می‌کرد.
گویی منتظر بود... منتظر یک دلیل، یک صدا یا یک نگاه که بگوید بمان!
به پدر نگاه می‌کنم. گویی روی شانه‌هایش وزنه گذاشته‌اند. سیگارش را دود می‌کند و مات به نبودن مادر فکر می‌کند. کاش غرور لعنتی‌اش می‌گذاشت که برود و به دلدارش بگوید بمان!

دوباره به پنجره نگاه میکنم، در باغ کسی نیست، اما من دیگر نیازی نیست که بالشتی را زیر پایم بگذارم...
مادر رفته است سال‌ها پیش.چ،
نمیتوانم نفس بکشم، گویی اطاق اکسیژن ندارد، از اطاق بیرون می‌روم. هوا ابری است. کنار درخت محبوبم می‌نشینم، به آسمان خیره می‌شوم
کاش پدر آن موقع کاری می‌کرد ...

مینا سامعی‌‌

از همراهان خوب کانال نویسندگی و نوشتن

@Writing_lovers

✍تمرین:

در این مورد آزادانه بنویسید:

فروشگاه متروکه همانند یک کشتی شکسته بود که در ساحل رها شده باشد..‌.


#نوشتن

@Writing_lovers

توصیه ویلیام فالکنر
@Writing_lovers

مارکز از شاهکار جاودانه‌اش؛ رمان «صد سال تنهایی» می‌گوید!
@kanoondastanchaharshanbehrasht

در برابر سیاست و ابتذال روزمره، ادبیات، موسیقی یا نقاشی پادزهر خوبی است. ادبیات وقتی از ابتذال روزانه یا هر چیز معمولی حرف می زند آن را از ابتذال بیرون می کشد، به آن حقیقتی می دهد که دیگر همه چیز هست، جز مبتذل...

#روزها_در_راه
#شاهرخ_مسکوب

✍تمرین:

در این مورد آزادانه بنویسید:

آنکه پیش بینی می‌کند لزوما همه چیز را نمی‌داند. ساختمان کاملا عوض شده بود..‌.


#نوشتن

@Writing_lovers

چطور بنویسیم؟
@Writing_lovers

چگونه می‌توانیم با یادداشت‌های خلاقانه درآمد کسب کنیم؟

بخش اول

بهمن فرسی در رمان شب یک، شب دو می‌نویسد: «ادبیات واقعی و صمیمانه دفترچه‌های خاطرات هستند که کرورها در نهانخانه آدمها حفاظت می‌شوند و هرگز هم برای سراسر خوانده شدن به کسی عرضه نمی‌شوند.»

یادداشت ها و خاطرات یک موضوع شخصی و صمیمی هستند. در میان یادداشت‌های روزانه هر چندوقت یکبار به چیز جالبی می‌رسید اما ممکن است شرایط اجازه ندهد درست دربارهٔ آن فکر کنید و آن را بپرورانید. فکری روشنی که در خواب به سراغتان می‌آید و با خودتان می‌گویید صبح آن را یادداشت می‌کنم ویا ایده‌ای که مضحک و نامفهوم به نظرمی‌رسد. دربیشتر مواقع دست یابی به یک دفترچه یادداشت به سازماندهی افکار بالقوه و اندیشه‌هایتان کمک می‌کند.

نویسندگان زیادی یادداشت های خود را درکشوی میز یا کمد نگهداری می‌کنند. در مواردی هم دفتر یادداشت‌ یک نویسنده به کتاب مورد علاقه خوانندگان تبدیل می‌شود. دیدن این یادداشت هابه ما انگیزه می‌دهد وتشویق‌مان می‌کند تا کتاب مخصوص مان را از میان یادداشت‌های روزانه مان شکل بدهیم. موفق ترین نویسنده ازنظر درآمدزایی از طریق یادداشت‌های روزانه لئو تولستوی است.

شروع به یادداشت برداری وتوصیف‌های کوتاه از همه چیزهایی کنید که دوست دارید یا از آن متنفرید. در این یادداشت‌ها چیزهای را افشا کنید که خودواقعی‌تان است.

✍ معصومه حامی‌دوست

@Writing_lovers

✍تمرین:

در این مورد آزادانه بنویسید:

بعداز ظهر به کتابخانه رفتم و کتابهایی درباره زمان پیدا کردم و ...


#نوشتن

@Writing_lovers