از سینما بیاموز. در توصیفها مقتصد باش و جزئیات گویا را از تفصیلهای بیروح سوا کن.
رز تریمین
@Writing_lovers
رز تریمین
@Writing_lovers
داستاننویسی مانند اسبی است که متوجه حضور آن نیستید ولی اگر بر پشت آن بپرید متوجه حرکت و تاخت و تاز آن می شوید. فقط زمانی که شروع به نوشتن داستان میکنید، متوجه میشوید که این امکان را دارید تا به جهانی خیالی و جالب وارد شوید.
زمانی که آرزو کردم تا داستاننویس شوم؛ خودم را برای شکست آماده کرده بودم چون مادرم رؤیای نویسنده شدن داشت و به آن نرسیده بود. از این بخش ماجرا آگاه بودم. به خودم پنج سال فرصت دادم که اگر نتوانستم در طی این سالها چیزی چاپ کنم، میفهمم که از استعداد نویسندگی بیبهرهام. در این مدت کتابهای زیادی خواندم. به خاطر میآورم که عادت داشتم روی مبلی قدیمی با یک جعبه کشمش دراز بکشم و خودم را مجبور کنم دو کتاب در بعد از ظهر بخوانم و به هر صورت نوشتم و به نتیجه رسید.
جان آپدایک
@Writing_lovers
زمانی که آرزو کردم تا داستاننویس شوم؛ خودم را برای شکست آماده کرده بودم چون مادرم رؤیای نویسنده شدن داشت و به آن نرسیده بود. از این بخش ماجرا آگاه بودم. به خودم پنج سال فرصت دادم که اگر نتوانستم در طی این سالها چیزی چاپ کنم، میفهمم که از استعداد نویسندگی بیبهرهام. در این مدت کتابهای زیادی خواندم. به خاطر میآورم که عادت داشتم روی مبلی قدیمی با یک جعبه کشمش دراز بکشم و خودم را مجبور کنم دو کتاب در بعد از ظهر بخوانم و به هر صورت نوشتم و به نتیجه رسید.
جان آپدایک
@Writing_lovers
کورت ونهگات میگوید: «ساده بنويسيد. به ياد داشته باشيد كه دو استاد بزرگ زبان، ويليام شكسپير و جيمز جويس، جملههايی دارند كه با وجود ژرفای كامل موضوعیشان، تقريبا بچگانهاند. هملتِ شكسپير میپرسد: «بودن يا نبودن؟» جملهاي كه فقط سه كلمه دارد. جويس، وقتي سرحال بود، میتوانست جملهای به پيچيدگي و درخشانی گردنبند كلئوپاترا سر هم كند، ولی جملهی مورد علاقهی من در يكی از داستانهايش به اسم «اِوِلين» اين است: «خسته بود.» در آن لحظه در داستان، هيچ کلمات ديگری مثل آن دو كلمه نمیتوانست قلب خواننده را بشكند.
سادگی زبان نهتنها قابلاطمينان است، بلكه شايد حتی مقدس هم باشد. انجيل با چنین جملهی سادهای آغاز میشود: «در آغاز خدا آسمان و زمين را آفريد.»
منبع: مجله داستان همشهری. خرداد ۹۵
@Writing_lovers
سادگی زبان نهتنها قابلاطمينان است، بلكه شايد حتی مقدس هم باشد. انجيل با چنین جملهی سادهای آغاز میشود: «در آغاز خدا آسمان و زمين را آفريد.»
منبع: مجله داستان همشهری. خرداد ۹۵
@Writing_lovers
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from نویسندگی و نوشتن|معصومه حامیدوست
در طول روز افکار زیادی در ذهنم دارم ولی در عین حال پیش می آید که چند روز را پشت سر می گذارم، بدون اینکه ایده خوبی در ذهنم داشته باشم. بدون هیچ ایده ای.
