دیدن سگی که بدون دسترسی به آیفون راه می رود، مرا وادار می کند به کاراکترهای در سطح جهانی سان فرانسیسکو توجه کنم، شخصیت هایی که فوق العاده عجیب و غریب و علت وجودی یک داستان هستند. اخیراً کسی را دیدم که گویی همزاد مشابه عیسی بود، بس که به او شباهت داشت، بدون این که پیراهن به تن داشته باشد، سوار بر یک قایق ساحلی و روی دماغه آن طبل می زد. البته او را تاکنون به یکی از شخصیت های رمان جدیدم تبدیل کرده ام. می دانید، هیچ چیز به سختی این دو نیست:  دور ابلهانه ثابت در پیشرفت طرح داستان، و موسیقی هوی متال پرسروصدا و بلند.


مَت اِستوارت

 زهره شریعتی


@Writing_lovers

«توصیف یک روز عادی کاری‌ و عادات نوشتاری خاص آن تایلر»




اولین معلم نگارشم در کالج عادت داشت این جمله را بگوید که «میل به آفرینش همانند کودکی خردسال است، بزرگ‌شدنش امری تدریجی است.» به‌شدت به قدرت روزمرگی اعتقاد دارم. هرروز صبح در جنگل قدم می‌زنم و اگرچه پیاده‌روی خود را با فکرکردن به یک دستورپخت غذا یا امور تعمیر و نگهداری خانه آغاز می‌کنم، ولی به محض رسیدن به در خانه تمام شخصیت‌هایم ‌یکباره در ذهنم شروع به حرف‌زدن می‌کنند.


سپس مستقیم از پله‌ها بالا می‌روم و شروع می‌کنم به نوشتن حرف‌هایی که می‌گفتند. به نظرم با دست ‌نوشتن در این دوره و زمانه کمی غیرعادی است. از یک خودکار مشکی‌رنگ استفاده می‌کنم و روی کاغذ سفید بی‌خطی بارها و بارها می‌نویسم تا نهایتا آن را تایپ کنم. و در آخر کل کتاب را دوباره با خط خود بازنویسی می‌کنم سپس آن را روی نواری ضبط می‌کنم. در اصل این کار را به این دلیل انجام می‌دهم که بتوانم همراه با ضبط صوت متن را روی صفحه کامپیوتر دنبال کنم و ببینم چه قسمت‌هایی نیاز به ویرایش دارد. ولی به مزایای دیگر این کار نیز پی بردم مثلا متوجه‌شدن بخش‌هایی که غیرعادی به نظر می‌رسد به‌خصوص در دیالوگ‌ها.



آن تایلر


@Writing_lovers

متن کامل گفتگوی جذاب و خواندنی با «آن تایلر» را در لینک ‌زیر بخوانید.
👇👇👇

https://seemorgh.com/culture/literature/literature-papers/413257-%D9%85%D8%B5%D8%A7%D8%AD%D8%A8%D9%87-%D8%A8%D8%A7-%D8%A2%D9%86-%D8%AA%D8%A7%DB%8C%D9%84%D8%B1-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%A8%D8%B1%D8%AC%D8%B3%D8%AA%D9%87-%D8%A2%D9%85%D8%B1%DB%8C%DA%A9%D8%A7%DB%8C%DB%8C/


@Writing_lovers

#بازنویسی_داستان

ارنست همینگوی می گوید:
نسخه اول هر چیزی، آشغال است. اگر فکر می کنید که نسخه اولتان، بهترین نسخه ای است که نوشتید، پس حتماً تا حالا بازنویسی نکرده اید.
بازنویسی، مثل صیقل دادن نگین یک انگشتر است. شاید تا قبل از صیقل دادن هم، فیروزه زیبایی روی انگشتر باشد، اما اگر جلای بعد از صیقل را ببینید، دیگر هیچ نگینی را بدون صیقل قبول نمی کنید...

ًشما به عنوان نويسنده اي تازه كار معمولا ان قدر به داستان خودتان نزديك هستيد كه نمي توانيد متوجه عيب هايش شويد. دست كم تا وقتي مشغول نوشتن هستيد يا كمي بعد از ان.
اگر براي مثلا چند هفته ان را از ذهن تان بيرون كنيد ايرادها با وضوح تكان دهنذه اي خودشان را به شما نشان خواهند داد.
#آلن_دبليو_اكرت

فیلم کوتاه «هزار کلمه»



@Writing_lovers

«برای نوشتن کتابهایی که در من است بهترین نوع زندگی که می‌توانم برگزینم کدام است؟» این سؤالی است که هر نویسنده‌ای باید هر چند وقت یکبار از خودش بپرسد.



@Writing_lovers

باید هر روز بنویسم و هیچ روزی را از دست ندهم. این کار بیش از آن که برای موفقیت در نوشتن ضروری باشد، یاری‌ام می‌کند تا مهار برنامه‌ی روزانه‌ام از دست نرود.



