وقتی نویسنده‌‌ای تصمیم به نوشتن داستانی می‌گیرد و شروع به نوشتن می‌کند، در واقع یک سفر ذهنی را آغاز می‌کند. یک سفر ذهنی شباهت زیادی با یک سفر متعارف دارد. ممکن است یک مسافر در طول سفرش با وقایع و مکان‌هایی مواجه شود که برایش قابل پیش‌بینی نبوده. خصوصیت کلمه و جمله وقتی با نحوهٔ نگرش نویسنده آمیخته شود، چیزی شبیه به رویا یا کابوسی بازتاب می‌یابد که خواب بیننده هیچ اشرافی به آن ندارد، نویسنده هم هنگام نوشتن اشرافی بر چند و چون قضایای داستانش ندارد، البته طبیعی است که اگر هم اراده‌‌ای داشته باشد در سطح خواهد بود، که چنانچه اجزای داستانش را تحت اراده کامل و معنادار انتخاب کند، نوعی صنعت خواهد بود، که فی‌المثل مفاهیمی را در داستان تعبیه کند که با کار خلاقه خصوصا در حیطه شعر و ادبیات جور درنمی‌آید. بخصوص که فعل نوشتن فی‌نفسه نویسنده را به ناخودآگاهش وصل می‌کند، و چیزهایی از توی ناخودآگاه خود بیرون می‌کشد که نویسنده بر آن اشراف ندارد، نمی‌تواند ردی از آن‌ها را در یاد و خاطرش ردیابی کند؛ بنابراین در پایان کار نویسنده نیز خود بدل به خواننده‌ می‌گردد...

ابوتراب خسروی


@Writing_lovers

دیل کارنگی گفته است:

«عدم‌فعالیت، به تردید و ترس منجر می‌شود و فعالیت، اعتماد به ‌نفس و جسارت می‌آورد.»

همین الان زمانی برای نوشتن در نظر بگیرید و داستان ذهنی‌تان را روی کاغذ بیاورید. پشت دیوار ترس، گیر نیفتید.


@Writing_lovers

چطور خواننده را با خود همراه کنیم؟

یکی از ساده‌ترین راه ها این است که نوشته‌ی خود را با به وجود آوردن نوعی سردرگمی برای خواننده شروع کنید. سپس با ارائه‌ی اطلاعات بعدی در ادامهٔ داستان این ترفند خود را کامل کنید. البته خوانندگانی هستند که با سردرگمی در ابتدا، تا انتهای داستان در این حس باقی می‌مانند. این به آن معنی نیست که جملات ابتدایی شما هرگز نباید نیاز به اطلاعات بعدی داشته باشد. بلکه نکتهٔ مهم این است که شروع داستانِ شما با اطلاعات بعدی که خواننده به دست می‌آورد یا حتی بدون آن هم، برایش بامعنا و جذاب باشد.

جیکوب ام پل

@Writing_lovers

📗چگونه عادی نباشیم

کریس گیلبو در این کتاب تجربیات ماجراجویانه‌اش را با خواننده به اشتراک می‌گذارد. از نگارش آنلاین و تبدیل شدن به یک نویسنده معتبر می‌گوید و سؤال مهمی را مطرح می‌کند: چگونه به‌رغم فشارهای طاقت فرسا رؤیاهای‌مان را بسازیم. کتاب «چگونه عادی نباشیم» ما را ترغیب می‌کند که زندگی جدیدی با قوانین خودمان بسازیم.


@Writing_lovers

«اندر مزایای داشتن دفترچه یادداشت»

نقل قولهایی خواندنی درباره یادداشت برداری، از جون دیدیون

«اشتیاق نوشتن کاملاً غیرارادی است. اما توجیهش برای کسانی که نوشته‌هایشان را به کسی نشان نمی‌دهند، دشوار است. شاید اتفاقی به دردی بخورد، حالا حتی برای مسئله‌ای کوچک، همان‌طور که هر نیازی خودش را توجیه می‌کند.»

https://nonfictioninpersian.com/on-keeping-a-notebook/

@Writing_lovers

شعر خوانی شاملو
آخر بازی.
@kanoondastanchaharshanbehrasht

هایاکاوا، استاد دانشگاه و سناتور ایالات متحده می‌نویسد : «با یادگیری نوشتن، فکر کردن را یاد می‌گیرید. تا زمانی که چیزی را با نوشتن بیان نکنید، آن را به وضوح درک نمی‌کنید.»


