سال گذشته یکی از بهترین تجربه‌های کتابخوانی‌ام، مربوط می‌شد به کتاب زندگینامه خودنوشت آسیموف با نام« من آسیموف». این کتاب حدود هشتصد صفحه بود و چنان با لذت خواندمش که فکر تمام شدنش ناراحتم می‌کرد.

از قضا این کتاب را در بازار پیدا نکرده بودم و مجبور بودم نسخه الکترونیکش را بخوانم. نوشته آسیموف به حدی برایم جذاب بود که به هر سختی، خواندمش. کتاب یک روز مانده به سال جدید تمام شد و من سرمست از پشت سر گذراندن چنین تجربه‌ای و دلشکسته از تمام شدنش، سال جدید را آغاز کردم.

هنوز هم گاهی بخشهایی از کتاب به یادم می‌آید. وقتی کنار کتابخانه‌ام می‌ایستم عجیب دلم می‌خواهد آن را لابه لای کتابهایم ببینم و بتوانم بیرونش بیاورم و صفحاتش را ورق بزنم.

کتابها اشیا صرف نیستند اما عینی بودنشان اهمیت دارد؛ موجودیتشان می‌تواند تأثیر زیادی بر جریان زندگی ما بگذارد.کتاب‌هایی از جنس کاغذ و مرکب که بتوانی لمسشان کنی و هر از گاهی توی دستانت بگیریشان.

آن‌ها علاوه بر اینکه جایگاه انبوهی از کلمات، تصاویر و اندیشه‌ها هستند مکانی‌اند که ما را در خودشان پناه می‌دهند و هویت ما را از نیستی نجات می‌دهند. حضورشان می‌تواند سرشوق بیاوردمان و ما را به آدمهای دیگری تبدیل کند.

به قول رمبو: در من کس دیگری است که جایش را با من عوض کرده و تا زمانی که کتاب می‌خوانم او نیز به این کار ادامه می‌دهد.


✍معصومه حامی دوست

@Writing_lovers

همه استعدادهای فراوانی دارند. اما نویسنده ای که به طرز منحصر به فرد و خاصی به امور و رویدادها‌ می‌نگرد، و به علاوه به این طرز تلقی و بینش ، بیان هنری خاصی‌ می‌بخشد، همان نویسنده ای است که دست کم‌ می‌تواند تا مدتی در این عرصه حضور داشته باشد.

ریموند کارور


@Writing_lovers

استیون کینگ می‌گوید: «آنچه باید یادتان باشد این است که بین صحبت درباره آنچه می دانید و استفاده از آن برای غنی کردن یک اثر، تفاوت وجود دارد، دومی خوب است اما اولی نه.» مطمئن شوید که تنها جزییاتی را به کار می برید که داستان تان را به جلو می برد و مخاطب را مشتاق می کند تا به خواندن ادامه دهد. شاید شما شیفته آنچه می آموزید شوید اما آنچه مخاطبان تان به آن اهمیت می دهند، داستان و شخصیت های آن است. هر آنچه را به نظرتان زیبا است اما به درد داستانتان نمی‌خورد دور بریزید. باید یادبگیرید چیزهایی را که برای بیان کردنش زحمت زیادی کشیده‌اید اما داستان را پیش نمی‌برد، حذف کنید و به قول ویلیام زینسر با حذف هر کلمه زاید، خدا را شکر کنید.

معصومه حامی دوست

@Writing_lovers

📝 نکتهٔ ویرایشی


«که» زائد (حشو)

پس از «آنچه» نیازی به استفاده از «که» نیست و در متون معتبر فارسی نیز هرگز «که» همراه «آنچه» به کار نرفته است:« آنچه کنی و آنچه نکنی و آنچه گویی و آنچه نگویی باید که همه به فرمان (ما) باشد.» ( مکاتیب فارسی: ۹۷)

همچنین از به کار بردن «را» با این ترکیب به صورت «آنچه را که» هم باید پرهیز کرد. مانند:

✅«آنچه با خود برده بودم، دزدان در راه هندوستان از من بستدند.»( سیاست‌نامه: ۱۲۵)

❌آنچه را که با خود برده بودم، ...