ولی وقتی مشغول کار باشم به طور وسواسی روی چیزی هفت روز هفته و ده، پانزده ساعت در روز کار می کنم و آن وقت هر اتفاقی که در زندگی ام می افتد پیشنهادی برای نوشتن یک داستان است.
معمولا با یک اتفاق کوچک جرقهای در درون من زده می شود و من را وا می دارد که آن داستان را بنویسم. وقتی هم نوشتن آن داستان را شروع می کنم کم کم آن داستان را می بینم. داستان یک جور هایی به سمت من می پرد.
از این جهت نویسندگی کار عجیب و غریبی است چون من به غرایزم اعتماد می کنم و داستان هم ظاهراً از مسیر های زمخت و ناهموار راه خود را پیدا می کند. مثل این است که در یک اتاق تاریک کورمال کورمال به دنبال نور بگردی.
کمابیش می دانی که نور کجای دیوار هست ولی مسأله فقط این است که کور مال کور مال آن را بر روی دیوار پیدا کنی. می دانم که اگر مدت طولانی نگاه کنم می توانم کلید را پیدا کنم.
شاید این یک شیوه نامتعارف برای نوشتن داستان باشد، ولی این شیوه من است. وقتی نوشتن داستانی را شروع می کنم واقعا نمی دانم به چه سمت و سویی دارم حرکت می کنم؛ پایان داستان را نمی دانم، اواسط داستان را نمی دانم.
ولی وقتی نوشتن را شروع می کنم اجزا و اتفاقات داستان خود به خود معلوم می شوند. وقتی نوشتن داستانی را شروع می کنم خیلی تند و سریع مینویسم چون می ترسم چیزی که انگیزه نوشتن آن داستان را در من ایجاد کرد، احتمالا از دستم برود.
ریموند کارور
@Writing_lovers
ولی وقتی مشغول کار باشم به طور وسواسی روی چیزی هفت روز هفته و ده، پانزده ساعت در روز کار می کنم و آن وقت هر اتفاقی که در زندگی ام می افتد پیشنهادی برای نوشتن یک داستان است.
معمولا با یک اتفاق کوچک جرقهای در درون من زده می شود و من را وا می دارد که آن داستان را بنویسم. وقتی هم نوشتن آن داستان را شروع می کنم کم کم آن داستان را می بینم. داستان یک جور هایی به سمت من می پرد.
از این جهت نویسندگی کار عجیب و غریبی است چون من به غرایزم اعتماد می کنم و داستان هم ظاهراً از مسیر های زمخت و ناهموار راه خود را پیدا می کند. مثل این است که در یک اتاق تاریک کورمال کورمال به دنبال نور بگردی.
کمابیش می دانی که نور کجای دیوار هست ولی مسأله فقط این است که کور مال کور مال آن را بر روی دیوار پیدا کنی. می دانم که اگر مدت طولانی نگاه کنم می توانم کلید را پیدا کنم.
شاید این یک شیوه نامتعارف برای نوشتن داستان باشد، ولی این شیوه من است. وقتی نوشتن داستانی را شروع می کنم واقعا نمی دانم به چه سمت و سویی دارم حرکت می کنم؛ پایان داستان را نمی دانم، اواسط داستان را نمی دانم.
ولی وقتی نوشتن را شروع می کنم اجزا و اتفاقات داستان خود به خود معلوم می شوند. وقتی نوشتن داستانی را شروع می کنم خیلی تند و سریع مینویسم چون می ترسم چیزی که انگیزه نوشتن آن داستان را در من ایجاد کرد، احتمالا از دستم برود.
ریموند کارور
@Writing_lovers
برای نوشتن باید مرد عادت باشی، باید با تنهایی خو بگیری و بیشتر اوقات تنها باشی. باید خیلی خیلی درمورد وقت و زمان خودخواه باشی و همهاش را برای خودت بخواهی. نوشتن همین است.