جان مکسول
📗هنر اندیشیدن

@Writing_lovers

داستان «هفت خاج‌ رستم»

یار علی پور مقدم

۱۲ دقیقه

http://sarapoem.persiangig.com/link7/haftkhjerostam.htm

@Note_story

کسی که یادگیری را متوقف کند پیر است؛ چه بیست سالش باشد چه هشتاد سال و هر کس به آموختن بپردازد جوان می‌ماند.


هنری فورد

@Writing_lovers

من وقتی می‌بینم که کسی بدون ذکر منبع مطلبی را نقل می‌کند، بیش از آنکه به کپی رایت یا مسائل مانند آن فکر کنم، می‌فهمم که می‌خواهد مخاطب را پیش خودش حبس کند. او نمی‌تواند یا نمی‌خواهد بخشی از جریان گردش در عالم باشد. در کنار ماده و انرژی که هزار جور حرف‌های علمی و شبه علمی و غیرعلمی در موردشان گفته‌اند، جنس دیگری از وجود در دنیای امروز موجود است و آن، ترافیک است. منظورم Packet‌های دیتا نیست. بلکه جریان سیال انسانها در فضای سایبر است.


بخشی از یادداشت «ده نکته پس از ده سال وبلاگ نویسی» از «محمدرضا شعبانعلی»


👇👇👇

http://mrshabanali.com/%d8%af%d9%87-%d9%86%da%a9%d8%aa%d9%87-%d9%be%d8%b3-%d8%a7%d8%b2-%d8%af%d9%87-%d8%b3%d8%a7%d9%84-%d9%88%d8%a8%d9%84%d8%a7%da%af-%d9%86%d9%88%db%8c%d8%b3%db%8c-%d9%82%d8%b3%d9%85%d8%aa-%d8%af%d9%88/

«با مادرم همراه» نام زندگینامهٔ خودنوشت سیمین بهبهانی است. یک کتاب با روایت جذاب و پر از خاطرات خواندنی.


@Writing_lovers

با یک معمای کوچک آغاز کنید

اگر شما نمی‌خواهید در ابتدای داستان از ایجاد حسِ سردرگمی استفاده کنید، طرحِ یک معما برای خوانندگان می‌تواند بسیار مفید باشد. مخصوصا اگر آن برای راویِ داستان هم معمای حل ناشده  باشد. این کار می‌تواند راوی و خواننده را شریک جرم کند. یک سؤال بی پاسخ می‌تواند حتی کل داستان را نیز احاطه کند . مثل وقتی که دیوید کاپرفیلدِ رمان چارلز دیکنز می‌پرسد: «نمی‌دانم من قهرمان زندگی خود خواهم بود یا دیگری. در هر حال این صفحات باید آن را روشن سازد».

جیکوب ام پل


@Writing_lovers

یکی از انواع نوشتن و به ثبت رساندنِ تجربیات، سفرنامه نویسی است. سفرنامهٔ ناصرخسرو قبادیانی، سفرنامه ابن بطوطه و یا سفرنامه‌ مارکوپولو اطلاعات بی‌نظیری دربارهٔ شیوه زندگی انسان‌ها و طرز تفکرشان به ما می‌دهد.

«خوش دست» سفرنامه منصور ضابطیان است که با قلمی زیبا به نگارش در آمده است. برای خواندن آن به نشانی زیر مراجعه کنید:
👇👇👇

http://nadastan.com/1719/lifefiction/منصور-ضابطیان.html

در صورتیکه به رسانه‌سروش دسترسی دارید:
sapp.ir/writer.com

یکی از اشتباهات نویسندگان تازه‌کار این است که فکر می‌کنند نوشته‌های خود را باید ویرایش کنند و فکر می‌کنند نویسنده‌های بزرگ غلط‌های املایی و انشایی ندارند. ویرایش متن‌ها در ابتدای کار نویسنده را از پرداختن به موضوعات و به طور کلی خلاقیت در نوشتن بازمی‌دارد. پس در ابتدای کار روی نوشتن تمرکز کنید و به چیز دیگری فکر نکنید.

