از زمانی که با جدیت شروع به نوشتن کردم، یکی از آرزوهایم این بوده که کتابی را که در اعماق شکمم، در تمام عرض‌ها و طول‌های جغرافیایی، در تمام دردها و فراز و نشیب‌های زندگی با خود به همه جا برده‌ام، خالی کنم.

همیشه هدف و اشتیاقم این بوده که این کتاب را از درون بدنم بیرون بیاورم و گرم و زنده و ملموسش کنم.

هنری میلر

@Writing_lovers

منبع خلاق نوشتن



در تاریخ ادبیات، آثار ادبی مشهوری در نتیجه خواب و رؤیا نوشته‌شده‌اند. همسر رابرت لؤیی استیونسون تعریف می‌کرد که رؤیاهای استیونسون بعدها به‌داستان‌های او تبدیل می‌شدند.

ویلیام استایرون هم در کتاب رؤیای نویسندگان توضیح می‌دهد که «تمام ایده‌ی رمان "انتخاب سوفی" اگر نگویم در اثر خواب در نتیجه یک خیال پس از بیداری بود که در ذهنم باقی ماند.»

خواب‌‌های شما‌ به منزله‌ی دریچه‌ای به پنهانی‌ترین زوایای روح‌تان است و شما را به سوی جهان درونی‌تان هدایت می‌کند.

خوابها می‌توانند منبع عظیمی برای خلاقیت و نوشتن به حساب بیایند.

اولین قدم در کارکردن با یک خواب این است که به محض یادآوری، آن را در چند خط بنویسید. در غیر این صورت ممکن است فراموشش کنید.

در مرحله بعد از احساسات‌تان نسبت به آن بنویسید‌ و در مرحله سوم آن را به چیزی در حال ‌ گذشته یا آینده ربط دهید.

در مرحله بعد باید رؤیایتان را توسعه دهید. به طور مثال آن را به یک‌ قصه یا اسطوره و افسانه ارتباط دهید تا معنایی به آن بدهید.

حالا با آرامش آنچه را نوشته‌اید، بخوانید و به دنبال یک تصویر مرکزی در آن باشید. آن را وصف کنید و اجازه بدهید آن تصویر شما را به جایی که می‌خواهد ببرد.

تمرین

شروع کنید و تصویر خوابهایتان را به شکل یک نوشته در آورید. در ابتدا ممکن است برایتان سخت باشد، تصاویر از دست شما لیز می‌خورند. ‌نگران این نباشیدکه داستان می‌شود یانه فقط بنویسید و اجازه بدهید تصاویر برخاسته از رویاها شما را به مرکز خلاق درونتان برساند. در مرحله آخر برای آن یک عنوان مناسب انتخاب کنید.


@Writing_lovers

بازخوانی

سیلوی را بیست سال پیش خواندم و از آن زمان مدام به خواندن آن ادامه دادم. اکنون تمام ویرگول‌ها و سازوکارهای پنهان سیلوی را می‌دانم. این تجربه بازخوانی که در طول چهل سال مرا همراهی کرده است، به من ثابت کرده است کسانی که می‌گفتند بررسی موشکافانه و رساندن "خواندن نزدیک" به نقاط پایانی، متن را نابود می‌کند چقدر در اشتباه هستند. هربار که سیلوی را می‌خوانم، حتی اگر تمام جزییات آن را بدانم، شاید هم به این دلیل که گویی برای اولین بار است که می‌خوانم، شیفته آن می‌شوم.

اکو

@Writing_lovers

نویسندگی: کلمه یا تصویر؟

همه نویسندگان بزرگ‌ معتقدند که در سرچشمه‌ی داستان‌هایشان تصویری بصری وجود دارد. در حقیقت همه‌ی نوشتن از ایده‌ای شکل می‌گیرد که در درجه اول تصویری است که سال‌های سال در ذهن نویسنده حضور دارد.

اکو درباره‌ی نوشتن "نام گل سرخ" می گوید: « در ابتدا فقط تصویر راهبی که در حال خواندن کتاب مسموم می‌شود به ذهنم رسیده بود.»

او تجربه‌ای از شانزده سالگیش را به یاد می‌آورد:
«هنگام دیدار از صومعه‌ای بندیکتی از رواق‌های قرون وسطایی گذشتم و وارد کتابخانه‌ای تاریک شدم و روی یکی از میزهای مخصوص قرائت، کتاب اعمال قدیسان را باز دیدم. تورق آن مجلد عظیم در آن سکوت سنگین و در آن حال که چند شعاع نور از صافی شیشه‌بند منقش گذشته بود احتمالا لرز به تنم نشاند. چهل و چند سال بعد، این لرز از ناخوداگاه من سر بالا آورد.

تصویر اصلی همین بود و باقی خورده خورده در تلاش برای فهم این تصویر و خود به خود اتفاق می‌افتد.»

کالوینو هم از چنین تجربه‌ای در نوشتن می‌گوید: «هنگامی که برای داستانی برنامه ریزی می‌کنم، اولین چیزی که به ذهنم می‌رسد تصویری است که به هر دلیلی به نظرم پر معنی می‌آید. همین که تصویر به حد کافی در ذهنم روشن شد، آن را به داستانی بسط می‌دهم. یا اینکه خود تصویرها به ظرفیت‌های نهفته‌ی خودشان امکان بسط می‌دهند.»

ذهن یک نویسنده براساس تداعی تصاویر به کار می افتد. شما هم تصویرها را در رؤیاها، خاطرات و اطرافتان پیدا کنید و آن‌ها را از درون تاریکی بیرون بکشید.