توبیاس ولف
@Writing_lovers
توبیاس ولف
@Writing_lovers
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
⭐️⭐️⭐️
کارگاه نقد ادبی
(چگونه کتاب بخوانیم و نقد کنیم؟)
این دوره در ده جلسه برگزار میشود و در آن متون منتخب ادبیات را میخوانیم و از شیوههای مطالعه و نقد آن صحبت میکنیم.
+ معرفی فهرستی از کتابها و مقالات برجستهٔ حوزهٔ ادبیات
🔸شهریه : ۲۵۰ هزار تومان
🔸مدرس: معصومه حامی دوست
دکتری زبان و ادبیات فارسی
پس از واریز شهریه به شماره حساب
6104 3378 5592 6166
اطلاعات خود را به آیدی زیر ارسال کنید:
@neveshtan_admin
@Writing_lovers
کارگاه نقد ادبی
(چگونه کتاب بخوانیم و نقد کنیم؟)
این دوره در ده جلسه برگزار میشود و در آن متون منتخب ادبیات را میخوانیم و از شیوههای مطالعه و نقد آن صحبت میکنیم.
+ معرفی فهرستی از کتابها و مقالات برجستهٔ حوزهٔ ادبیات
🔸شهریه : ۲۵۰ هزار تومان
🔸مدرس: معصومه حامی دوست
دکتری زبان و ادبیات فارسی
پس از واریز شهریه به شماره حساب
6104 3378 5592 6166
اطلاعات خود را به آیدی زیر ارسال کنید:
@neveshtan_admin
@Writing_lovers
جان چیور در جوانی وقتی همراه همسرش در نیویورک زندگی میکرد، هر روز صبح لباس مرتب میپوشید و به سمت آسانسور میرفت و با دیگر مردهای متاهل آپارتمان محل زندگی داخل آن میشد. همه مردهای متاهل طبقه همکف پیاده میشدند، اما چیور به زیرزمین میرفت، آنجا برای خودش یک میز مهیا کرده بود.
چون آن پایین هوا گرم بود پیراهنش را درمیآورد و تمام صبح را مشغول نوشتن میشد. سر ظهر لباسش را دوباره میپوشید و با دیگر مردهای متاهل میرفت بالا و بعد از خوردن غذا دوباره با همان مردان میآمد پایین و به زیرزمین برمیگشت، دوباره پیراهنش را درمیآورد و تا عصر مینوشت.
نویسندگی بریده از زندگی روزانه نیست.
@Writing_lovers
چون آن پایین هوا گرم بود پیراهنش را درمیآورد و تمام صبح را مشغول نوشتن میشد. سر ظهر لباسش را دوباره میپوشید و با دیگر مردهای متاهل میرفت بالا و بعد از خوردن غذا دوباره با همان مردان میآمد پایین و به زیرزمین برمیگشت، دوباره پیراهنش را درمیآورد و تا عصر مینوشت.
نویسندگی بریده از زندگی روزانه نیست.
@Writing_lovers
Forwarded from یادداشتها
چند توصیۀ قلمی به دوستان جوان
۱. چه و چگونه
هر متنی که خواندید و بر دل شما نشست، همه یا بخشهایی از آن را دوباره بخوانید. خوانش دوم و سوم، چشم شما را به ظرایف و دقایقی از متن باز میکند که در خوانش اول به چشم نمیآمد. بار اول میخوانیم که بدانیم نویسنده «چه» گفته است؛ اما اینکه «چگونه» نوشته است، در خوانش دوم صید میشود.
۲. چارچشمی
پس از آنکه یادداشت یا مقاله یا کتاب خود را نوشتید، چارچشمی در آن بنگرید؛ یعنی حداقل چهار بار آن را بخوانید و هر بار با چشمی. بار اول را وقف غنیسازی متن کنید؛ بار دوم از چشم منتقد در متن خویش بنگرید تا بتوانید کاستیها و ناراستیهای آن را ببینید؛ بار سوم با چشم مخاطب متوسط و حواسپرت بخوانید تا ابهامها و اغلاقهای نوشتارتان را بیابید و بستُرید. چهارمبار را به نیت نازککاری و غلطزدایی از صورت متن بخوانید.
