فرهنگ ‌لغتی برای روایت‌های شخصی‌تان ایجاد کنید


✍ معصومه حامی دوست


فهرستی از کلماتی که دوست دارید، تهیه کنید. کلماتی که به ذهنتان می رسد همان مفاهیمی هستند که معمولا ذهن شما را به خودش مشغول کرده است.

نگاه کردن به این فهرست سبب می‌شود، جملات گمشده‌ای را بیابید که می توانید به روایت آن بپردازید. برای این کار دفترچه ای تهیه کنید و گاهی در طی روز، وقتتان را صرف ساختن فرهنگ لغت شخصی تان کنید. مارینا کیگان، نویسنده‌ای بود که از این روش استفاده کرد:

«حدود سه سال پیش شروع به نوشتن یک فهرست کردم. این فهرست ابتدا در یک دفترچه یادداشت نوشته می‌شد اما اندک اندک به یکی از صفحات همیشه باز واژه پرداز رایانه شخصی ام تبدیل شد. من نام این لیست را فهرست چیزهای جالب گذاشتم و قبول دارم که اندک اندک، تکمیل روزانه این فهرست به یکی از عادت های همیشگی من تبدیل شد. سپس همه جا و همه وقت از کلاس گرفته تا کتابخانه و پیش از رفتن به رختخواب، در قطار، هر چیزی که به نظرم جالب می آمد را به لیست اضافه می کردم. حرکت دست های خدمتکار، چشمان راننده تاکسی، و همه چیزهای عجیب و غریبی را که مشاهده می کردم و می شد در وصف آن عبارتی نوشت، در این لیست می آوردم. کار به جایی رسید که در حال حاضر ۳۲ صفحه کامل که خطوطش تک فاصله ای هستند (یعنی فاصله بین خطوط در پردازشگر واژگان به اندازه یک اسپیس است) از چیزهایی که برای من جلب بوده‌اند دارم.»

این کار با ایجاد یک برنامه منظم برای نوشتن، قدرت تمرکز شما را بر افکار درونیتان زیاد می کند و در نهایت با ایجاد این فرهنگ لغت، مجموعه ای از مشاهدات و افکار خود خواهید داشت که می‌تواند شما را به روایت شخصی‌تان برساند.


@Writing_lovers

مقاله‌ای که امروز خواندم :

«کبوتربازی نوعی فلسفه‌ورزی است.»

هلن مک‌دونالد


http://m.tarjomaan.com/barresi_ketab/9612/


@Writing_lovers

 به دوستان جوانم توصیه می‌کنم اگر داستان‌های غربی می‌خوانند، سفرنامه‌ ناصرخسرو را هم بخوانند. اینها را باید روزانه خواند. ابتدا با پنج دقیقه شروع کنند و همین‌طور مقدار و زمان خواندن متون کهن را افزایش دهند؛ آن‌هم با «صدای بلند»!
به این شیوه، زبان و موسیقی آن متن خاص، در ذهن انسان جا می‌افتد و نویسنده امروزی، زبان خود را پیدا می‌کند.

محمدرضا صفدری


@Writing_lovers

بدون در نظر گرفتن احتمالاتی که منجر به ناکامی می‌شوند، ممکن است جسارت کافی را برای فراتر رفتن از شیوه‌های معمول فکر کردن و کار کردن نداشته باشید. بیشتر پیشرفت‌های بزرگ محصول کشف‌اند نه چیزی که از پیش طرح‌ریزی شده است. آزمایش‌های ناکام به کشف‌های غیر منتظره منجر می‌شوند.

کیت وایت


@Writing_lovers

چیزی بگویید که ما را از خودمان نجات بدهد؛ آزادمان کند نفس عمیقی بکشید و عمیق‌ترین، عمیق‌ترین اسرار و رازهایتان را به ما بگویید تا بتوانیم گره از پیشانی‌هامان باز کنیم و بفهمیم که تنها نیستیم.

