نویسندگی ‌و‌ نوشتن|معصومه‌ حامی‌دوست

نامه‌ای به یک دوست نویسنده

دیشب اثر « مصیبت نویسنده بودن» را می‌خواندم. این اثر از ۳ نامه، ۱۰ نوشته، ۱۲ قصه و ۴ شعر تشکیل شده است. در یکی از این نامه‌ها شرود خطاب به تئودور می‌نویسد: « هر روز آنگاه که برای کار روزانه‌ات به سوی میز می‌شتابی، کارت را با نوشتن نامها‌ی آغاز کن. نامه‌ به آدمی که او هم در آن زمینه که تو کار می‌کنی، کار می‌کند.»

این بخش از نامه به نظرم خیلی جالب آمد دورش خط کشیدم. از خواندن ادامه آن دست کشیدم و به فکر فرو رفتم تا شاید من هم یکی را پیدا کنم تا برایش نامه بنویسم. نویسنده‌های زیادی از نظرم گذشت اما هیچ کدام به نظرم مناسب نیامد. دنبال یک زن نویسنده ذهنم را زیر و رو کردم، در این میان اسم شما یادم افتاد. گفتم مناسب ترین آدم ممکن برای نامه نگاری است حتی اگر این نامه نگاری یک طرفه باشد. من ۳۰ سال عمر دارم در ماه قوس(آذر) امسال ۳۰ سال‌ام تمام می‌شود. سال‌ها بود که منتظر رسیدن ۳۰ سالگی بودم به نظرم ۳۰ سالگی اوج زیبایی و زندگی یک زن است. البته ۳۰ سال عمر زیادی است. وقتی به فروغ فرخزاد فکر می‌کنم که در ۳۲ سالگی درگذشته، به خود می‌لرزم می‌گویم او با ۳۲ سال زندگی تا ابد ماندگار شد من چه خواهم شد؟ تا ۳۰ سالگی هیچ‌کاری برای ماندگاری انجام نداده‌ام.

اینجا در کابل نویسنده‌های زیادی فعالیت می‌کنند، روزنامه‌های زیادی و همینطور آدرس‌های ادبی زیادی است که همه روزه نویسنده‌های جدیدی را معرفی می‌کنند و اما من هنوز در هیچ یک از این آدرس‌ها چیزی ننوشته‌ام. نزد خود می‌اندیشم که می‌شود تا زمانی که بتوانم خوب بنویسم ناشناس باقی بمانم. بهتر است که مرا نشناسند و به تنهایی و در کنج خلوت خود بنویسم تا باشد که یک روز نویسندهٔ خوبی شوم و خودشان از من نوشته و مطلب بخواهند. نمی‌دانم به این آرزو میرسم یا نه اما حس خوبی دارد وقتی در خلوت به این امید تلاش می‌کنم.

تا الان نوشته هایم را جز دو سه دوست هیچ کس دیگری نخوانده است، بدون اثر که نمی‌توانم خودم را نویسنده جا بزنم. پس این دو سال پیش رو را چه کاری می‌توانم انجام بدهم؟ این دو سال را باید بی‌وقفه بنویسم. هرچه می‌توانم باید بنویسم.

خوب می‌دانم که من از آن دسته‌ی نویسنده ها با استعداد خدادادی نیستم که نبوغ نویسندگی داشته باشم. من فقط نوشتن را دوست دارم پس باید مانند موراکامی کار کنم اما گیرم مانند موراکامی کار کنم اگر نتوانم مانند موراکامی ببینیم و بفهمم، چگونه می‌توانم بنویسم؟ وقتی اثر «تسوکورو تازاکی بی‌رنگ» از موراکامی را می‌خواندم به استعداد او غبطه می‌خوردم. نزد خودم می‌گفتم اگر در تمام طول عمرم بتوانم یک اثر مثل آن بنویسم برایم کافیست. موراکامی می‌گوید:«من خیلی سخت کار می‌کنم تا بتوانم اثری مانند « جنگل نروژی» خلق کنم.» پس من هم اگر کار کنم می‌توانم. اصلا نمی‌دانم که این کار کردن را چگونه آغاز کنم؟ اما اصلا نمی‌دانم. از فرط نومیدی و کلافه‌گی است که دارم به شما نامه می‌نویسم، شما بگویید چگونه ممکن است من شروع به نوشتن رمان بکنم؟ از کجا آغاز کنم؟ چگونه؟... کاملا حیران و درمانده هستم.
سوژه‌های زیادی در سر دارم. آدم های زیادی دور و برم است که باید در موردشان بنویسم و داستان های زیادی را شاهد خوانده‌‌ام که هر کدام ممکن است دست‌مایهٔ یک داستان یا یک رمان بزرگ شوند اما این رمان را چگونه شکل بدهم یا از کدام قسمت آغاز کنم. این را نمی‌دانم یا صادقانه بگویم نمی‌توانم.!
می‌خواهم رمانی در حدی «جنگل نروژی» یا هم در حدی « تسوکورو تازاکی بی‌رنگ» بنویسم. می‌خواهم یکی بنویسم اما خوب بنویسم. می‌خواهم یک تعداد کم بخوانند اما درک شوم. دوست ندارم مانند «الیف شافاک» شهرت جهانی کسب کنم اما رمان مشهورم فقط یک داستان کسل کننده در حد‌ «سه دختر حوا» باشد. در جامعه ما تعداد کم و انگشت شماری اهل کتاب خواندن هستند. اگر بنویسم و چاپ هم شود جز ده یا هم حداکثر ۱۰۰ نفر بیشتر کتابم را نمی‌خرند و نمی‌خوانند. اما من به همین تعداد کم قانعم. فقط برای نفس نوشتن است که به آن عشق می‌ورزم و می‌خواهم بنویسم.

خدیجه حیدری- کابل ۲۵ اگوست

@Writing_lovers

973 views18:46