۳. گشودگی به اندیشههای دیگران
دربارۀ هر چه مینویسید، غیر از مراجعه به منابع و آثار مرتبط، حتما با چند نفر دربارۀ آن گفتوگو کنید. و اگر کسی را برای گپوگفت نیافتید یا نیازی به آن ندیدید، دستکم با خودتان گفتوگو و محاجّۀ طولانی کنید. نوشتن، ورود به میدان مین است. تنها و بیکس وارد این میدان خطرناک نشوید.
۴. احترام به شعور مخاطب
من عاملی را نمیشناسم که به اندازۀ احترام به شعور مخاطب در توفیق متن مؤثر باشد. کسی که به شعور مخاطب احترام میگذارد، سخن تکراری نمیگوید، مغلطه نمیکند، بیمایه نمینویسد، وقت خواننده را همچون عمر خویش گرانبها میشمارد، جانب حقیقت را فرونمیگذارد، فروتن است و هیچ نوشتهای را بدون غلطگیریهای مکرر و بدون اطمینان از پاکیزگی آن، منتشر نمیکند.
۵. آهستگی
هیچکس از راه پُرنویسی و پُرچانگی به جایگاهی بلند نرسیده است و اگر هم برسد، زودا که سرنگون گردد.
۶. پیوستگی
اگر هوای نویسندگی در سر دارید، نباید روزی بر شما بگذرد که در آن چند سطری ننوشته باشید؛ هرچند برای خویش و نه برای انتشار.
۷. مثنویخوانی
همچنان معتقدم که خواندن هیچ کتابی به اندازۀ مثنوی مولانا، قلم را قدرتمند و چابک نمیکند. من تا کنون فرصت نکردم که دلایلم را دربارۀ این توصیه بهتفصیل بنویسم. اینجا همینقدر میگویم که زبان فارسی در کمتر اثری به اندازۀ آثار مولانا زنده و پویا است. انس با این زبان نیرومند، قلم را برای خلاقیتهای بسیار مستعد میکند. تقلید از او و از هیچ کس دیگر جایز نیست؛ اما بیگانگی از سرمایههای پیشینی، ابتری و سترونی است.
رضا بابایی
۹۷/۱۱/۱
@RezaBabaei43
۱. چه و چگونه
هر متنی که خواندید و بر دل شما نشست، همه یا بخشهایی از آن را دوباره بخوانید. خوانش دوم و سوم، چشم شما را به ظرایف و دقایقی از متن باز میکند که در خوانش اول به چشم نمیآمد. بار اول میخوانیم که بدانیم نویسنده «چه» گفته است؛ اما اینکه «چگونه» نوشته است، در خوانش دوم صید میشود.
۲. چارچشمی
پس از آنکه یادداشت یا مقاله یا کتاب خود را نوشتید، چارچشمی در آن بنگرید؛ یعنی حداقل چهار بار آن را بخوانید و هر بار با چشمی. بار اول را وقف غنیسازی متن کنید؛ بار دوم از چشم منتقد در متن خویش بنگرید تا بتوانید کاستیها و ناراستیهای آن را ببینید؛ بار سوم با چشم مخاطب متوسط و حواسپرت بخوانید تا ابهامها و اغلاقهای نوشتارتان را بیابید و بستُرید. چهارمبار را به نیت نازککاری و غلطزدایی از صورت متن بخوانید.
