قصه ی آشنا
نویسنده:احمد محمود
احمد محمود با کتاب همسایه هایش در قلب دوستدارانش جا دارد و از آن هم بهتر کتاب داستان یک شهرش است که، قصه ی مردم بندر در گرمای جنوب است.
اولین رمانی که از این نویسنده ی بزرگ خواندم،زمین سوخته بود و حالا امروز با کتاب قصه ی آشنا بار دیگر به جنوب سفر کردم.این کتاب شامل 6داستان کوتاه است، قصه ی مردمانی که در گرمای سوزان جنوب زندگی می کنند،این مردمان علایق و دلبستگی های خودشان را، حتی در سخت ترین شرایط فراموش نمی کنند. قصه ی آشنا داستان پسری است به نام کریم با ذوقی شاعرانه، قصه ی حسن و بازی با نارنجک
داستان مادری که فرزندش به او بی مهری کرد، داستان ابویعقوب در کنار ستون شکسته ی خانه اش در جنگ و ... وقتی این کتاب را می خواندم با شرح دقیق قصه از زبان احمد محمود می توانستم به خوبی حال و هوای خانه ها را و چهره های کاراکتر ها را، تجسم کنم و ترس در چشمان مردی عرب را ببینم، با کریم کتاب هایش را ورق بزنم و شعر بخوانم.
بسی بسیار قصه های احمد محمود را دوست دارم.❤️
#عاطفه_مشتری
@ketabeziba

چگونه می‌توانید آتش اشتیاق خود را روشن نگه دارید؟

نویسندگان بزرگ عموما توجه خود را منحصرا به یک ایده، به موضوعی که آنها را به وجد می‌آورد، معطوف می‌کنند و در سراسر عمر همان موضوع را با تغییرات و تحولات زیبا دنبال می‌کنند. مثلا همینگوی همیشه با این پرسش دست به گریبان بود که چگونه باید با مرگ مواجه شد. پس از اینکه خودکشی پدر را به چشم دید، این پرسش به درونمایهٔ اصلی آثارش و بلکه زندگی‌اش بدل شد. مرگ را در جنگ، ورزش و در شکار دنبال کرد تا اینکه عاقبت آن را با نهادن لولهٔ تفنگ در دهان خود یافت. چارلز دیکنز که پدرش به خاطر بدهکاری به زندان افتاده بود در داستانهای متوالی، از دیوید کاپرفیلد تا اولیور تویست و آرزوهای بزرگ، داستان کودک تنهایی را نقل کرد که پدر را جستجو می‌کند. مولیر زبان به انتقاد از حماقت و انحطاط اخلاقی فرانسه قرن هفدهم گشود و نمایشنامه‌هایی نوشت که اسامی‌شان به فهرستی از عیوب و رذایل انسانی می‌ماند: خسیس، مردم گریز، خود بیمارانگار. هر یک از این نویسندگان موضوع مورد علاقه خود را یافتند و در دوران طولانی نویسندگی به آن وفادار ماندند.

موضوع مورد علاقه شما چیست؟ آیا شما هم مثل همینگوی و دیکنز از زندگی خود الهام می‌گیرید؟ یا مثل مولیر عقیده‌تان را دربارهٔ جامعه و‌سرشت آن می‌نویسید؟ اما سرچشمه الهام شما هر جا که هست یک چیز را بدانید: شور و شوق نسبت به یک اندیشه یا تجربه ممکن است خاموش شود و چه بسا مسابقه را نیمه کاره رها کنید.

پس این سؤال را از خود بپرسید که ژانر مورد علاقه من کدام است و ژانری را بنویسید که واقعا دوست دارید. ژانر باید منبع لایزال الهام و‌آفرینش باشد. چیزی را صرفا به این خاطر که به لحاظ اجتماعی آن را مهم می‌دانند، یا نظر منتقدان را جلب کند ننویسید. در انتخاب ژانر صادق باشید زیرا از میان تمام دلایلی که برای نوشتن داریم، تنها دلیلی که تا پایان با ماست و ما را پیش می‌برد، عشق به خودِ کار است.

