من عاشق دوباره خوانی راهنماهای جغرافیایی و حیات وحش هستم، مجلات قدیمی نشنال جئوگرافیک و حتی کتب درسی زیست شناسی، تا  شروع پیش برنده ای را که در کار نویسندگی ام کند شده، بدست آورم.

همین هفته پیش، خواندم که چطور عجوزه ماهی که زشت ترین ماهی دنیاست، در عرض چند دقیقه می تواند به اندازه یک سطل پر، ماده ای لزج و قیمتی تولید کند. از میان تمام گیاهان و جانوران عجیب دریایی، عجوزه ماهی از همه نفرت انگیزتر و نخواستنی تر است ، موجودی که وقتی بچه ها او را می بینند درجا می زنند زیر گریه!  اگر این هم برای شناخت او کافی نیست، باید بگویم او تنها ماهی بدون مهره است و واقعا می تواند خود را به یک برآمدگی بچسباند، بدنش را بیش از اندازه معمول متورم کند و دهان کوچک ماهی‌ای را که جرات تلاش برای خوردنش را به خود داده، ناگهان از هم باز کند و خود را نجات دهد. شما باشید این جنبنده زیرک و ناقلا را تحسین نمی‌کنید؟ همان طور که نشسته اید ، او را در ذهن خود تصور کنید. حالا داستان خود را بنویسید!


اِیمی نِژوکوماتَتیل

ترجمه زهره شریعتی



@Writing_lovers

 

خواندن چه جور متنی ترغیبمان می‌کند تا بنویسیم؟


✍ معصومه حامی دوست


سامرست موام یکی از ویژگی‌های اصلی رمان را ناقص بودن آن می‌داند و می‌گوید : «رمان اساسا قالب ناقصی است.» گلشیری هم آنجا که از محاسن بوف کور سخن می‌گوید، می‌نویسد:« بوف کور رمانی ناکامل است.»


در واقع مهمترین ویژگی رمان هم درست مثل زندگی، ناکامل بودنش است و ساختار آن به گونه‌ای است که نیاز به کامل شدن دارد. به طور مثال با اینکه، موراکامی اغلب در جمع نویسنده‌ها نویسنده‌ی چندان مقبولی به‌حساب نمی‌آید اما من روایتهای او را می‌پسندم، او هر بار روایتی ناقص را ارائه می‌دهد و وقتی داستان‌هایش را می‌خوانم ترغیب می‌شوم تا خودم بنویسمش.

او معمولا فرعی‌ترین روایت را برای داستانش‌هایش انتخاب می‌کند و همین ویژگی مرا وامی دارد تا بخواهم‌ هنگام خواندن، روایتش‌ را کاملتر کنم. در چنین مواقعی تخیلم فعال می‌شود و دهها راه بهتر برای روایت کردن همان داستان به ذهنم خطور می‌کند و همین امر منجر می‌شود تا لذت بیشتری از داستانهاهایش ببرم.


ویژگی ناکامل بودن روایت، باعث غنای تخیل‌ مخاطب می‌شود و شوق نوشتن و کامل کردن اثر را در او برمی‌انگیزد. در واقع حتی بهترین روایت‌ها هم نقصی در خود دارند، روایت موراکامی هم درست به این دلیل که‌ به تخیل مخاطب مجال فعالیت بیشتر می دهد، روایتی جذاب و خلاقانه به حساب می‌آید.


خود موراکامی در «کافکا در کرانه» از زبان یکی از شخصیت‌های داستان درباره‌ی موسیقی مورد علاقه‌اش می‌گوید: « دوست دارم موقع رانندگی شوبرت گوش کنم، علتش ناقص بودن اجراهاست. یک‌ نقص هنری آگاهی‌ات را برمی‌انگیزد و هوشیارت می‌کند! با گوش دادن آن به محدوده‌های توان انسان پی می‌برم و درمی‌یابم که نوع خاصی از کمال فقط از راه انباشت نامحدود نقص، تحقق می‌یابد! ... آثاری که نقصی در خود دارند به همین دلیل عده‌ای را جلب می‌کنند یا دست کم برای آدمهایی که جنم خاصی دارند جالبند.» این جملات مرا بر آن می‌دارد تا گمان کنم که موراکامی عامدانه در داستانهایش، فرعی‌ترین خط روایت را دنبال کرده است.



@Writing_lovers

«از کمال چیزی ساخته نمی‌شود.»


جوزف کمبل


@Writing_lovers

اولین چیزی که نوشتم ادامۀ داستانی بود که خوانده بودم، چون از پایان آن ناراضی بودم یا می­ خواستم آن را تغییر بدهم و شاید این کاری بود که همۀ عمر خود را وقفش کردم.


ماریو بارگاس یوسا


@Writing_lovers

يك انسان خوشبخت و آسوده از رنج، مشكل بتواند آثار بزرگ و نوشته‌هاي فراموش نشدني خلق كند. ادبيات بزرگ جهاني از قصه‌ها و داستان‌هاي سرشار از رنج تشكيل شده است. 


