واژه‌هایی که سر بر خواهند آورد، چیزهایی از ما می‌دانند که ما از آنها نمی‌دانیم.


رنه شار


@Writing_lovers

مطالعه برای یک نویسنده، هرگز انتخابی تفننی یا کاری تجملاتی نیست. نویسنده می‌تواند و باید این کار را انجام دهد حتی اگر برنامه روزانه‌اش شلوغ باشد و امکان کار خلاقه و نوشتن را از او بگیرد.


جین اوون


@Writing_lovers

بخش وسیعی از زبان انگلیسی را که در حال حاضر مورد استفاده قرار می‌گیرد، شکسپیر خلق کرده است. او اولین نویسنده‌ای بود که بعضی واژه‌ها را در زبان انگلیسی ابداع کرد. انگلیسی‌زبان‌ها کلماتی همچون «به درد سر افتادن‌»، «رسیدن روزهای خوب‌»، «سرما خوردن‌»، «شکستن یخ» و... را مدیون او هستند. آیا شما هم می‌توانید به عنوان یک نویسنده امکان‌های زبانی جدیدی در زبان فارسی ایجاد کنید. فراموش نکنید این کار پیش از آنکه محصول نوشتن باشد، حاصل مطالعه آثار ادبی کلاسیک فارسی است.



@Writing_lovers

چگونه هوشمندانه‌تر مطالعه کنیم؟

مدت: ۲:۳۱ دقیقه



@Writing_lovers

باید هر روز بنویسم و هیچ روزی را از دست ندهم. این کار بیش از آن که برای موفقیت در نوشتن ضروری باشد، یاری‌ام می‌کند تا مهار برنامه‌ی روزانه‌ام از دست نرود.



تولستوی



@Writing_lovers

چرا طرح‌های ما برای نوشتن رمان، نیمه ‌کاره می‌ماند؟

✍ معصومه حامی دوست



بارها شنیده‌ایم که نویسنده‌ی جوانی گفته، طرح خوبی برای نوشتن رمان دارم اما نمی‌توانم آن را چنانکه می‌خواهم روی کاغذ پیاده کنم.


در واقع همه‌ی آنچه می‌نویسد در سطح می‌گذرد و مسائل در ذهنش مهیج تر از آن چیزی است که بر روی کاغذ می‌آید.



چرا چنین می‌شود؟ چرا نمی‌توانیم طرح های جذابمان را به کتاب تبدیل کنیم؟



شاید گمان کنیم با پایداری در نوشتن و ایجاد نوعی نظم، بتوانیم ‌مشکل را رفع کنیم یا مسئله‌ی اصلی را ندانستن فوت و فن نوشتن بدانیم، اما این موارد در قیاس با آنچه می‌خواهم بگویم مواردی فرعی محسوب می‌شوند:


برای نوشتن رمانی که از جنس زندگی باشد، باید در درجه اول تجربیاتی زنده داشت.


اگر به زندگی نویسندگان بزرگی چون همینگوی نگاه کنید، می‌بینید که آنها تجربیات بسیاری را پشت سر گذاشته‌‌اند.تا زمانی که تجربیات‌تان محدود است، نوشته‌هایتان هم سطحی خواهد بود و چنگی به دل نمی‌زند.



منظورم این نیست که در زمینه‌ی آنچه قصد نوشنتش را دارید تجربه کسب کنید بلکه برعکس می‌خواهم بگویم در ابتدای راه، بکوشید از آنچه تجربه کرده‌‌اید و از احساس‌هایی که داشته‌اید، بنویسید.



بنابراین اولین قدم برای نوشتن رمان، ثبت خاطرات روزانه‌تان است.‌ باید بتوانید مدتی طولانی و منظم این کار را انجام دهید. این کار در حکم‌ نرمشی سبک، پیش از ورزش است.


هیچ‌وقت سعی نکنید یکباره به سراغ نوشتن رمانی طولانی بروید. توقع کار روی یک رمان بلند برای نویسنده تازه کار می‌تواند طاقت فرسا و ناامید کننده باشد و حتی طرح ‌های ایده‌آل را هم با شکست مواجه ‌کند.



@Writing_lovers

از ارسال داستان هایتان برای مجلات دست نکشید. حتی در صورتی که داستان‌تان شایسته چاپ باشد اگر برای چاپش سماجت و پافشاری نکنید، ممکن است هرگز منتشر نشود. حتما درباره‌ی نوابغ منفعلی که هرگز کارهاشان را به کسی نشان ندادند و شاهکارهاشان را در اتاق زیر شیروانی گذاشتند تا پس از مرگشان چاپ شود، چیزهایی شنیده اید. در این فروتنی بیمارگونه هیچ فضیلتی وجود ندارد که بخواهید از آن تقلید کنید.