📚داستان
رابرت مک‌کی
ترجمه محمد گذرآبادی

@Writing_lovers

راز خوب نوشتن، تمرین است. اگر بخواهید در هر کاری موفق باشید، باید تمرین کنید. باید کارتان را جوری قاعده‌مند کنید که هر روز حتی زمانی که دوست هم ندارید، بنویسید و در زمان مقرر، دست از کار بکشید.

«جف گوینز»

@Writing_lovers

امروز به خودت وقت بده که بنشینی و بنویسی. سال‌هاست که ایده نوشتن چیزی را در سر دارید، اما کارهایی سر راه‌تان قرار گرفتند یا به احتمال زیاد صدای تردیدآور پسِ سرتان به شما گفته «زحمت نکش، فکر می‌کنی کی هستی؟» می‌دانستم که دوست دارم چیزی بنویسم. ایده‌ای که صبح‌ زود بیدارم می‌کرد، در اتوبوس همراهم بود و وسط جلسات حواسم را پرت می‌کرد. می‌توانستم رمان‌های فوق‌العاده از کیت اتکینسون یا یان رنکین بخوانم اما هرگز نمی‌توانستم مثل آنها بنویسم. بعد با خودم معامله‌ای کردم، و شما هم باید همین کار را بکنید. تصمیم گرفتم به مدت یک ماه آن صدای تردیدآور را نادیده بگیرم. فقط یک ماه. خودم را مجبور کردم که هر روز دو ساعت بنشینم و بنویسم. برای من هر بار حدود هزار کلمه می‌شد. برنگشتم و کار روزهای گذشته‌ام را مرور نکردم. با جمله آغازین وَر نرفتم. آن ماه ۲۰ هزار کلمه نوشتم و راه برگشتی نبود، دیگر داستانم وجود داشت، کاراکترهایم وجود داشتند و روالی داشتم که می‌دانستم می‌توانم دنبالش کنم و این‌طور بود که ادامه دادم. به هیچ‌کس نگفتم، به غیر از نزدیک‌ترین آدم‌های زندگی‌ام. هرچه کار بیشتر پیش می‌رفت زمان بیشتری به عقب برمی‌گشتم تا ببینم چه نوشته‌ام، ویرایش می‌کردم، اصلاح می‌کردم، و تعداد کلمات آرام آرام بیشتر می‌شد. اتکینسون یا رنکین نبود اما فهمیدم که چیز خوبی است. ۱۸ ماه بعد ۹۰ هزار کلمه داشتم؛ یک رمان واقعی. افتخارآمیزترین، دشوارترین و خلاقانه‌ترین دستاورد زندگی‌ام. فرآیندی طولانی، سخت و دردناک. مسلما همان‌طور که خیلی از مردم به شما خواهند گفت، اصلا نیازی نیست که رمان خودتان را بنویسید. اما هیچ‌کس دیگر نمی‌تواند کتابی را که الان در ذهن شماست بنویسد. پس چرا شروع نمی‌کنید؟ همین امروز به خودتان وقت بدهید، بنشینید و بنویسید: ۲۰۰ کلمه، ۵۰۰ کلمه، هزار کلمه، مهم نیست. از اول شروع کنید، از وسط شروع کنید، باز هم مهم نیست. فردا و فرداهای دیگر هم همین کار را تکرار کنید.

ریچارد اُسمان

@Writing_lovers

✍تمرین:

در این مورد آزادانه بنویسید:

باید کاری می‌کردم، اما نمی‌دانستم چه کاری! اگر همان اول حالیشان می‌کردم، حساب کار خودشان را می‌کردند و کار به اینجاها نمی‌کشید، به جاهای باریک ...

#نوشتن

@Writing_lovers

نوشتن، قابلیت کشف روش‌های جدید را در اختیارتان می‌گذارد. گفتهٔ درخشان مونتنی را به خاطر بسپارید: «نوشتن، فکر می‌آفریند.»