ارنستو ساباتو


@Writing_lovers

داستانهای«کنیزو» و «آبی‌ها» از منیرو روانی پور را بخوانید و‌ به موارد زیر در آنها توجه کنید:

🔸ساخت و پرداخت آدم‌های داستان
🔸به کارگیری هوشمندانه‌ی زبان
🔸گفتگوهای پیش برنده


@Writing_lovers

از همه چیزهای عالم 

به پرنده شبیه‌تر است

قفس می‌گذارم

در می‌گشایم

دانه می‌نهم

گاهی می‌آید 

گاه نه

آیین بازی را دوست دارد

برایش

پیاله‌ای آب باید نهاد

تا غوطه‌ای بزند

پری بیفشاند

در باید گشوده باشد همچنان

صبور باید بود

طمع نباید کرد

و اگر نه

از همه چیزهای عالم

به باد شبیه‌تر است.

 

عبدالعلی عظیمی


@Writing_lovers

 

ویرجینیا ولف پس از مرگ کاترین منسفیلد نوشت:

«تمایلی به نوشتن ندارم، چون احساس می‌کنم رقیبی در کار نیست، کاترین نیست که این نوشته‌ها را بخواند.»


گاهی رقابت‌ها می‌تواند کارساز باشد.


@Writing_lovers

«مهمانی در باغ» کاترین منسفیلد معرکه است. عظمت و کمال این داستان، کسانی را که در آینده می‌خواهند نویسنده شوند، تحت تأثیر قرار می‌دهد و آتش حسادت را در آن‌ها شعله ور می‌سازد.


تامس سی. فاستر

@Writing_lovers

من دیگر نویسنده


✍ معصومه حامی دوست


در تعریف نویسنده‌ی حرفه ای آمده است: « نویسنده حرفه‌ای به کسی می‌گویند که زندگی خود را وقف نوشتن کند.» ‌این تعریف دقیقی است. برای نویسنده شدن باید هر روز نوشت.


اما گاهی نویسنده به خاطر گذران روزگار و فراز و فرود زندگی، به‌ کارهای دیگر می‌پردازد. ببینید کافکا کارمند اداره بیمه بوده و فاکنر کارمند اداره پست، در ایران هم خیلی از نویسندگان به کتاب فروشی، تدریس، ترجمه، نمایندگی فروش فیلم و ... روی آورده‌اند اما مشکل از جایی شروع می‌شود که این موضوع اهل قلم را وادارد تا برای رسیدن به امنیت اقتصادی یا هر دلیل دیگر از جمله از این شاخ به آن شاخه پریدن، من نویسنده را قربانی من‌های دیگری کند و سرانجام سبب کشتن آن شود.

این امر در نهایت منجر به پنهان شدن هویت نویسنده در ذیل نامی دیگر و در سایه رفتن او می‌شود.


بنابراین اگر می‌خواهیم به یک نویسنده‌ی حرفه ای بدل شویم باید بتوانیم همه من های دیگر را تا آنجا که می‌توانیم قربانی کنیم، همان چیزی که جیمز جویس از آن به ایثار یاد می‌کند و مراقب باشیم تا من نویسنده به فراخور مجال‌هایی که زندگی روزانه پیش پایمان می‌نهد به حاشیه نرود و سرمایه اصلی‌مان را باخت نکنیم‌. از این رو برای اینکه گرفتار حسرت نشویم و ‌به حذف شدن تن ندهیم باید هر روز بنویسیم، چنانکه نویسندگان بزرگ چنین کردند.



@Writing_lovers

 

چیزهای بسیاری را می توانم در نظر بگیرم که وجودم را از شوق نوشتن مالامال کنند، احساسم نسبت به مکان، زمان و تاریخی معین مربوط به یک شخص، کتاب های عالی بی شماری که پیش از من نوشته شده اند، عشق به زبان و تمام صداهایش، اما در نهایت من خیلی ساده و راحت سراغ نوشتن می روم. من عاشق کارم هستم. اغلب در یک اتاق زیر شیروانی که پنجره ای روی سقف دارد و مملو از کاغذ و کتاب های درهم و برهم است، کار می کنم. با صفحه کلید کامپیوتر و در دفتر یادداشت های کوچک و بزرگ می نویسم. وقت هایی که تنها هستم و همه جا را سکوت فراگرفته، ساعت های طولانی در شب مشغول کار می شوم، به افراط قهوه می نوشم و گربه کمی وحشی و وفادارم، از من در برابر سایه ها و سیاهی ها حفاظت می کند.

هرگز نگران موضوع نوشته یا الهام نیستم، چون من نویسندگی را به خاطر خودش دوست دارم. کاری تفکربرانگیز و رهایی بخش است و بهترین درونیات مرا آشکار می کند و برایم به ارمغان می آورد. این موهبتی است که تقلیدناپذیری و بی همتایی خودش را دارد.


