ادعای پدرم که می‌گفت من به نوشتن رو آورده‌ام تا کار نکنم، کاملا هم اشتباه نبود. واقع بین باشیم: بعضی از پسرها و دخترها نویسنده می‌شوند چون تنها دفتر کاری که دوست دارند، داخل سرشان است و حتی در این حالت هم رفت و آمدی دشواری پیش رو دارند، چون همان میل و انگیزه ای که آ‌ن‌ها را به نوشتن سوق می‌دهد می‌تواند مانع کار کردن‌شان شود. احساس نارضایتی کلی نسبت به جهان که ریشه‌ی همه نوشتن هاست، می‌تواند نویسنده را پایین بکشد، از انگیزه تهی کند و به صرافت بیندازد که آیا اصلا ارزشش را دارد یا نه. این هم برای نویسنده هایی که مثل فرفره سری دوزی می‌کنند صادق است هم برای آنها که مثل بارتلبی خلافش را ترجیح می‌دهند. لم کار این است که آدم تهدید را به فرصت تبدیل کند. رابرت برتون پرتلاش نوشت« من از اندوه می‌نویسم که مشغول باشم و از اندوه حذر کنم.»

تنبلی بیشتر از آنکه به معنای هیچ کار نکردن باشد به معنای تقلا و رنجی است که عملا برای انجام هر کاری تجربه می‌شود. تنبل‌ها می‌توانند کارها را به انجام برسانند. ما حمله های پرکاری خودمان را داریم. انفجارهای هر از گاه مشغولیت و فعالیت که اتفاقا پر بار هم هستند. والتر بنیامین گفته بود که تحت تأثیر زحل قدم به این جهان گذاشته است؛ ستاره ای که کندترین چرخش را دارد، ستاره تأخیر و ول گشت. امامقاله های فوق العاده او خود به خود نوشته نشده اند.

آرتور کریستال
مقاله‌ی «سخن گوی تنبل‌ها»

@Writing_lovers🖌

با کلمات می شود همه کار کرد بی آن که کسی را به کشتن بدهیم. به وقتش خواهیم دید.
کلمات از هر چیزی قوی تر است.


#زندگی_در_پیش_رو
#رومن_گاری
#لیلی_گلستان
📸elizabet sagan

@sarzamine_ketabha

رهایی از دست کتاب‌ها به مراتب سخت‌تر از خرید و تهیه کتاب است. کتاب‌ها در عهد و پیمانی که ما بر اثر نیاز و سردرگمی با آن‌ها می‌بندیم به ما وصل می‌شوند، در حالی که شاهد لحظه‌هایی از زندگیمان هستند که دیگر هیچ وقت نخواهیم داشت.

کارلوس ماریا دومینگوئز


@Writing_lovers🖌

چرا عاشق کتاب خواندن هستیم؟
@ketab_nakhahad_mord

درون دخمه نوشتن، دراعماق، در عزلت کامل و بعد هم دست یافتن به اینکه تنها کلام می‌تواند نجات‌تان دهد، بدون داشتن مضمونی برای کتاب، معنی اش این است که آدم خود را در مقابل کتابی بازبیابد. گستره ای تهی و کتابی از سر اتفاق. به گمان من کسی که می‌نویسد دست خالی است و شناختن از مقوله‌ی کتاب، چیزی است در حد کلامی خشک و عور.


مارگریت دوراس


@Writing_lovers🖌

عکسی از کودکی فروغ فرخزاد


@writing_lovers🖌

تمرین

فلانری اوکانر می گوید: « کسی که از دالان دوران کودکی‌اش جان سالم بدر برده باشد، برای تمامی عمرش حرف برای گفتن دارد. آنچه باید بدانی این است که فقط بازگویش کنی.»

