نویسندگی ‌و‌ نوشتن|معصومه‌ حامی‌دوست

قفسه کتابهای من

همیشه کتابی هست که از آن حرف نزده‌ایم. کتابی که یک بار خوانده‌ایم و هرگز نتوانستیم ترکش کنیم؛ اولین نشانه‌هایی که ما را‌به خواندن بیشتر و نوشتن بیشتر ترغیب کرده است.

اولین داستانی که خواندم: یک کتاب کوچک و لاغر بود. از لابه لای کتابهای قدیمی کتابخانه عمومی شهر بیرونش کشیدم. رویش نوشته بود :«از امروز تا هرگز» نوشتهٔ «مهرداد اوستا».
فکر می‌کردم مهرداد اوستا شاعر باشد اما او داستان هم می‌نوشت و گویا این تنها کتاب داستانش بود. داستان زن و ‌مردی بود که در تاریکی راه می‌رفتند. با دیالوگ‌هایی تفکر برانگیز. راستش برایم مبهم بود و با سن و سالی که داشتم خیلی از آن سردرنمی‌آوردم اما دیالوگ‌های فلسفی‌‌اش را دوست داشتم.

اولین سفرنامه‌ای که خواندم: کتاب‌ «دریای گمشده» بود. دوران راهنمایی بودم. شاید جز اولین کتابهایی بود که خریدم. نویسنده آن «محمد کاظم مزینانی» از سفرش به کویر می‌گفت. توصیفات نویسنده را دوست داشتم و فضای نوشته برایم تازگی داشت. از نشر کانون پرورش فکری بود و روی جلد خاطره انگیز آن، تصویر یک ماهی کوچک قرمز کشیده شده بود. (عکسش را در انتهای این نوشته برایتان ‌گذاشته‌ام.)

داستانهای دوست‌داشتنی هم بوده که یکبار خوانده‌ام و برای همیشه گم‌شان کرده‌ام: یکی از این داستان‌ها داستان مردی بوده که نیمه شبی، بی‌هدف سوار بر قایقی می‌شود و تا طلوع خورشید، تمام سطح رودخانه را می‌پیماید.

کتاب‌هایی که برای خواندنش مدتهای زیادی انتظار کشیده‌ام، تا بتوانم تهیه‌شان کنم و بخوانم: کتاب «لذات فلسفه» از «ویل دورانت» و کتاب تصویری و کودکانه «مارسلن» از «ژرژ سامپه» بود که یکبار در سروش نوجوان خوانده بودمش و دیگر تجدید چاپ نمی‌شد. اما خواندن کتابها پس از انتظار، شیرینی بیشتری دارد. پیدا کردن «مارسلن» چیزی در حد معجزه بود و اینکه یک روز عید به دستم رسید.

بهترین کتاب علمی تخیلی در ایران: در میان نویسندگان ایرانی تعداد کمی علمی تخیلی نویس داریم. یکی از علمی تخیلی نویس‌های ایرانی ایرج فاضل بخششی است. او داستان‌های ارزشمندی در این ژانر نوشته است.

اولین کتاب متفاوتی که در دانشگاه خواندم: نوشته‌های کریشنا مورتی بود. با کتاب «گفتگویی با جوانان» او شروع کردم و بعدها کتاب‌های بیشتری از او خواندم. آخرین کتابی که از او دارم کتاب«سکون و حرکت» است که دو سال پیش از نمایشگاه کتاب خریده‌ام. کریشنا مورتی در حرف‌هایش آموزه‌های اخلاقی، فلسفی و عرفانی جالبی دارد.

کتابی که از فیلمش بهتر بود: «جین ایر» رمان جین ایر فضای متفاوت جذابی دارد که در فیلمش وجود ندارد. البته فیلم دیالوگ‌های جالبی داشت که در کتاب نبود.

فیلمی که از کتابش بهتر بود: کم پیش آمده کتابی را بخوانم و فیلمش را ترجیح بدهم. اما بنظرم «سه شنبه‌ها با موری» جز فیلم‌های خیلی خوب است. میچ آلبوم ‌نویسندهٔ کتابهای خیلی عمیقی است اما من فیلم سه شنبه‌ها با موری را خیلی بیشتر دوست داشتم.

کتابی که خواندنش برایم ایده‌های زیادی داشت:«تهوع» سارتر بود. موقع خواندن این کتاب دفتری کنار دستم بود و خواندنش باعث شد آن روزها بیشتر از ده‌ داستان بنویسم.

از کتابهای حوزهٔ ادبیات که با خواندنشان نکته‌های تر وتازه و غیر منظره‌ای دستگیرم‌ شد کتاب «خاطرات ظلمت» بابک احمدی و «چگونه ادبیات بخوانیم»از تری ایگلتون بود. کتاب ایگلتون برخلاف کتابهای دیگرش کمتر ایدئولوژیک بود و نکات خوبی را دربارهٔ خواندن گوشزد می‌کرد.

✍ معصومه حامی‌دوست

@Writing_lovers

1.12K viewsedited 15:28