آلن وات


@Writing_lovers

تازگی با خانمی نویسنده گپ می‌زدم، برایم تعریف کرد همیشه پیش از آن‌که پشت میز تحریرش بنشیند چه می‌کند. کارش درست یادم نیست - گمانم چیزی روی میز است که او لمس می‌کند و سپس به صفحه کلید کامپیوتر دست می‌زند - دربارۀ آداب کوچکی که هر یک پیش از نوشتن انجام می‌دهیم، صحبت می‌کردیم. من ابتدا فکر نمی‌کردم که آدابی دارم، اما بعد یادم آمد همیشه وقتی برمی‌خیزم فنجانی قهوه برای خودم درست می‌کنم، هوا هنوز تاریک است - باید تاریک باشد - قهوه را می‌نوشم و برآمدن روشنایی را تماشا می‌کنم. و آن خانم گفت، خُب، این کارها هم گونه‌ای آداب است. و دریافتم که این عادات برای من تدارک پا نهادن به فضایی است که فقط می‌توانم آن را غیر دنیوی بخوانم... نویسندگان همه برای رسیدن به این مرحله تمهیدهایی دارند: مرحله‌ای که انتظار می‌رود تماس برقرار کنند، یک رسانه شوند، یا در این فرآیند مرموز درگیر شوند. در مورد من، روشنایی نمایانگر گذار است. نه در روشنایی بودن، بلکه پیش از آن‌که روشنایی برسد آنجا بودن. این، به نحوی، توش و توانم می‌دهد.
به شاگردانم می‌گویم یکی از مهم‌ترین چیزهایی که باید بدانند این است که خلاقیت آنها چه هنگام اوج می‌گیرد. باید از خود بپرسند اتاق ایده‌آل‌شان چه شکلی است؟ آیا نوای موسیقی دارد؟ یا ساکت است؟ بیرون شلوغ است یا آرام؟ و ببینیم برای رها کردن نیروی تخیل خود چه لازم داریم؟


تونی موریسون

@Writing_lovers

پدیدارشناسی خواندن

ژرژ پوله

ماجرای من و این «کلیدر»

بخشی از خاطرات منتشرنشدهٔ رضا سیدحسینی.

✔️ ولی حالا سپانلو خواندن کلیدر محمود دولت‌آبادی را روی دستم گذاشته است و پنجاه ـ شصت صفحه‌ای از آن خوانده‌ام. دیروز به یکی از رفقا گفتم دارم کلیدر را می‌خوانم گفت این روزها همه کلیدر می‌خوانند. تا حالا در همین پنجاه ـ شصت صفحه نقداً دو «تصادف» را به خواننده قالب کرده است. «آب‌تنی شیرین» را از نظامی گنجوی گرفته و پسرخاله را با شتر سر آب‌تنی رسانده که تن برهنۀ مرال را تماشا کند. و نیز معشوق شیرو (دختر جوان دیگر کتاب) را بر سر راه مرال قرار داده که برای او پیغام بدهد. همان عرف قصۀ زیر کرسی قدیم ایرانی. و اما آنچه می‌تواند سپانلوی شاعر را شیفته کند، ایماژهای فراوان و زبان شعر کتاب است که می‌تواند غذای یک عمر شاعر باشد. حالا ادامه بدهیم ببینیم چه می‌شود. این سپانلو پسر خوبی است و تا حالا فکر می‌کردم که خوب می‌فهمد. اما تازگی‌ها دلایلی بر ساده‌دلی او دارم کشف می‌کنم. حافظۀ قوی دارد که من به‌هیچ‌وجه از آن بهره‌مند نیستم. و در اغلب موارد خوش‌فکر است ولی... باید بیش‌تر فکر کنم.

✔️ گاه‌گاه فکر می‌کنم نقدی را که باید روی کاغذ دیگری و یکجا بنویسم می‌توانم از یکی ـ دو یادداشت این «کودک ناقص‌الخلقه» دربیاورم. این بار هم همین تصور را کردم ولی باز عوضی درآمد. یادداشت دو صفحه پیش را مقدمه‌ای بر نقد کلیدر دولت‌آبادی می‌شمردم. و چه مقاومتی در برابر این کتاب نشان دادم. پیش از هر چیز آمادگی قبلی‌ام. چند کتاب کوچکش را بخوانی و بر خلاف ادعای مردم و حتا شیفتگی مهشید امیرشاهی فکر کنی که تحفه‌ای نیست و بعد ناگهان بعد از انقلاب که کتاب‌های او تیراژهای سی و چهل هزار تایی پیدا کرده است ببینی که حجم کتاب‌ها ده برابر شده است. و بعد برخورد اولت با کتاب و آن تصادف‌های ساختگی و غیره. و بالأخره زبان کتاب که خود داستان دیگری است؛ یعنی سبکی به وجود نیاورده است بلکه بر خلاف بهرام حیدری که عملاً با سبک ساده و ایلیاتی‌اش زبان بختیاری به تو یاد می‌دهد در کار دولت‌آبادی وامی‌مانی، باری از سبک ادب قدیم فارسی و زبان ایلات خراسان و سبک آل‌احمد و شاعران نوپرداز و غیره.

