زمانی که می خواهید به نوشتن داستانِ خود اقدام کنید، تعدادی از داستان‌های کوتاه موفق را تهیه کنید و فقط جملهٔ اول هر داستان را بخوانید. مانند سایر جنبه‌های نوشتن، شروع هر داستان‌ ساختار هنری متمایز و مخصوص به خود  دارد. خواندن شاهکارهای دیگران راهی است تا شما یاد بگیرید چگونه داستان خود را شروع کنید.


جیکوب ام پل

@Writing_lovers

فرایند تبدیل ایده به داستان، از نگاه ایزابل آلنده:

اولین چیزی که به من برای نوشتن کتاب انگیزه می‌دهد احساسات درونی من است، بعضی وقت‌ها چیزی را می‌بینم یا می‌شنوم و احساسی که به واسطه درک آن چیز به من دست می‌دهد تا مدت‌ها در کنار من می‌ماند، اینجاست که متوجه می‌شوم باید کتابی درباره آن بنویسم. بعد از اینکه تصمیم به نوشتن گرفتم، تحقیقاتم راجع‌به آن چیز را شروع می‌کنم و آنقدر به گشتن ادامه می‌دهم تا چهارچوب کتابم را پیدا کنم، لازم به گفتن است که حین تحقیق توجه ویژه‌ای به واقعیت‌ها می‌کنم. معمولا هیچ نقشه و برنامه‌ای برای پیش بردن داستان ندارم و هر روز شخصیت‌های مختلف و داستان را براساس شعوری درونی جلو می‌برم.


@Writing_lovers

همیشه به شاگردانم می‌گویم یکی از مهم‌ترین چیزهایی که باید بدانند این است که خلاقیت آنها چه هنگام اوج می‌گیرد. باید از خود بپرسند اتاق ایده‌آل‌شان چه شکلی است؟ آیا نوای موسیقی دارد؟ یا ساکت است؟ اطرافشان شلوغ است یا آرام؟ و برای فعال کردن نیروی تخیل خود چه لازم دارند؟

تونی موریسون


@Writing_lovers

«زندگی‌ بکت عمدتاً در اتاقش می‌گذشت، منفک از جهان، به مواجهه با شیاطین وجودش و در تلاش برای کشف ساز و کارهای ذهنش. تمام زندگی‌اش حول گرایش جنون‌آمیزش به نوشتن می‌چرخید.»

پل استراترن

@Writing_lovers

فهرست داستان‌های فارسی به انتخاب هوشنگ گلشیری



۱) مجموعهٔ داستان«سنگر و قمقمه‌های خالی» از بهرام صادقی

۲) «یکلیا و تنهایی او» نوشتهٔ تقی مدرسی


۳) داستان کوتاه«جشن فرخنده» ـ اگر اصطلاح به‌آذین را به قرض گیرم ـ رشک‌انگیز است.«خواهرم و عنکبوت» و بعد «گلدسته‌ها و فلک». از آل احمد، در این میان «جشن فرخنده» معیار داستان‌نویسی امروز محسوب می‌شود.


۴) «آوسنه بابا سبحان»، «گاواره‌بان»، «مرد» از دولت‌آبادی خواندنی است.
۵)«سگ و زمستان» از شهرنوش پارسی پور
۶)«همسایه‌ها»از احمد محمود
۷)«سووشون» سیمین دانشور
۸) «چشمهایش» بزرگ علوی


۹) داستان کوتاه «غلومی» از اسلام کاظمیه ‌را حتی می‌شود چند بار خواند.
۱۰) «کتبیه» مجابی
۱۱) «نماز میت» رضا دانشور را نمی‌توان نادیده گرفت.
۱۲) داستان «من هم چه‌ گوارا هستم» از خانم ترقی از کتابی به همین نام مانده است.


۱۳) ابر «بارانش گرفته است» شمیم بهار
۱۴) از ابراهیمی یکی فقط «باد، باد مهرگان».
۱۵) از امیرشاهی: «لابیرنت» و داستان «سار بی‌بی خانم».
۱۶) از کلباسی «جنگ تن به تن آقای فراست».


۱۷) بعضی نویسندگان را باید به جرم داستان‌نویسی جریمه‌شان کرد که صد بار از روی داستان کوتاه «گدا»ی ساعدی بنویسند یا «جشن فرخنده» آل‌احمد،


۱۸) یا «مهرۀ مار» به‌آذین.
۱۹) «امام» درویش
۲۰) «شبی که دریا طوفانی شد» از چوبک
۲۱) «ماهی و جفتش» گلستان
۲۲) «گیله مرد» علوی.