@Writing_lovers

داستان کوتاه، از صحنه‌های معدودی استفاده می‌کند. بسیاری از داستانهای کوتاه تنها یک صحنه را دربرمی‌گیرند. بنابراین برای نوشتن داستان کوتاه، سلسله حوادث را به دو یا سه صحنه محدود کنید.


📚فنون آموزش داستان کوتاه
ورا هنری
ترجمه رضا فرد

@Writing_lovers

⭕️دورهٔ «آشنایی با مکتب‌هایی ادبی»

🔹برای ثبت نام از طریق آیدی زیر اقدام بفرمایید:
@Nevshtan_admin

بسیاری از نویسندگان در سکوت می‌نویسند، پای شومینه یا در اتاق شخصی خود. اگر شما یکی از این نویسندگان خوش شانس هستید عالی است، اما یک نویسنده واقعی یاد می‌گیرد در هر جا بنویسد، حتی در زندان.

لوئیس اوکینکلوس

@Writing_lovers

یک نسخهٔ منزجر کننده


بعضی روزها هم غافلگیر می‌شوی. صبح زود از خواب بیدار می‌شوی. چند صفحه کتاب می‌خوانی. بعد دست به کار نوشتن می‌شوی، با آنکه می‌دانی هیچ نسخهٔ تر و تمیزی از آنچه قرار است بنویسی، در ذهن نداری. پس فقط می‌خواهی یک نسخه مشمئزکننده بنویسی اما داستان دوست داشتنی سربه راهی می‌نویسی. امروز یکی از همان نسخه‌های مشمئزکننده را نوشتم؛ عجب مشمئز کنندهٔ عالی‌ شد!


معصومه حامی‌دوست


@Writing_lovers

✍تمرین:

در این مورد آزادانه بنویسید:

تو اگر بودی جای من، مثل دیروز که بودی، به یقین اگر بودی همانقدر عصبانی می‌شدی که من لجم گرفت ...

توضیح: شروع داستان کوتاه «همهٔ راهها به رم ختم می‌شود» نوشتهٔ اصغر الهی


#نوشتن
@Writing_lovers

شاید کمی عجیب باشد ولی نویسنده باید نسبت به دیگران چیزهای بیشتری بداند. یعنی شما باید در کتاب درباره چیزی یا موضوعی بنویسید که دیگران اطلاعی از آن ندارند. این همان گزارش نویسی توسط خبرنگاران است که وقتی در داستان می‌آید جذاب می‌شود. وقتی آدم‌های جدیدی ملاقات می‌کنید مطالب بیشتری برای نوشتن گزارش وجود دارد در غیر این صورت باید انگشت بمکید و منتظر بمانید چیزی درون ذهنتان وارد شود. پس بهتر است از اینترنت یا هر وسیله دیگر برای دانستن قصه مردمان دیگر استفاده کنید.

مارک بودن

@Writing_lovers

چهل سال است که دفترچه‌هایی با خود به همراه دارم و نزدیک چهارهزار صفحه تا به‌حال نوشته‌ام. ایتالو کالوینو خود را یک «گرافومانیا» یعنی یک دیوانه نوشتن می‌داند. من هم همین‌طورم. من در این دفترچه از هرچه می‌بینم؛ از موزه‌ها گرفته تا مشاهداتم در خیابان‌ها و خاطرات روزانه‌ام را می‌نویسم. دوست دارم روزی این‌ها را نیز تبدیل به کتاب کنم.

اورهان پاموک
@Writing_lovers
 

شاید چیزی زیبا بسازی


اخیرا مقالهٔ «چرا باب راس همچنان اینقدر محبوب است» از مایکل جی مونی را خواندم. باب راس با جملاتی که حین نقاشی بر زبان می‌آورد،‌ بسیار الهام بخش است. سالها پیش چند سی دی از برنامه‌هایش خریدم و هر وقت احساس نیاز می‌کردم، به سراغش می‌رفتم. جملات او واقعا جادویی و انرژی بخش هستند:

ابر یکی از رها‌ترین چیزها در طبیعت است

ابرها شناورند و اوقات خوشی دارند

این ابر کوچولو دارد آنجا شادی می‌کند

شاد باشی کوه کوچولو

سنجاب‌های کوچولو آنجا برای خودشان زندگی می‌کنند

درخت‌های کوچولوی شاد

این جا یک بز کوهی کوچک زندگی می‌کند، درست همین‌جا. مکانی هم لازم دارد که به آن بگوید خانه، درست مثل بقیۀ ما

این تکه بوم، جهان شماست و روی آن می‌توانید هر کاری که قلبتان می‌خواهد، انجام بدهید.