دوران کودکی،‌ بهترین منبع نوشتن است. خاطره‌ای از دوران کودکی‌تان را به صورت داستان بنویسید. برای این کار می‌توانید داستان‌هایی را بخوانید که نویسندگان آن از دوران کودکی‌شان گفته اند. داستان بلند «وقتی من بچه بودم» اریش کستنر و رمان «پیتر کامنسیند» از هرمان هسه برای چنین مطالعه‌ای بهترین هستند.


@Writing_lovers🖌

«عمرم را صرف خواندن و نوشتن کردم. از نظر من هر دوی اینها به یک اندازه کارهایی لذت بخش‌اند. نوشتن برایم ضرورت است. اگر به جای روبینسون کروزوئه بودم در آن جزیره‌ی تنها فقط می‌نوشتم. حیات خوانندگان هم می‌تواند به غنای زندگی های دیگر باشد. فرض کنید آلونسو کیخانو_ دن کیشوت_ هرگز کتابخانه، یا به قول سروانتس کتابفروشی‌اش را ترک نمی‌کرد، به اعتقاد من زندگی توأم با کتاب خوانی او به همان اندازه غنی بود که وقتی به این فکر افتاد در قالب دن کیشوت ظاهر شود. برای او زندگی دوم واقعی تر بود، از نظر من خواندن درباره‌ی او یکی از درخشان ترین تجربیات عمرم بوده است.»

خورخه لوئیس بورخس

@Writing_lovers

بعضی ها گمان می‌کنند که شاعران و نویسنده ها، تنها در لحظاتی از الهام قادر به خلق آثار هنری‌اند، اما الهام در جریان کار پیش می‌آید. نویسنده باید صمیمانه همچون دیگر سازندگان کار کند. زیرا کار شفای هر گونه بیماری است. آنگاه که آدمی احساس کرد شوق کار را از دست داده، باید نگران حالش بود.
شاعری که رنجور آه می‌کشد و در جستجوی چیزی برای نوشتن است و آنگاه که یافت از سر بدحالی نمی‌تواند به روی کاغذ بیاورد آدم حقیری است، چنین حقیر نباش برادر، کارت را بکن، بهبود خواهی یافت.


مصیبت نویسنده بودن
نیکلای آستروفسکی


@Writing_lovers🖌

سال ۹۷:

چه کتابهایی که مشتاقانه منتظر خواندن شان بودم و امسال فرصت خواندنشان را بدست آوردم. کتابهایی هم بود که مدتهای مدید به دنبالشان بودم و در سال ۹۷ یافتم، یکی از این کتاب‌ها «مارسلن» از ژان ژاک سامپه بود که بعد از دوسال پیدایش کردم.

امسال هم چنین کتابهای خوبی برای خواندن کشف کردم و بعضی از کتابها رازهایشان را بسیار سخاوتمندانه در اختیارم گذاشتند.

چقدر با خواندن جملات آسیموف از کتاب ۷۶۵ صفحه ای«من، آسیموف» از ته دل خندیدم و از خواندن کتابهایی با کاغذ های زرد و قدیمی لذت بردم. توانستم خیلی از داستانها را در یک نشست بی دغدغه و یک نفس بخوانم و چه فرصت های ارزشمندی برای همصحبتی‌ با دوستانم درباره‌ی کتاب‌ها داشتم و چه کتابهای خوبی که به مناسبت‌های مختلف از دوستانم هدیه گرفتم.

هنری میلر چه خوب گفته «کتاب یکی از معدود چیزهایی است که انسان ها از ته دل برایش احترام قائل‌اند. کتاب نه تنها دوست آدم است، بلکه برایتان دوست هم پیدا می‌کند. وقتی با دل و جان کتابی در اختیار داشته باشید، پربارید اما وقتی آن را دست کسی بدهید پرباری‌تان سه برابر خواهد شد. »



✍ معصومه حامی‌دوست

@Writing_lovers

من مطمئن نیستم که واقعا وجود داشته باشم. من تمام نویسندگانی هستم که خوانده ام.
بورخس

«نمی‌دانم تا پنج شش سالگی چه می‌کردم، نمی دانم چگونه خواندن را آموختم، تنها چیزی که به خاطر دارم نخستین کتابهایی است که خواندم و‌ تأثیری است که در من باقی گذاشتند. از همین زمان خودآگاهی ام آغاز شد و بی هیچ وقفه‌ای ادامه یافت.