ریچارد مک مان


@Writing_lovers

روزی رفتم دیدن مادربزرگم که در تختی نشسته بود و رادیویی هم کنارش بود و داشت به موسیقی غم‎انگیزی گوش می‌‎داد. آن موقع جوان بودم و خودم را در مقابل این پیری می‎دیدم که روزی من هم این‌طور می‌شوم. با همین حال و هوا آمدم بیرون. آن موقع کافه‏‌ای بود اول خیابان قوام‎السطلنه که در آن روزها پاتوق تمام روشنفکرها و هنرمندها بود و من بیشتر هنرمندها را آنجا می‎دیدم. از جمله، فروغ. در خانه ابراهیم گلستان با او آشنا شده بودم. وقتی به این کافه رسیدم، فروغ هم آنجا بود و به من اشاره کرد که بروم و کنارش بنشینم. من هم دل تو دلم نبود که بروم با این شاعری که خیلی هم دوستش داشتم چه بگویم. من هم بی‎اختیار تعریف کردم، از مادربزرگم و خانه‌‏اش و از دایی‏‌ام و کفتربازی‌‏اش گفتم و فضای عجیبی که داشت. یک چیزهایی برایش گفتم و فروغ هم گفت این یک قصه معرکه‏‌ای است چرا این را نمی‎نویسی و بعد هم تشویقم کرد به نوشتن و من هم نوشتم و بعد هم شد قصه‌‏ای به نام «میعاد» که در مجله چاپ شد. بعد از چاپ این قصه فروغ گفت، نگفتم که تو نویسنده‌‏ای...

گلی ترقی


@Writing_lovers

 تا میانۀ قرن نوزدهم،‌ نوشتن در کتاب‌ها خراب‌کردنِ آن‌ها محسوب نمی‌شد. امروز نوشتن در کتاب به همان اندازه زشت است که گذاشتن پا روی میز کتابخانه. اما در زمان میلتون،‌ نوشتن در کتاب خراب‌کردن آن نبود بلکه غنا بخشیدن به آن بود. از حوالی ۱۸۵۰ دیگر این در روی پاشنۀ قبلی نچرخید، یعنی زمانی که کتابخانه‌های عمومی با بودجۀ حاصل از درآمدهای مالیاتی در بریتانیا و ایالات متحده ساخته شدند. ساده بود،‌ از بچه‌مدرسه‌ای‌ها خواستند چیزی در کتاب‌ها ننویسند. البته این ماجرا ارتباطی هم با این باور پسارمانتیک داشت که خواننده باید گیرنده باشد و نه فعال؛ اینکه کتاب باید ما را متحول کند و نه بالعکس. اما اگر نگاهی به کتاب‌های چاپی اولیه بیندازید،‌ نوعی تلاش جمعی در کار است و کتاب چاپی مادۀ خامی محسوب می‌شود که کاربر با استفاده از آن نوع اختصاصی خود را شکل می‌دهد. این ماجرا حتی می‌تواند بدین شکل درآید که کتابی حقیقتاً چندپاره شود و صفحات آن از نو بازیابی شوند.

«پیش از عصر دیجیتال هم آدم‌های زیادی کتاب نمی‌خوانده‌اند»
👇👇👇
http://m.tarjomaan.com/interview/9581/


@Writing_lovers

«وقتی بتوانید به جای ناراحت شدن فکر کنید، عناصر حیاتی را برای تبدیل شدن به نویسنده‌ای خوب، در اختیار دارید.»


جان هوارد گریفین


@Writing_lovers

 در آرام‌ترین ساعت شب خویش، از خود بپرسید که «آیا راستی من از نوشتن ناگزیرم؟»در دل خود بکاوید و صمیمانه‌ترین پاسخ را از آن بجویید.

اگر می‌توانید پیش چنین پرسش متینی دلیرانه بایستید و به‌سادگی و جرئت بگویید «آری ناگزیرم.» آنگاه زندگانی خویش را وقف این احتیاج کنید.

پس به طبیعت نزدیک شوید. بکوشید تا چنان که گویی آدم نخستین هستید، از آن چه می بینید، از آن چه با آن و در آن زیست می‌کنید، از آن چه دوست دارید، و از آن چه گم کرده‌اید سخن بگویید.


ریلکه

@Writing_lovers