۲۳) از میان کارهای ساعدی «عزاداران بیل»، «ترس و لرز»، «واهمه‌های بی‌نام و نشان»، یا «خاکسترنشین‌ها»، «دو برادر» معیار داستان‌نویسی امروزه روز است.



از سخنرانی ششم شب شعر گوته سال ۱۳۵۶

@Writing_lovers

عنصر مهمی که نباید نادیده‌اش گرفت!



✍ معصومه حامی دوست

والت دیزنی، خالق سرزمین رؤیاها گفته است: «همه‌چیز با یک موش و یک رؤیا شروع شد.»

در خلق یک اثر موفق، رؤیاپردازی نقش مهمی دارد. لئونارد‌ والاس رابینسون تمایزی میان داستانهای مبتذل و اصیل قائل است:

از نظر او «داستانهای اصیل از رؤیا بهره می‌برند و داستانهای مبتذل از خیالات.»

در حقیقت ما در اغلب موارد، خیال پردازی می‌کنیم و عنصر رؤیا را نادیده می‌گیریم.

داستان‌های ایرانی هم به رغم زبان خوب، تصویر پردازی عالی و بیان حقایق، صرفا به بیان واقعیات موجود پرداخته‌اند.

بیان آینه‌وار واقعیت و نادیده‌گرفتن عنصر حیاتی رؤیا، باعث می‌شود تا روایت‌هایمان خالی از روح‌ باشد و چنگی به دل نزند.

در واقع رؤیا را همچون نسیم خنکی می‌دانم که به فضای داستانها‌یمان طراوت و حیات می‌دهد.

به همین دلیل معتقدم باید بتوانیم علاوه بر به کارگیری موش( یعنی واقعیت محض)، از تلفیق آن با رؤیا به روایت‌مان سیالیت دهیم و زهر نوشته‌هایمان را بگیریم.




@Writing_lovers

از زمانی که با جدیت شروع به نوشتن کردم، یکی از آرزوهایم این بوده که کتابی را که در اعماق شکمم، در تمام عرض‌ها و طول‌های جغرافیایی، در تمام دردها و فراز و نشیب‌های زندگی با خود به همه جا برده‌ام، خالی کنم. همیشه هدف و اشتیاقم این بوده که این کتاب را از درون بدنم بیرون بیاورم و گرم و زنده و ملموسش کنم.

هنری میلر


@Writing_lovers

وقتی نویسنده‌‌ای تصمیم به نوشتن داستانی می‌گیرد و شروع به نوشتن می‌کند، در واقع یک سفر ذهنی را آغاز می‌کند. یک سفر ذهنی شباهت زیادی با یک سفر متعارف دارد. ممکن است یک مسافر در طول سفرش با وقایع و مکان‌هایی مواجه شود که برایش قابل پیش‌بینی نبوده. خصوصیت کلمه و جمله وقتی با نحوهٔ نگرش نویسنده آمیخته شود، چیزی شبیه به رویا یا کابوسی بازتاب می‌یابد که خواب بیننده هیچ اشرافی به آن ندارد، نویسنده هم هنگام نوشتن اشرافی بر چند و چون قضایای داستانش ندارد، البته طبیعی است که اگر هم اراده‌‌ای داشته باشد در سطح خواهد بود، که چنانچه اجزای داستانش را تحت اراده کامل و معنادار انتخاب کند، نوعی صنعت خواهد بود، که فی‌المثل مفاهیمی را در داستان تعبیه کند که با کار خلاقه خصوصا در حیطه شعر و ادبیات جور درنمی‌آید. بخصوص که فعل نوشتن فی‌نفسه نویسنده را به ناخودآگاهش وصل می‌کند، و چیزهایی از توی ناخودآگاه خود بیرون می‌کشد که نویسنده بر آن اشراف ندارد، نمی‌تواند ردی از آن‌ها را در یاد و خاطرش ردیابی کند؛ بنابراین در پایان کار نویسنده نیز خود بدل به خواننده‌ می‌گردد...

ابوتراب خسروی


@Writing_lovers

دیل کارنگی گفته است:

«عدم‌فعالیت، به تردید و ترس منجر می‌شود و فعالیت، اعتماد به ‌نفس و جسارت می‌آورد.»

همین الان زمانی برای نوشتن در نظر بگیرید و داستان ذهنی‌تان را روی کاغذ بیاورید. پشت دیوار ترس، گیر نیفتید.