تولستوی



@Writing_lovers

وقتی شروع به نوشتن کردم شش یا هفت‌ساله بودم. فقط تصویرهای کتاب‌های مصور را کپی می‌کردم و بعد داستان‌های خودم را می‌ساختم. به یاد می‌آورم از مدرسه به خانه می‌آمدم و در تخت داستان می‌نوشتم تا زمان بگذرد. یادم می‌آید مادرم مرا به سینما می‌برد تا بمبی را ببینم. اندازه مکان و آتش جنگل در فیلم، تأثیر زیادی روی من گذاشت و پس وقتی شروع به نوشتن کردم تمایل داشتم با تصویر بنویسم زیرا این تمام چیزی بود که در آن زمان می‌دانستم.


استیون کینگ


@Writing_lovers

کتاب یک جادوی سیار است. اگر قرار باشد از مکانی به مکان دیگر بروم و وقتم همینطوری بی‌هدف بگذرد تا وقتی کتابی همراهم باشد مشکلی ندارم.


استیون کینگ


@Writing_lovers

کاغذها لبخند می‌آورند



برخی افراد فکر می‌کنند نوشتن اتفاقات خوب، موجب تأثیر مثبت در زندگی و فکر آن‌ها می‌شود، در صورتی که کارشناسان عقیده دارند نوشتن احساسات و اتفاقات منفی و بد به ویژه آن‌ها که ناراحت‌کننده‌تر است و افراد تمایلی ندارند آن‌ها را به دلایل شخصی و خاص با دیگران مطرح کنند، به مراتب مفیدتر و ثمربخش‌تر است.

این کار ممکن است در دقایق اولیه به دلیل این‌که بیشتر و عمیق‌تر به موارد منفی فکر می‌کنید، بسیار سخت باشد و آزاردهنده تلقی شود. حتی بسیاری افراد در دفعات اولیه و نخستین دقایق به گریه می‌افتند، اما در دفعات بعدی بسیار لذت‌بخش خواهد بود؛ زیرا به شکستن و خُرد شدن احساسات منفی و تخلیۀ آن‌ها از جسم و روح کمک می‌کند. اما محققان اطمینان خاطر می‌دهند چنان‌چه به طور مداوم و پیوسته این کار را انجام دهید، نتیجه‌ای عالی خواهد داشت.

در عین حال، نوشتن دربارۀ مسایل ناراحت‌کننده به شما کمک می‌کند تا بتوانید از زاویه‌ای دیگر به مشکلات بنگرید. کاری که در فکر کردن و یا بازگوکردن آن برای دیگران اتفاق نمی‌افتد. نوشتن را مرحله به مرحله آغاز کنید، یعنی از شروع ماجرا تا پایان را بنویسید. فقط آن‌چه به فکرتان می‌رسد، بنویسید. لازم نیست در مورد آن به تجزیه و تحلیل بپردازید. به عبارت دیگر در حین نوشتن هیچ‌گونه تلاشی برای تغییر اوضاع یا کوچک جلوه دادن آن نکنید. در ضمن تلاش نکنید ناراحتی‌های خود را در زمان نوشتن ریشه‌یابی کنید. فقط مساله را همین‌طور که بوده و هست، بنویسید.


سحر کمالی نفر

بخشی از مقالهٔ «کاغذها لبخند می‌آورند»

منبع : روزنامه ماندگار



@Writing_lovers

از ستم روزگار
پناه بر شعر

از جور یار
پناه بر شعر

از ظلم آشکار
پناه بر شعر

 عباس کیارستمی





@towardinside

فکر می‌کنم که هر نویسنده باید چیزی بنویسد که خواننده انتظار آن را ندارد. مسئله این نیست که بپرسیم آن‌ها چه چیز نیاز دارند، مسئله تغییر دادن‌هاست... مسئله این است که برای هر داستانی، خواننده مد نظرتان را تولید کنید.


اومبرتو اکو


@Writing_lovers

سعی کنید علاقه برای نوشتن را به عمل تبدیل کنید و دست به قلم ببرید. این که چی بنویسید و چطور بنویسید، مسئله خیلی حادی نیست فقط به شرط اینکه بنویسید.

هر نوشته به نوشته دیگر شما کمک می کند. این پیام من به همه کسانی است که می خواهند نوشتن را شروع کنند: تمرین

لیلیان دارسی


@Writing_lovers

خواندن کل رمان «در جستجوی از دست رفته» پروست، از ضروریات زندگی هر آدم فرهنگی است. فقط وقتی به پایانش می‌رسیم، می‌فهمیم چه تجربه‌ای است. شاهرخ مسکوب می‌نویسد: « پروست تمام شده است و دیگر نمی‌دانم چه باید بکنم.»


بهزاد برکت

@Writing_lovers

روزهایی که با پروست گذشت

شاهرخ مسکوب


۲۲صفحه


@Writing_lovers

برای نویسنده شدن، به یک فرهنگنامه جامع، یک کتاب دستور زبان و البته چسبیدن به واقعیت نیاز دارید! این آخری یعنی این که: هیچ چیز مجانی و راحت نیست. نویسندگی کار و حرفه شماست و در عین حال، نوعی ریسک و قمار است. شما هرگز حقوق بازنشستگی دریافت نخواهید کرد، هرگز بیمه نمی شوید، ممکن است آثارتان با استقبال روبه رو نشود و باید روی پای خودتان بایستید. هیچ کس مجبورتان نکرده که نویسنده باشید. خودتان نویسندگی را انتخاب کرده اید، پس ناله و شکایت نکنید.


مارگارت آتوود

@Writing_lovers