۳. گشودگی به اندیشههای دیگران
دربارۀ هر چه مینویسید، غیر از مراجعه به منابع و آثار مرتبط، حتما با چند نفر دربارۀ آن گفتوگو کنید. و اگر کسی را برای گپوگفت نیافتید یا نیازی به آن ندیدید، دستکم با خودتان گفتوگو و محاجّۀ طولانی کنید. نوشتن، ورود به میدان مین است. تنها و بیکس وارد این میدان خطرناک نشوید.
۴. احترام به شعور مخاطب
من عاملی را نمیشناسم که به اندازۀ احترام به شعور مخاطب در توفیق متن مؤثر باشد. کسی که به شعور مخاطب احترام میگذارد، سخن تکراری نمیگوید، مغلطه نمیکند، بیمایه نمینویسد، وقت خواننده را همچون عمر خویش گرانبها میشمارد، جانب حقیقت را فرونمیگذارد، فروتن است و هیچ نوشتهای را بدون غلطگیریهای مکرر و بدون اطمینان از پاکیزگی آن، منتشر نمیکند.
۵. آهستگی
هیچکس از راه پُرنویسی و پُرچانگی به جایگاهی بلند نرسیده است و اگر هم برسد، زودا که سرنگون گردد.
۶. پیوستگی
اگر هوای نویسندگی در سر دارید، نباید روزی بر شما بگذرد که در آن چند سطری ننوشته باشید؛ هرچند برای خویش و نه برای انتشار.
۷. مثنویخوانی
همچنان معتقدم که خواندن هیچ کتابی به اندازۀ مثنوی مولانا، قلم را قدرتمند و چابک نمیکند. من تا کنون فرصت نکردم که دلایلم را دربارۀ این توصیه بهتفصیل بنویسم. اینجا همینقدر میگویم که زبان فارسی در کمتر اثری به اندازۀ آثار مولانا زنده و پویا است. انس با این زبان نیرومند، قلم را برای خلاقیتهای بسیار مستعد میکند. تقلید از او و از هیچ کس دیگر جایز نیست؛ اما بیگانگی از سرمایههای پیشینی، ابتری و سترونی است.
رضا بابایی
۹۷/۱۱/۱
@RezaBabaei43
Audio
شعرخوانی بیژن نجدی
@sepidaaraan
نجدی گنجی بود که گلشیری کشف کرد و مرگ زودهنگامش تصویری اسطورهای از او ساخت.
@sepidaaraan
نجدی گنجی بود که گلشیری کشف کرد و مرگ زودهنگامش تصویری اسطورهای از او ساخت.
Forwarded from داستان کوتاه
«جایی که همه چیز از آنجا شروع میشود»
جورج آر. کلی
این اتفاقی است که آن روز افتاد. پنجشنبه ۹ ژوئن حدود ساعت یازده و نیم. اتفاقی بسیار شگفت انگیز، با توجه به اینکه واقعا هیچ چیز خاصی نداشت. من فکر میکردم اینجا در کمبریج زبالهها را روز چهارشنبه میبرند اما ظاهرا این طور نبود.به هر حال به دنبال جایی برای پارک ماشینم همین که از خیابان مس به خیابان لی پیچیدم که متوجه شدم پشت یک ماشین زباله گیر افتادهام. لی خیابانی فرعی و یک طرفه است. در هر دو طرف خیابان ماشین پارک میشود و هیچ جور نمیتوان سبقت گرفت.
کامیون به رنگ نارنجی روشن و اسمش نیکوکاری بود. دو مرد در حال جمعآوری و خالی کردن زبالهها بودند؛ هر کدام در یک طرف خیابان. مردی که زبالههای ضلع غربی را جمع میکرد مردی قد کوتاه، با موی سفید و عینک دور نقرهای بود. حالتش شبیه آدمهای دفتردار و منشی بود. البته جز ساعدهای ورقلمبیده و قیافهای که میگرفت:«به چی نگاه میکنی!»