تمرین
منبع اصلی برای یافتن تصاویر، خاطراتتان هستند. به آن‌ها رجوع کنید و ببینید کدام تصویر برایتان جلوه‌ی ویژه‌ای دارد.

شروع به نوشتن درباره آن کنید. با نوشتن پانصد کلمه بی وقفه و دنبال کردن یک تصویر به یک آگاهی تازه می‌رسید و معانی جدید را کشف ‌می‌کنید. وقتی تمام شد برای نوشته تان یک عنوان مناسب انتخاب کنید.


@Writing_lovers

خشم و هیاهو با یک ‌تصویر ذهنی شروع شد. این تصویر عبارت بود از پشت گل آلود شلوار یک دختر کوچولو روی یک‌ درخت گلابی.

دخترک از آنجا می‌توانست درون اتاقی را که تشییع جنازه مادربزرگش در آن انجام می‌گرفت ببیند و آن را برای برادرهایش که پایین ایستاده بودند، تعریف کند.

ویلیام فاکنر

یک روز جرج برنارد شاو در یک‌کتابفروشی دست دوم ارزان قیمت، یک نسخه از کتاب خود را یافت که در آن برای دوستی نوشته بود:« با احترام فراوان، جرج برنارد شاو»

شاو کتاب را خرید و با یک تقدیم نامه‌ی دیگر برای آن شخص فرستاد:« با احترام مجدد. جرج‌ برنارد شاو»

شور و شعف شما در چیست؟
جوزف کمبل


اهمیت حرف زدن از خود به حدی است که اغلب ‌نویسندگان بزرگ از ضرورت آن سخن گفته‌اند. آیا چیزی هست که متعلق به خود شما باشد و بتوانید درباره‌ی آن بنویسید؟

شرح‌حال نویسی نوعی از نوشتن است که در آن نویسنده تجربه ای از زندگیش را روایت می‌کند. این سرنوشت او نیست بلکه تلاش برای معنا دادن به زندگی و‌تعامل او با خاطراتش است.

همیشه واژه‌های خاطرات، اعترافات و شرح حال برایم جذاب بوده‌اند. در این نوع کتابها نویسنده، همچون دوستی صمیمی با مخاطب حرف می‌زند.

درباره‌ی کتابهایی مانند اعترافات آگوستین قدیس، ژان ژاک روسو، اعترافات یک ابله استریندبرگ، اعترافات رمان نویس جوان اکو، خاطرات ساراماگو و ... کنجکاو بوده‌ام بدانم که نویسندگان آن چطور به زندگی ‌شان معنا می‌دهند تا بتوانم همین کار را با زندگی خودم انجام دهم.

اسطوره شما چیست؟ اسطوره ای که در آن زندگی می‌کنید؟ جواب به این سؤال نشان می‌دهد، شما چگونه زندگی می‌کنید.

داستان خودتان را کشف کنید و آن را در پانزده صفحه بنویسید. هربار که معنایی را در دل جریان های معمولی زندگی خود کشف می‌کنید، از روزمرگی فاصله می‌گیرید و زندگی‌تان شکل ماجرا جویانه ای به‌خود می‌گیرد.

در ضمن در بیان شرح حالتان به یک‌شکل از نوشتن اکتفا نکنید، بلکه آن را چندین و چندبار به شکل های گوناگون بیازمایید تا در نهایت به روایتی دلخواه از زندگی‌تان دست پیدا کنید.

زبان خاص نویسنده 

به دوستان جوانم توصیه می‌کنم اگر داستان‌های غربی می‌خوانند، سفرنامه‌ ناصرخسرو را هم بخوانند. اینها را باید روزانه خواند. ابتدا با پنج دقیقه شروع کنند و همین‌طور مقدار و زمان خواندن متون کهن را افزایش دهند؛ آن‌هم با «صدای بلند»! به این شیوه، زبان و موسیقی آن متن خاص در ذهن انسان جا می‌افتد و نویسنده امروزی، زبان خود را پیدا می‌کند.

محمدرضا صفدری
@Writing_lovers

بی سواد قرن بیست و یکم فردی نیست که خواندن و نوشتن نمی‌داند، فردی است که بد می‌خواند، بد می‌نویسد و بد می‌فهمد.

الوین تافلر

موقع کار دوست دارم موسیقی گوش کنم . مثلا موقع نوشتن داستان آدمهای غایب ، صبح‎ها ساعت ۳ از خواب بر می خواستم و به  دفتر کارم که یکساعت تا منزلم فاصله دارد میرفتم و قهوه ای درست می کردم و نواری از خوانندگان ایرانی می‎گذاشتم و شروع میکردم به نوشتن. این برنامه منظم من بود تا کارم تمام شد. فقط نظم است که می‎تواند خلاقیت هنرمند را هدایت کند.

تقی مدرسی

قسمت خوب نوشتن این است که می‌توانید درحالی‌که بیدارید به رؤیا فرو بروید. اگر واقعاً در رؤیا بودید که نمی‌توانستید آن را کنترل کنید. چون شما در حال نوشتن بیدارید؛ به همین دلیل قادرید زمان و مدت نوشتن را انتخاب کنید.

هاروکی موراکامی

من در حرکت مداوم در مسیر نویسنده شدن آثار نویسندگانی را که دوست داشتم بارها و بارها خواندم.

فرانسین پروز

نوشتن برایم ضرورت است. اگر به جای رابینسون کروزوئه بودم در آن جزیره‌ی تنها می‌نوشتم.حیات آن کس را که فقط می‌خواند فقیرانه می بینم.

بورخس