فرانک ایکس. گاسپار

 زهره شریعتی


@Writing_lovers

نمود رنج در نوشتن وقتی است که نویسنده می‌کوشد کارش را کنترل کند. این جریان مربوط به همان میل دستیابی به نتیجه است. اگر از ابتدا بدانید کجا می روید پس سفرتان اجباری، بی فایده و قابل پیش بینی و مستقیم است. اصلا نیازی نیست این همه چیز بدانید. لازم نیست رئیس همه چیز باشید؛ همان طور که لازم نیست تمام دنیا روی دوش شما باشد. چند ثانیه آن را زمین بگذارید. دنیا همچنان به چرخشش ادامه می دهد. داستانتان را با دقت بررسی کنید. بعد از اینکه داستان جهت و صدای خودش را پیدا کرد، تنش بیشتری وارد آن کنید ولی تا زمانی که مواد لازم برای این کار ندارید دست به چنین حرکتی نزنید. تلاش برای کنترل اثر راه مستقیمی است که ختم به رنج می شود.


لرن هرینگ


@Writing_lovers

نوشتن در زندان


✍ معصومه حامی دوست



شهرنوش پارسی پور در بیوگرافی خود می‌گوید: «همیشه دوست داشتم نویسنده شوم اما مشغله‌ها به من فرصت نمی‌داد ‌تا اینکه ‌به زندان افتادم و آنجا فراغتی دست داد تا رمان اولم ‌را بنویسم.»


مسعود سعد سلمان قصاید حبسیه خود و بزرگ علوی« ورق پاره‌های زندان»ش را در شرایطی مشابه نوشتند.


مایلم زندان را استعاره ای از تنگناهای زندگی بدانم که منظر خاص حاصل از آن به ما فراغتی می‌دهد تا بنویسیم. به گفته هوشنگ گلشیری:« منظر و ‌نظرگاه محدود می‌تواند با بینش خاصی که در اختیار ما می‌گذارد، شکل دهنده‌ی سوژه‌هایی تازه باشد.»


در واقع تنگناها و رنج‌های زندگی فرصت مغتنمی است تا ما را به شناخت و بینشی متمایز برساند و این خود مهمترین جوهره‌ی نوشتن است.


زندان شما چیست؟ تنگناها و محدودیت‌هایی که‌ گمان می‌کنید فرصت نوشتن را از شما میگیرند اما در حقیقت موهبتی هستند تا شما را به نوشتن اثر ویژه‌ی خودتان سوق دهند.



@Writing_lovers

داستان«تحت الحنکی» بزرگ علوی با داشتن ویژگیهایی چون « روایتگر متفاوت»،«شیوه‌ی روایت؛ از پایان به آغاز» و «موضوع پرکشش و راز گون» اثری آموزنده برای یادگیری نویسندگان جوان است.



@Writing_lovers

بالکن کوچکی در خانه ام دارم که محل نویسندگی من است، دوست دارم با لپ تاپم و تعدادی کتاب آن بالا باشم. برای من، مطالعه بهترین راه ترغیبم به نوشتن است، البته عشق به خواندن بسیار، باعث می شود مجبور شوم چیزهایی را که قبلا خوانده ام یا نکته های کوتاهی را دوباره مرور کنم. حتی گاهی هم به جای این که بنویسم، کل وقت کاری ام را به مطالعه می گذرانم. اما به هر صورت تنها دوباره خوانی بخشی از یک رمان محبوب می تواند وادارم کند که میل به نوشتن یا حتی نیاز به آن پیدا کنم.

هر وقت نمی توانم به خاطر کارم یا زندگی روزمره به بالکن خانه بروم، به پایان داستان تیلی اولسِن فکر می کنم: «من قوی و محکم ایستاده ام.» این اولین کتاب او بود که منتشر کرد (در 1955 و در سن چهل و سه سالگی). اما نه خطوط عالی و مبهوت کننده پایانی این داستان، بلکه تاریخ سال های 1953 و 1954 که نشانه آغاز و پایان نوشتن داستان است، برایم جالب است و باعث می شود از این که به خاطر کارهای روزمره و متفرقه وقت نوشتن ندارم ناامید نشوم. توصیف واقعی ادوارد پی. جونز را به یاد می آورم که می گفت وقتی رویتاکس نوتز(Tax Notes)  کار می کرده، ده سال تمام فقط در ذهنش به سیر وقایع رمان جهان شناخته شده(Known World) فکر می کرده است.

هر چند فکر کردن درباره درگیری های معمول نویسندگان محبوبم، مایه تسلای من است و اجازه می دهد من هم در زندگی شخصی یا کارم کمی درگیری داشته باشم، اما مهم این است که وقتی دوباره کارهای شان را می خوانم، در همان لحظه از شوق نوشتن سرشار می شوم.

ب ل. باگز

زهره شریعتی


@Writing_lovers

«چرا دریا طوفانی شده بود از صادق چوبک، تماما مواد خام است برای داستان‌های عالی.»

هوشنگ گلشیری


@Writing_lovers

آدم برای آن که بنویسد باید آن حقایق پایه ای را که ریشه ای عمیق در وجودش دارند بشناسد و اثرش را حول یکی از آن ها یا تمام آن ها شکل دهد. آن هایی که نمی دانند چطور از غرور، از شرف و از رنج حرف بزنند، آثارشان تأثیری بر جا نمی گذارد و آثارشان با خودشان یا حتی پیش از خودشان می میرد.


ویلیام‌ فاکنر

@Writing_lovers