مایکل جی مونی در مقاله‌اش می‌نویسد:

هر وقت برای نوشتن نیاز به کمی الهام داشتم قسمت‌های قدیمی «لذت نقاشی» را تماشا می‌کردم. نوشتن می‌تواند تلاشی در تنهایی باشد و نویسنده‌ها مستعد از دست دادن انگیزه‌هایشان هستند. گاهی وقتی نیاز به کمی تشویق بیرونی دارم، سراغ دوست قدیمی‌ام، باب راس می‌روم. صدای آرامش‌بخشش کمکم می‌کند سریع از سروصدای زندگی بگذرم و بر خلق چیزی جدید تمرکز کنم.

دیدن اینکه نقاشی‌ام روی بوم تکمیل می‌شد،‌ من را یاد چیزی انداخت. حسی داشت که کمی شبیه نوشتن یک داستان بود. گاهی، شاید به نظر غیرممکن برسد که کاغذی سفید را به چیزی تبدیل کنی که آدم‌ها واقعاً از آن لذت ببرند. اما اولین قدم این است که باور کنی می‌توانی انجامش بدهی. تنها راه رسیدن به آن نقطه این است که با مخلوطی از کلمات و علائم نقطه‌گذاری شروع کنی و همچنان که پیش می‌روی، لایه به لایه به ساختن ادامه بدهی.

به قول باب راس، حتی شاید چیزی زیبا بسازی.

✍ معصومه حامی‌دوست

@Writing_lovers

📚هیچ دوستی بجز کوهستان
بهروز بوچانی

کتاب «هیچ دوستی بجز کوهستان» را می‌خوانم. در یادداشت کتاب آمده، رمان بهروز بوچانی تجربه‌ای تکان دهنده است که در مرز رمان و ادبیات غیر داستانی حرکت می‌کند.

من این کتاب را دوست دارم چون وقتی آن را می‌بندم، کتاب تازه شروع می‌شود و چیزهایی را در ذهنم می‌تکاند.

بوچانی نویسنده و مستند ساز کرد ایرانی، کتاب را در سرزمینی دیگر و زمانی که به جزیره‌ای دورافتاده تبعید و در آنجا زندانی می‌شود، نوشته؛ شرایطی که در آن اجازه نوشتن مطلبی یا گرفتن تماس با جایی را نداشته است. تا اینکه امکان می‌یابد مخفیانه از طریق واتس آپ نوشته‌هایش را به دوستی برساند و سرانجام با انتشار و کسب بزرگترین جایزه ادبی سال، نگاه جامعه مدنی استرالیا و جهانیان را بر شرایط وحشتناک‌حاکم بر پناه‌جویان جلب کند. نوشتن به معنای واقعی کلمه جانش را نجات داد و او را در پناه خودش گرفت.

معصومه حامی‌دوست

#معرفی_کتاب

@Writing_lovers

«آیا تاکنون داستان را از چشم دیگران دیده‌ای؟» این پرسشی اساسی است که می‌باید، صرف‌نظر از اینکه در کجای عالم زندگی می‌کنیم و چه قصه‌هایی برایمان می‌بافند، مدام و مدام از خودمان بپرسیم.


الیف شافاک
@Writing_lovers

راه یادگیری کار است، هر کاری. در کارهای موفق یا ناموفق. من در کارهایی بسیار ناموفق بودم ولی به هر حال خودش یادگیری بوده است. از آن‌جایی هم که ناموفق بودم یاد گرفتم. کار آموزنده‌ترین کتاب برای زندگی و هنر من بوده است.

محمود دولت آبادی

@writing_lovers