نویسندگی ‌و‌ نوشتن|معصومه‌ حامی‌دوست

سه مهارت برای بهبود نویسندگی

مدت ۳:۲۶ دقیقه

@Writing_lovers

2.25K viewsedited 09:36

کند شدن لبه‌ی تخیل

✍ معصومه حامی دوست

می‌گویند وقتی آدم پا به سن می‌گذارد، لبه‌ی تخیل کند می‌شود. دیگر کتابهایی که می‌خواند چندان لذتی برایش ندارد، دنیا بی‌رنگتر و بی‌ریخت‌تر می‌شود و امور آنچنان که باید غیره منتظره و شگرف بنظر نمی‌آید و همه اینها نه یکباره بلکه به تدریج اتفاق می افتد.

هنری میلر زمانی گفته بود: « همچنان که بزرگتر می‌شویم، به ندرت می‌توانیم خیالپردازی و تخیل کنیم. آدم روی تردمیلی حرکت می‌کند که مدام یکنواخت‌تر می‌شود. ذهن آنقدر کند می‌شود که فقط یک کتاب فوق العاده می‌تواند آدم را از بی‌اعتنایی و بی علاقگی خلاص کند.»

یادم می‌آید یکی از اساتید که خیلی هم آدم متفکری بود، می‌گفت :« مدتهاست دیگر خواندن هیچ کتابی، مرا تحت تأثیر قرار نمی‌دهد شاید کمی موسیقی قادر به انجام این کار باشد. »

از سخنش متعجب شدم چون از آن دست آدم‌های خوش ذوق و هوشمند بود. چطور می‌شود آدم به اینجا برسد؟ چطور یک آدم فرهیخته دچار بی اعتنایی و روزمرگی می‌شود؟

آرتور کریستال می‌نویسد: « نمی دانم چیز زیادی درباره‌ی رابطه‌ی میان بالا رفتن سن و‌ خواندن نوشته شده یانه اما با توجه به تجربه خودم به نظرم می‌آید تناسب دقیقی میان این دو هست. تجربه کتاب خواندن در بیست سالگی و چهل سالگی (و لابد شصت سالگی) تفاوت‌های زیادی با هم دارد. کشف بزرگی نیست فقط می‌خواهم به این نکته اشاره کنم که کمتر کسی درباره ارتباط بین سن و تجربه خواندن صحبت کرده است.»

او اسمش را می‌گذارد «بیولوژی ذائقه» و معتقد است رابطه‌ای میان تعادل‌های هورمونی و حوصله لازم برای خواندن وجود دارد.

و می‌گوید: «در مورد خودم تفاوت میان عادت‌های کتاب خوانی امروز و بیست سال قبل تقریبا به اندازه‌ی تغییر بینایی‌ام‌ چشمگیر است. این روزها برای کتاب خواندن، محتاج عینک مطالعه ام، طنز ماجرا نیاز به توضیح ندارد.»

اما می‌خواهم بر یک‌نکته تاکید کنم: «عادت سلاح کشتار جمعی است.» ما از زمان کودکی که با حیرت به اشیا و آدمها و جهان نگاه می‌کنیم، تا بزرگسالی به تدریج به تکرار و ملال خو می‌گیریم.

همیشه گمان می‌کردم اگر آدم اهل تفکر باشد، دیگر روزمرگی و عادت زدگی نمی‌تواند در او کارگر باشد، اما آن روز با حرف آن استاد پا به سن گذاشته‌ی خوش قریحه، ذهنم مشغول شد و با خودم فکر کردم که« آدم باید خیلی حواسش جمع باشد که به تدریج لبه تخیلش کند نشود.» ( که این البته می‌تواند در جوانی هم رخ دهد) نباید بگذاریم خوشی هایمان به تعداد انگشتهای دست برسد و کم کم‌ محو و ناپدید شوند.

طوری که به گفته استاد، شاید گاهی فقط موسیقی قادر به تکان دادنمان باشد و سحر انگیز بودن هیچ کتابی را حس نکنیم، هیچ داستانی ما را زیر و رو نکند و ظرفیت و امکان به شوق آمدن و شکل گرفتن با کتاب ها را از دست بدهیم.

باید هر لذتی را قدر بدانیم و یاد بگیریم طوری به جهان نگاه کنیم که گویی هربار با چیزی غیرمنتظره رویاروییم( فلسفه و تفکرات فلسفی چنین مجالی را برایمان فراهم می‌کند.)

و اما درباره کتابها و داستان‌‌ها، بدانیم که اگر از توهم دانا بودن دست برداریم، بی اشتهایی مان به خواندن، درمان می‌شود، آن وقت است که می‌توانیم در هر سنی مانند کودکی که مشتاق یادگیری است کتابها را بخوانیم و بی صبرانه برای خواندن کتاب بعدی برنامه ریزی کنیم.

@Writing_lovers

464 viewsedited 14:35