دیگری به شکلی دوست داشتنی تنومند و عبوس بود. چیزی میان جاوز در فیلمهای جیمز باند و فرناندل. بدنش بلند، قوز دار، قوی هیکل و سنگین بود. سطلها را بی عجله و با ملایمت بدون اینکه چیزی را بکوبد یا با عصبانیت به چیزی بزند، خالی میکرد. با اینحال نگاه منزجری بر چهرهاش بود، حالتی که انگار میگفت این شغل به معنی واقعی کلمه آشغاله.
پس از آنکه زبالههای نیمی از ضلع شرقی را جمع کرد. کنار یک خانه باغدار متوقف شد. بالا و پایین پیادهروی آجر فرش را نگاه کرد تا مطمئن شود کسی نگاهش نمیکند. پنجرههای خانهای را بررسی کرد. سپس با احتیاط، مصمم پای راستش را دراز کرد و پرید داخل محوطه وسیع سنگ فرش باغ. بیشتر آنجا را برگهای صاف و پهن پوشانده بود. اما شکوفههای رنگی نیز دیده میشد. مطمئن نبودم گل همیشه بهار بودند یا نه؟
او خم شد به طرف پایین، پایینتر و بازهم پایینتر و ناگهان سرش را داخل انبوه برگها فرو برد و نفس کشید. حداقل نیم دقیقه سرش را نگه داشت و بوی آن را به مشام کشید. وقتی این کار را میکرد حالت صورتش چیزی نشان نمیداد؛ نه لذت، نه احساس گناه و نه احتیاط. سپس با چهرهای خشک و بیحالت ایستاد و با احتیاط از باغ بیرون آمد و مشغول کارش شد. من با خودم فکر کردم که «فلانری اوکانر» درست فهمیده بود؛ همه چیز از اینجا شروع میشود از احساسات.
سوزانم. تیبرگین
برگردان: امین زاهدی مطلق
منبع کتاب « یکسال تا نویسنده شدن»
@note_story
جورج آر. کلی
این اتفاقی است که آن روز افتاد. پنجشنبه ۹ ژوئن حدود ساعت یازده و نیم. اتفاقی بسیار شگفت انگیز، با توجه به اینکه واقعا هیچ چیز خاصی نداشت. من فکر میکردم اینجا در کمبریج زبالهها را روز چهارشنبه میبرند اما ظاهرا این طور نبود.به هر حال به دنبال جایی برای پارک ماشینم همین که از خیابان مس به خیابان لی پیچیدم که متوجه شدم پشت یک ماشین زباله گیر افتادهام. لی خیابانی فرعی و یک طرفه است. در هر دو طرف خیابان ماشین پارک میشود و هیچ جور نمیتوان سبقت گرفت.
کامیون به رنگ نارنجی روشن و اسمش نیکوکاری بود. دو مرد در حال جمعآوری و خالی کردن زبالهها بودند؛ هر کدام در یک طرف خیابان. مردی که زبالههای ضلع غربی را جمع میکرد مردی قد کوتاه، با موی سفید و عینک دور نقرهای بود. حالتش شبیه آدمهای دفتردار و منشی بود. البته جز ساعدهای ورقلمبیده و قیافهای که میگرفت:«به چی نگاه میکنی!»
دیگری به شکلی دوست داشتنی تنومند و عبوس بود. چیزی میان جاوز در فیلمهای جیمز باند و فرناندل. بدنش بلند، قوز دار، قوی هیکل و سنگین بود. سطلها را بی عجله و با ملایمت بدون اینکه چیزی را بکوبد یا با عصبانیت به چیزی بزند، خالی میکرد. با اینحال نگاه منزجری بر چهرهاش بود، حالتی که انگار میگفت این شغل به معنی واقعی کلمه آشغاله.