✔️ خلاصه کتاب را تمام کردم و بستم و کنار گذاشتم و یگانه تشکری که از نویسنده داشتم آشنا کردن من با تصویر تازه‌ای از گرسنگی بود. می‌دیدم که در کنار گرسنگی کنوت هامسون و گرسنگی هنری میلر در پلکسوس می‌توان گرسنگی آدم‌های دولت آبادی را هم در کلیدر قرار داد. جان کندن زنان و مردان قوی و شیرپنجه برای آن‌که لقمۀ نانی دربیاورند، با زمین ناسازگار و آدم‌های ناسازگارتر پنجه در پنجه افکنند، و بار همۀ غرور و سربلندی‌شان... این نوع گرسنگی را فرنگی نمی‌شناسد. فرنگیِ گرسنه، پست و زبون است و...
اما مقاومتم ادامه داشت. سرانجام کتاب را در کنار کتاب‌هایی که هر بار سعیده، دختر تکوک، به تهران می‌آید به او می‌دهم، به او دادم و به هر حال خودم گریبانم را از دست کتاب رهاندم. ده روزی هم گذشت. و بعد دیدم نه. تنها مسئله گرسنگی نیست. کلیدر مثل بنای عظیمی در برابر چشمم قد برافراشته است. از خلال آن نمی‌توان گذشت. قرص‌تر و محکم‌تر از آن است که به تو راه بدهد. ادبیات روستایی ما آغاز شده است و چه آغاز شدنی. من فقط به فکر حیدری و ساعدی و فقیری بودم. و حالا این غول... در هر حال نقد آن آسان نیست. اگر کسی دقت و حال و حوصله و مایهٔ لازم داشته باشد باید بنشیند و تحلیل شایسته‌ای از آن بکند.


@Writing_lovers

نوشتن به معنای از بین بردن دیوار نازکی است که در پس آن، چیزی تغییرناپذیر در تاریکی پنهان است.


میلان کوندرا


@Writing_lovers

 چارلز دیکنز حتی اگر چیزی برای نوشتن نداشت، در همان ساعت همیشگی پشت میز می‌نشست و کاغذ خط‌خطی می‌کرد.




@Writing_lovers🖌

قدم اول و اساس ورود به زندگی نویسندگی، نوشتن یادداشت‌ های روزانه است. خوب نوشتن نیازمند تمرین است. درست همان طور که یک دونده پیوسته تمرین می‌کند، یک نویسنده نیز همواره باید بنویسد.

سوزان م. تبیرگ



@Writing_lovers

مصاحبه با فروغ فرخزاد

چرا هنر ما رشد پیدا نمی‌کند؟

@Writing_lovers

داشتن یک نمازخانه و گوشهٔ خلوت برای نویسنده لازم است. جایی که او بتواند سکوت و تنهایی خود را به جان‌کاغذ بریزد.


عباس معروفی


@Writing_lovers

در یادداشت های روزانه‌مان، از چه چیزهایی بنویسیم؟


برای نوشتن یادداشت‌های روزانه از واکنش‌ها و احساسات شخصی‌تان، بنویسید. یک مخاطب فرضی در نظر بگیرید و شورها و هیجانات‌تان را قاب کنید و به او ارائه دهید.

سعی کنید در هر بار نوشتن،‌ یک فکر و ‌حس تازه ارائه بدهید؛ مخاطبتان را به جایی تازه ببرید؛ حقیقت جدیدی را برایش روشن کنید و یا رؤیایی را در ذهنش خلق کنید.

برای همهٔ این کارها روی جزییات کوچک تمرکز کنید؛ بکوشید ماجرایی را از دریچه ذهن خودتان بیان کنید؛ تصویری فکر کنید و موقع نوشتن، لحن یک حرفه‌ای را به خود بگیرید. فراموش نکنید یک نوشتهٔ خوب، تنها با نوشتن بسیار و به تدریج، شکل می‌گیرد.


معصومه حامی دوست

@Writing_lovers