@Writing_lovers

چطور خواننده را با خود همراه کنیم؟

یکی از ساده‌ترین راه ها این است که نوشته‌ی خود را با به وجود آوردن نوعی سردرگمی برای خواننده شروع کنید. سپس با ارائه‌ی اطلاعات بعدی در ادامهٔ داستان این ترفند خود را کامل کنید. البته خوانندگانی هستند که با سردرگمی در ابتدا، تا انتهای داستان در این حس باقی می‌مانند. این به آن معنی نیست که جملات ابتدایی شما هرگز نباید نیاز به اطلاعات بعدی داشته باشد. بلکه نکتهٔ مهم این است که شروع داستانِ شما با اطلاعات بعدی که خواننده به دست می‌آورد یا حتی بدون آن هم، برایش بامعنا و جذاب باشد.

جیکوب ام پل

@Writing_lovers

📗چگونه عادی نباشیم

کریس گیلبو در این کتاب تجربیات ماجراجویانه‌اش را با خواننده به اشتراک می‌گذارد. از نگارش آنلاین و تبدیل شدن به یک نویسنده معتبر می‌گوید و سؤال مهمی را مطرح می‌کند: چگونه به‌رغم فشارهای طاقت فرسا رؤیاهای‌مان را بسازیم. کتاب «چگونه عادی نباشیم» ما را ترغیب می‌کند که زندگی جدیدی با قوانین خودمان بسازیم.


@Writing_lovers

«اندر مزایای داشتن دفترچه یادداشت»

نقل قولهایی خواندنی درباره یادداشت برداری، از جون دیدیون

«اشتیاق نوشتن کاملاً غیرارادی است. اما توجیهش برای کسانی که نوشته‌هایشان را به کسی نشان نمی‌دهند، دشوار است. شاید اتفاقی به دردی بخورد، حالا حتی برای مسئله‌ای کوچک، همان‌طور که هر نیازی خودش را توجیه می‌کند.»

https://nonfictioninpersian.com/on-keeping-a-notebook/

@Writing_lovers

شعر خوانی شاملو
آخر بازی.
@kanoondastanchaharshanbehrasht

هایاکاوا، استاد دانشگاه و سناتور ایالات متحده می‌نویسد : «با یادگیری نوشتن، فکر کردن را یاد می‌گیرید. تا زمانی که چیزی را با نوشتن بیان نکنید، آن را به وضوح درک نمی‌کنید.»


جان مکسول
📗هنر اندیشیدن

@Writing_lovers

داستان «هفت خاج‌ رستم»

یار علی پور مقدم

۱۲ دقیقه

http://sarapoem.persiangig.com/link7/haftkhjerostam.htm

@Note_story

کسی که یادگیری را متوقف کند پیر است؛ چه بیست سالش باشد چه هشتاد سال و هر کس به آموختن بپردازد جوان می‌ماند.


هنری فورد

@Writing_lovers

من وقتی می‌بینم که کسی بدون ذکر منبع مطلبی را نقل می‌کند، بیش از آنکه به کپی رایت یا مسائل مانند آن فکر کنم، می‌فهمم که می‌خواهد مخاطب را پیش خودش حبس کند. او نمی‌تواند یا نمی‌خواهد بخشی از جریان گردش در عالم باشد. در کنار ماده و انرژی که هزار جور حرف‌های علمی و شبه علمی و غیرعلمی در موردشان گفته‌اند، جنس دیگری از وجود در دنیای امروز موجود است و آن، ترافیک است. منظورم Packet‌های دیتا نیست. بلکه جریان سیال انسانها در فضای سایبر است.


بخشی از یادداشت «ده نکته پس از ده سال وبلاگ نویسی» از «محمدرضا شعبانعلی»


👇👇👇

http://mrshabanali.com/%d8%af%d9%87-%d9%86%da%a9%d8%aa%d9%87-%d9%be%d8%b3-%d8%a7%d8%b2-%d8%af%d9%87-%d8%b3%d8%a7%d9%84-%d9%88%d8%a8%d9%84%d8%a7%da%af-%d9%86%d9%88%db%8c%d8%b3%db%8c-%d9%82%d8%b3%d9%85%d8%aa-%d8%af%d9%88/

«با مادرم همراه» نام زندگینامهٔ خودنوشت سیمین بهبهانی است. یک کتاب با روایت جذاب و پر از خاطرات خواندنی.


@Writing_lovers