پس از آنکه زبالههای نیمی از ضلع شرقی را جمع کرد. کنار یک خانه باغدار متوقف شد. بالا و پایین پیادهروی آجر فرش را نگاه کرد تا مطمئن شود کسی نگاهش نمیکند. پنجرههای خانهای را بررسی کرد. سپس با احتیاط، مصمم پای راستش را دراز کرد و پرید داخل محوطه وسیع سنگ فرش باغ. بیشتر آنجا را برگهای صاف و پهن پوشانده بود. اما شکوفههای رنگی نیز دیده میشد. مطمئن نبودم گل همیشه بهار بودند یا نه؟
او خم شد به طرف پایین، پایینتر و بازهم پایینتر و ناگهان سرش را داخل انبوه برگها فرو برد و نفس کشید. حداقل نیم دقیقه سرش را نگه داشت و بوی آن را به مشام کشید. وقتی این کار را میکرد حالت صورتش چیزی نشان نمیداد؛ نه لذت، نه احساس گناه و نه احتیاط. سپس با چهرهای خشک و بیحالت ایستاد و با احتیاط از باغ بیرون آمد و مشغول کارش شد. من با خودم فکر کردم که «فلانری اوکانر» درست فهمیده بود؛ همه چیز از اینجا شروع میشود از احساسات.
سوزانم. تیبرگین
برگردان: امین زاهدی مطلق
منبع کتاب « یکسال تا نویسنده شدن»
@note_story
سامرست موام میگوید: « بعضی نویسندهها اصلا مشاهده نمیکنند و در خلق شخصیت های داستانی دست دومشان صرفا از تصاویری که در ذهن دارند استفاده میکنند.» جزء اینگونه نویسندگان نباشید از روی مدلهای زنده طراحیکنید. به عنوان نویسنده خودتان را به این هنر تجهیز کنید: توانایی نگاه کردن از نظر گاهی خاص به واقعیات پیش پا افتاده. باید یاد بگیرید به اطرافتان مثل یک هنرمند نگاه کنید و به روابط اشیا و موضوعات توجه کنید.
@Writing_lovers
@Writing_lovers
آمادگی پذیرفته نشدن را داشته باشید.
جری سالتز
در سال ۱۹۵۶ بعد از بررسیهای دقیق موزه هنرهای مدرن طراحی یک کفش از اندی وارهول را که به موزه داده شده بود، رد کرد. کلود مونه سالها توسط سالن پاریس طرد میشد. آثار ادوارد مانه و گوستاو کوربه با عباراتی مثل افتضاح، احساساتی و زشت مردود شدند. برای به نمایش در نیاوردن آثار مانه عبارت «سادگی غیر متقاعد کننده» استفاده شد. مانه هم نمیخواست به همراه پل سزان آثارش را به نمایش در بیاورد به خاطر اینکه فکر میکرد آثار سزان است که ساده هستند.
«کری» اولین و مشهورترین کتاب استفان کینگ، سی بار رد شد. کینگ صفحات اول کتاب را دور ریخت. همسرش سراغ سطل زباله رفت و آنها را نجات داد و متقاعدش کرد که به نوشتن ادامه بدهد.
بیتلز توسط شرکت دکا رکورد که فکر میکردند «گروههای گیتاریست پشت در منتظرشان هستند و این گروه آیندهای در صنعت موسیقی نخواهد داشت» پذیرفته نشد.
اما نسبت به انتقاد بیمحلی نکنید. بجای آن نامههای رد شدنتان را نگهدارید؛ روی دیوارتان بچسبانید. آنها نشانهای هستند برای اثبات اشتباهشان. شاید نسبت به این طور نظرات مثل اهب شوید اما اجازه ندهید شما را پایین بکشند؛ آنها نیستند که شما را تعریف میکنند.
کمی پیچیدهتر: بپذیرید که در هر نقدی مقداری واقعیت وجود دارد، کاری که شما انجام دادید برای آن فرد این امکان را فراهم آورده که در رابطه با آن چیزی بگوید. ممکن است جلوتر از زمان خودتان باشید اما او نتوانسته باشد این را ببیند. یا کاری انجام دادهاید که در حد استاندارد لازم نیست و به همین دلیل نمیتوانند کار شما را تحسین کنند یا شما نتوانستید راهی پیدا کنید که اثرتان حرفی را بزند که شما میخواستید. همهاش به شما بستگی دارد.