بن نایبرگ


@Writing_lovers

در تاریخ ادبیات جهان تنها و تنها یک تغییر سرنوشت‌ساز اتفاق افتاده: عبور از ادبیات شفاهی به مکتوب. مدت‌های مدیدی ادبیات فقط در کلام بود، بعد به‌ناگاه بابلی‌ها و یونانی‌ها سر رسیدند و شروع به نوشتن کردند. بعد از آن، همه چیز تغییر کرد.

اسماعیل کاداره


@Writing_lovers

فهرست داستان‌های فارسی به انتخاب هوشنگ گلشیری



۱) مجموعهٔ داستان«سنگر و قمقمه‌های خالی» از بهرام صادقی

۲) «یکلیا و تنهایی او» نوشتهٔ تقی مدرسی


۳) داستان کوتاه«جشن فرخنده» ـ اگر اصطلاح به‌آذین را به قرض گیرم ـ رشک‌انگیز است.«خواهرم و عنکبوت» و بعد «گلدسته‌ها و فلک». از آل احمد، در این میان «جشن فرخنده» معیار داستان‌نویسی امروز محسوب می‌شود.


۴) «آوسنه بابا سبحان»، «گاواره‌بان»، «مرد» از دولت‌آبادی خواندنی است.
۵)«سگ و زمستان» از شهرنوش پارسی پور
۶)«همسایه‌ها»از احمد محمود
۷)«سووشون» سیمین دانشور
۸) «چشمهایش» بزرگ علوی


۹) داستان کوتاه «غلومی» از اسلام کاظمیه ‌را حتی می‌شود چند بار خواند.
۱۰) «کتبیه» مجابی
۱۱) «نماز میت» رضا دانشور را نمی‌توان نادیده گرفت.
۱۲) داستان «من هم چه‌ گوارا هستم» از خانم ترقی از کتابی به همین نام مانده است.


۱۳) ابر «بارانش گرفته است» شمیم بهار
۱۴) از ابراهیمی یکی فقط «باد، باد مهرگان».
۱۵) از امیرشاهی: «لابیرنت» و داستان «سار بی‌بی خانم».
۱۶) از کلباسی «جنگ تن به تن آقای فراست».


۱۷) بعضی نویسندگان را باید به جرم داستان‌نویسی جریمه‌شان کرد که صد بار از روی داستان کوتاه «گدا»ی ساعدی بنویسند یا «جشن فرخنده» آل‌احمد،


۱۸) یا «مهرۀ مار» به‌آذین.
۱۹) «امام» درویش
۲۰) «شبی که دریا طوفانی شد» از چوبک
۲۱) «ماهی و جفتش» گلستان
۲۲) «گیله مرد» علوی.


۲۳) از میان کارهای ساعدی «عزاداران بیل»، «ترس و لرز»، «واهمه‌های بی‌نام و نشان»، یا «خاکسترنشین‌ها»، «دو برادر» معیار داستان‌نویسی امروزه روز است.



از سخنرانی ششم شب شعر گوته سال ۱۳۵۶

@Writing_lovers

قصه گویی جُک گفتن است. داستان‌گویی دانستن نقطه اوج و پایان است.


دانستن اینکه هر آنچه می‌گویید از اولین تا آخرین جمله، در خدمت یک هدف واحد است و در حالت ایده‌آل تایید نوعی حقیقت است که به درک ما عمق می بخشد: 

از اینکه به عنوان انسان چه کسی هستیم. همه ما به داستان‌ها عشق می‌ورزیم. با آنها متولد می‌شویم. داستان‌ها آنچه هستیم را تصدیق می‌کنند. 

همگی ما به دنبال مصداقهایی از معنی‌دار بودن زندگیمان هستیم و مستحکم‌ترین تصدیق وقتی به دست می‌آید که ما توسط داستان‌ها به هم مرتبط می‌شویم. 

چیزی که می‌تواند مرزهای زمان را در نوردد‌: گذشته، حال و آینده. داستان‌ها برای ما امکان آزمودن شباهتهای واقعی یا تخیلی مشترک و امکان تجربه از طریق دیگران را فراهم می‌سازد. 


اندرو استانتون


@Writing_lovers

نویسندگی خلاق با « مارگارت اتوود»

مدت ۴:۱۸ دقیقه


@Writing_lovers

در حاشیهٔ زندگی پرسه زدن، کمی از حقیقت را دنبال کردن، با ایما و اشاره حرف زدن و لکنت گرفتن، آیا به ما مجال کشف معناهای تازه هستی و مناسبات انسانی را می‌دهد؟

علی اصغر شیرزادی


@Writing_lovers

انیمیشن کوتاه پایپر

مدت ۶:۵ دقیقه


@Writing_lovers

از دوازده سالگی خاطرات روزانه‌ام را توی دفتر می‌نوشتم. این روزها همچنان می‌نویسم، در دفتر. توی لپ تاپ و در وبلاگ.



برای ملتی که در زمینه مکتوب ضعیف عمل می‌کند فقط ثبت وسواس‌گونه جزییات، جبران کننده است.