@Writing_lovers

اولش کتاب‌ها را بر اساس طعمشان فقط می‌خوردم؛ خوشحال گاز می‌زدم و می‌جویدم. اما خیلی زود شروع کردم به پراکنده خواندن دور و بر لبه‌های غذاهایم و با گذشت زمان، بیش‌تر خواندم و‌کمتر جویدم، تا اینکه در نهایت کمابیش تمام ساعت‌های بیداری‌ام را صرف خواندن می‌کردم و فقط حاشیه‌ها را می‌جویدم.

📚فرمین موش کتاب‌خوان
سم سوج
نشر مرکز


@Writing_lovers

خاطره و بخشش
مصاحبه‌ با پل ریکور
مبحث: تاریخ
۷صفحه
@Writing_lovers

برای نویسنده شدن و نویسنده ماندن تنها یک راز وجود دارد: هر روز ۱۵ دقیقه بدون وقفه بنویس.


پرسیلا لانگ


@Writing_lovers

تا 30 سالگی چیز های زیادی نوشتم. بیش از همه در مورد موسیقی نوشتم. شعر گفتم و حتی یک نمایشنامه هم نوشتم. در مسیرهای مختلفی حرکت می کردم زیرا به دنبال سبک و صدای خودم بودم و می خواستم خودم را پیدا کنم. با نوشتن اولین داستان مجموعه "عشق های خنده دار" در سال 1959 مطمئن شدم که خودم را پیدا کرده ام. من نویسنده و رمان نویس شدم و جز این هیچ نیستم. رمان می تواند انسان را، در راه رسیدن به بلوغ و کمال، یاری دهد و جهان زندگی را روشنی بخشد. هر رمان باید بر هستی انسان نور بیشتری بتاباند و زوایای مبهم و ناشناخته ی آن را روشن سازد. در عین حال رمان می‌کوشد تا یقین‌ها را از میان بردارد و خودش را بر آن‌چه شناخته و طبقه‌بندی شده است مسلط کند و آن را به صورت مسئله‌ای درآورد. درواقع رمان به همة جواب‌ها مسلط می‌شود تا آن را به صورت سوأل درآورد.

میلان کوندرا


@Writing_lovers

📗هنر مردن
پل موران
ترجمه اصغر نوری
نشر مرکز

کتابی که امروز خریدم😊

@Writing_lovers

خواندن داستان، چیزهای زیادی در مورد افراد دیگر به ما می آموزد و تمرینی عملی برای همدلی با دیگران و ایده پردازی ذهنی است.

جوزف کارول


@Writing_lovers

چیزی که نویسنده ها بیشتر از همه به آن احتیاج دارند نویسنده های قبلی است، زیاد بخوانید.


ایمی کلمپیت


@Writing_lovers

ایتالو کالوینو از عادات نوشتنش می‌گوید:

من با دست می‌نویسم و بیشتر از این‌که بنویسم، پاک می‌کنم. وقتی می‌خواهم صحبت کنم دنبال واژه‌ها می‌گردم. هنگام نوشتن هم همین دشواری را دارم.برای همین وقتی می‌خوانمشان چیزهایی به‌شان اضافه می‌کنم و آنها را با خط خیلی ریزی می‌نویسم.

کاغذهای من همیشه پر است از خط ‌خوردگی و بازبینی. زمانی بود که چند تا نسخه‌ی دست‌نویس تهیه می‌کردم. حالا، وقتی یک دست‌نویس تهیه می‌کنم، که چون با دست نوشته شده پر از خط‌ خوردگی و بی‌نظمی است، شروع می‌کنم به تایپ کردن و درواقع کشف چیزی که نوشته‌ام. وقتی چندبار نسخه‌ی تایپ‌شده را می‌خوانم متوجه می‌شوم این متن به کلی با متنی که قبلاً چندبار ویرایش‌ش کرده بودم تفاوت دارد. برای همین باز همان متن را اصلاح می‌کنم. اول که متن را می‌خوانم هر صفحه اصلاحیه‌ها را تایپ می‌کنم و باز نسخه‌ی نهایی را با دست ویرایش می‌کنم. بیشتر وقت‌ها متن اصلی آن‌قدر غیرقابل خواندن می‌شود که مجبور می‌شوم یک‌بار دیگر آن را تایپ کنم.
من نویسنده‌ای هستم که بدون تصمیم قبلی و ناگهانی می‌نویسد. خیلی از رمان‌ها یا داستان‌های کوتاه من یادداشت‌های پراکنده‌ای هستند که کنار هم قرارشان داده‌ام. بیشترشان کتاب‌هایی هستند که یک ساختار کلی دارند اما درواقع از نوشته‌های پراکنده تشکیل شده‌اند.