در کل باید نسبت به نقد پذیرا باشید اما باید پوست کرگدن هم داشته باشید. به خاطر داشته باشید که هیچ کدام از حرفهایی که دیگران در مورد کارهای شما میزنند بدتر از افکاری که خود شما صدها بار با خودتان گفتهاید نخواهد بود.
همیشه از دیگران بخواهید نقدتان کنند، «شاید داری درست میگی..». این حرف دو وجه دارد که معمولا فرد متوجه آن نمیشود، این که با گفتن آن شما به او حس خوبی میدهید.
از مقاله «چطور یک هنرمند باشم؟»
جری سالتز
برگردان: هادی پورصادقیان
@Writing_lovers
جری سالتز
در سال ۱۹۵۶ بعد از بررسیهای دقیق موزه هنرهای مدرن طراحی یک کفش از اندی وارهول را که به موزه داده شده بود، رد کرد. کلود مونه سالها توسط سالن پاریس طرد میشد. آثار ادوارد مانه و گوستاو کوربه با عباراتی مثل افتضاح، احساساتی و زشت مردود شدند. برای به نمایش در نیاوردن آثار مانه عبارت «سادگی غیر متقاعد کننده» استفاده شد. مانه هم نمیخواست به همراه پل سزان آثارش را به نمایش در بیاورد به خاطر اینکه فکر میکرد آثار سزان است که ساده هستند.
«کری» اولین و مشهورترین کتاب استفان کینگ، سی بار رد شد. کینگ صفحات اول کتاب را دور ریخت. همسرش سراغ سطل زباله رفت و آنها را نجات داد و متقاعدش کرد که به نوشتن ادامه بدهد.
بیتلز توسط شرکت دکا رکورد که فکر میکردند «گروههای گیتاریست پشت در منتظرشان هستند و این گروه آیندهای در صنعت موسیقی نخواهد داشت» پذیرفته نشد.
اما نسبت به انتقاد بیمحلی نکنید. بجای آن نامههای رد شدنتان را نگهدارید؛ روی دیوارتان بچسبانید. آنها نشانهای هستند برای اثبات اشتباهشان. شاید نسبت به این طور نظرات مثل اهب شوید اما اجازه ندهید شما را پایین بکشند؛ آنها نیستند که شما را تعریف میکنند.
کمی پیچیدهتر: بپذیرید که در هر نقدی مقداری واقعیت وجود دارد، کاری که شما انجام دادید برای آن فرد این امکان را فراهم آورده که در رابطه با آن چیزی بگوید. ممکن است جلوتر از زمان خودتان باشید اما او نتوانسته باشد این را ببیند. یا کاری انجام دادهاید که در حد استاندارد لازم نیست و به همین دلیل نمیتوانند کار شما را تحسین کنند یا شما نتوانستید راهی پیدا کنید که اثرتان حرفی را بزند که شما میخواستید. همهاش به شما بستگی دارد.
در کل باید نسبت به نقد پذیرا باشید اما باید پوست کرگدن هم داشته باشید. به خاطر داشته باشید که هیچ کدام از حرفهایی که دیگران در مورد کارهای شما میزنند بدتر از افکاری که خود شما صدها بار با خودتان گفتهاید نخواهد بود.
همیشه از دیگران بخواهید نقدتان کنند، «شاید داری درست میگی..». این حرف دو وجه دارد که معمولا فرد متوجه آن نمیشود، این که با گفتن آن شما به او حس خوبی میدهید.
از مقاله «چطور یک هنرمند باشم؟»
جری سالتز
برگردان: هادی پورصادقیان
@Writing_lovers