وقتی نوشتن را شروع می کنم، تازه افکار و اندیشه‌هایم آغاز به شکل گیری می‌کند. گاهی قبلش فقط احساس نیازی است برای نوشتن و هیچ طرح و برنامه‌ای برای آنچه می‌خواهم بگویم نیست. آنلاین نویسی حسم به این گونه نوشتن را پاسخ می‌دهد. پس شروع میکنم به تایپ کلمات و مفاهیمی  که خودشان را در معرض دیدم قرار می‌دهند.




البته نوشتن روی کاغذ، همچنان جز برنامه های اصلی‌ام است و تایپ کلمات روزانه را ادامه می‌دهم  اما باید فضایی برای  نوعی از نوشتن بگذارم که به شکل موجی از هیجان در من بروز می‌کند. 

 

کتاب داستان دمیان از هرمان هسه را می‌خوانم. این کتاب دلیل باز کردن این صفحه بود. کلماتش مرا به فکر فرو می‌برد برایم سحرانگیز است و مرا به دنیای عجیب و‌غریبی می‌برد. حدفاصل بین کلاسها  می خوانمش، در اتوبوس و در راه برگشت سرم را به شیشه ماشین تکیه می‌دهم و می‌خوانم. هرمان هسه جادوگری در نوشتن است.




بنظرم فقط با تمرکز برای نوشتن است که می‌توان به این حد از جذابیت در بیان ماجرا رسید. بی شک او برای نوشتن این داستان رنج کشیده و سعی کرده تا ذهنش را برای بیان بهترین روایت منسجم کند. اما جریان داستان نرم و روان پیش می رود و‌ آدم را به این فکر می اندازد که این کتاب خلق الساعه شکل گرفته.

 

مسلما این آن متنی نبود که در پی اش، شروع به نوشتن کردم اما آن سایه دلفریب که بدنبالش روان شدم تا آن را برایتان بگویم، مرا در راهی که بیان کردم، کشاند. بنظرم می‌رسد این متن مرا فریب داده است. در پی اش افتادن و شنیدن این جملات از عمق افکارم، لذتبخش بود اما حرفهای حقیقی که می خواستم بیان کنم، به شیوه‌ای فریبنده خودشان را از دیدم پنهان کردند و این همزمان آسیب و حسن آنلاین نویسی است.


✍ معصومه حامی دوست


@Writing_lovers

مجموعهٔ داستانی
«داستان‌های كهن، انسان‌های مدرن»
انتشارات سورهٔ مهر
چاپ ۱۳۸۷



سال ۸۷ یک کارگاه داستانی با عنوان «داستان‌های‌ كهن، انسان‌های‌ مدرن» از سوی حوزهٔ هنری رشت برگزار شد و کیهان خانجانی مدرس دوره بود.

در این کارگاه، داستانهای زیر معرفی و خوانده شد:


۱) «معصوم» پنچ‌گانه، هوشنگ گلشیری
۲) «اسفار کاتبان»، ابوتراب خسروی
۳)«رستم در مرداب خوان دوم»، حسن اصغری
۴) «شرق بنفشه»، شهریار مندنی پور
۵)«هفت خاج رستم، یارعلی پورمقدم




قصد این بود که اعضای طرح، به بازآفرینی متون کهن و بازخوانی داستان‌هایشان ‌بپردازند و در پایان، از میان سی و شش داستان، سیزده داستان انتخاب ‌و در مجموعه‌ای با نام «داستانهای کهن، انسان‌های مدرن» (انتشارات سوره مهر) چاپ شد. به نویسندگان هم حق التألیف مختصری داده شد.


داستان «چراغها را روشن کن» را براساس حکایت رویارویی آدم و ابلیس از متن مرصادالعباد، نوشتم که در همین مجموعه چاپ شد و این اولین حق التألیف واقعی‌ام از نوشتن داستان، بود(:


معصومه حامی دوست


_______


* داستان "آب زندگی" نوشته صادق هدایت از آثار مدرنی است که تحت تأثیر آثار عطار نیشابوری نوشته شده است.


* جلال آل‌آحمد نیز از جمله داستان‌نویسانی است که در زبان و نثر متأثر از متون کلاسیک ازجمله تذکره اولیا عطار، تفسیر سور آبادی و سمعک عیار بوده است.


* خواندن متون کهنی چون«حی‌بن یقظان» و «آواز پر جبرئیل» سهروردی و آثاری مانند «فرج بعد از شدت» ‌و «تاریخ بیهقی» و بسیاری از داستان‌های #شاهنامه و کمابیش اغلب آثار داستانی کهن مثل «سمک عیار» می‌تواند در این زمینه مفید باشد.


@Writing_lovers

جمله ای که بد به نظر می رسد، ممکن است بذر جمله ای خوب باشد.


ویتکنشتاین



@Writing_lovers