اما زمان زیادی را صرف درست کردن ساختار یک اثر می‌کنم و برای هرکدام طرح‌های جانبی زیاد می‌سازم که بالأخره یا جزئی از اثر می‌شوند یا نمی‌شوند. خیلی از این طرح‌ها را دور می‌ریزم. چیزی که سرنوشت یک کتاب را مشخص می‌کند نوشتن آن است؛ آن چیز نهایی‌ای که روی کاغذ می‌آید.

@Writing_lovers

این‌قدر درباره این‌که مسیر شغلی‌ات چه خواهد شد، ور نزن. تو مسیر شغلی نداری. چیزی که داری زندگی است. کارت را بکن. با اعتقاد و استمرار. به خودت ایمان داشته باش. تو نویسنده‌ای چون می‌نویسی. بنویس و وقت‌تلف‌کردن را تمامش کن. کتاب تو تاریخ تولدی دارد. تو چه می‌دانی کِی.

شریل استرید


@Writing_lovers

فرهنگ ‌لغتی برای روایت‌های شخصی‌تان ایجاد کنید


✍ معصومه حامی دوست


فهرستی از کلماتی که دوست دارید، تهیه کنید. کلماتی که به ذهنتان می رسد همان مفاهیمی هستند که معمولا ذهن شما را به خودش مشغول کرده است.

نگاه کردن به این فهرست سبب می‌شود، جملات گمشده‌ای را بیابید که می توانید به روایت آن بپردازید. برای این کار دفترچه ای تهیه کنید و گاهی در طی روز، وقتتان را صرف ساختن فرهنگ لغت شخصی تان کنید. مارینا کیگان، نویسنده‌ای بود که از این روش استفاده کرد:

«حدود سه سال پیش شروع به نوشتن یک فهرست کردم. این فهرست ابتدا در یک دفترچه یادداشت نوشته می‌شد اما اندک اندک به یکی از صفحات همیشه باز واژه پرداز رایانه شخصی ام تبدیل شد. من نام این لیست را فهرست چیزهای جالب گذاشتم و قبول دارم که اندک اندک، تکمیل روزانه این فهرست به یکی از عادت های همیشگی من تبدیل شد. سپس همه جا و همه وقت از کلاس گرفته تا کتابخانه و پیش از رفتن به رختخواب، در قطار، هر چیزی که به نظرم جالب می آمد را به لیست اضافه می کردم. حرکت دست های خدمتکار، چشمان راننده تاکسی، و همه چیزهای عجیب و غریبی را که مشاهده می کردم و می شد در وصف آن عبارتی نوشت، در این لیست می آوردم. کار به جایی رسید که در حال حاضر ۳۲ صفحه کامل که خطوطش تک فاصله ای هستند (یعنی فاصله بین خطوط در پردازشگر واژگان به اندازه یک اسپیس است) از چیزهایی که برای من جلب بوده‌اند دارم.»

این کار با ایجاد یک برنامه منظم برای نوشتن، قدرت تمرکز شما را بر افکار درونیتان زیاد می کند و در نهایت با ایجاد این فرهنگ لغت، مجموعه ای از مشاهدات و افکار خود خواهید داشت که می‌تواند شما را به روایت شخصی‌تان برساند.


@Writing_lovers

مقاله‌ای که امروز خواندم :

«کبوتربازی نوعی فلسفه‌ورزی است.»

هلن مک‌دونالد


http://m.tarjomaan.com/barresi_ketab/9612/


@Writing_lovers

 به دوستان جوانم توصیه می‌کنم اگر داستان‌های غربی می‌خوانند، سفرنامه‌ ناصرخسرو را هم بخوانند. اینها را باید روزانه خواند. ابتدا با پنج دقیقه شروع کنند و همین‌طور مقدار و زمان خواندن متون کهن را افزایش دهند؛ آن‌هم با «صدای بلند»!
به این شیوه، زبان و موسیقی آن متن خاص، در ذهن انسان جا می‌افتد و نویسنده امروزی، زبان خود را پیدا می‌کند.

محمدرضا صفدری


@Writing_lovers