از مادرم رمانهایی مانده بود. من و پدرم پس از شام شروع به خواندن‌آنها می‌کردیم. ابتدا قصدمان تنها این بود که با کتابهای سرگرم کننده، تمرین خواندن کنم. اما کوتاه زمانی بعد اشتیاق به مطالعه چنان در ما شدت گرفت که به نوبت بی آنکه به خود استراحت دهیم، کتاب می خواندیم و شب هایمان را با پرداختن به این کار می‌گذراندیم و هرگز نمی‌توانستیم پیش از به پایان رساندن کتاب از خواندن دست بکشیم.

طولی نکشید که با این شیوه‌ی خطرناک نه تنها توانستم در کمال سهولت کتاب بخوانم و منظورم را بیان کنم، بلکه درباره‌ی سوداها و شیفتگی‌ها به ادراکی دست یافتم که در سن من بی‌مانند بود. هنوز هیچ تصوری از امور نداشتم، اما از همان زمان همه احساسات بر من عیان بودند.

این احساسات گنگی که یکی پس از دیگری تجربه می‌کردم به هیچ روی خردی که هنوز نداشتم راضایع نکرد اما شکلی بدان داد که کیفیتی دیگر داشت و تصوری از زندگی بشر در من پدید آورد که غریب و داستان گونه بود. »

اعترافات
ژان ژاک روسو

@Writing_lovers

بهترین دوست نویسنده قیچی اوست. همینگوی در نصیحت به نویسنده ای جوان نوشت:« هر چه مطالب لعنتی ات را بیشتر قیچی کنی، رمان لعنتی ات بهتر خواهد شد...» قانون نویسندگی ایجاب می‌کند که هیچگاه به خواننده چیزی به رایگان داده نشود تا بتواند با به کار گرفتن تخیلش، لذت را در ک کند و همانطور که مالارمه می گوید: « از این شادی لذت عشق، که این اوست که اثر را می‌آفریند»، محروم نشود.

آرتور کریستلر


@Writing_lovers🖌

‏پیشنهادهای نوروزی- کتاب بزرگسال
بدون ترتیب

*طوطی فلوبر- جولین بارنز-ترجمه الهام نظری- نشرماهی
هم زندگینامه دارد، هم نقد وتحلیل رمان دارد و هم داستان، اما همه‌ی اینها کلیت به هم پیوسته‌ی یکپارچه‌ای است که نه زندگینامه است ونه تحلیل و نقد، بلکه رمان است، رمانی عالی با فارسی خوب ترجمه‌اش

‏*فقط روزهایی که می‌نویسم- آرتور کریستال-ترجمه احسان لطفی- نشر اطراف
مجموعه جستاری است درباره کتاب خواندن و نوشتن

*محاوره‌ای در هویت شخصی و جاودانگی- جان پری-ترجمه کاوه لاجوردی-نشرمرکز
⁧ گفت‌وگویی خیالی درباره روح، حافظه و هویت شخصی و البته خواندنی


*عشق با حروف کوچک- نوشته‌ی فرانسس میرالس - گلی امامی-نشر نیلوفر
رمانی خواندنی از نویسنده‌ای اسپانیایی عشق دوران کودکی و جست و جوی آن در بزرگسالی محور آن است.

*پاچینکو- مین جین لی- منصوره وحدتی احمدزاده- نشر اختران
مین جین لی نویسنده ای کره‌ای - آمریکایی است و رمان سرگذشت یک خانواده‌ی مهاجر کره‌ای در ژاپن است در زمان اشغال کره توسط ژاپن و سپس تقسیم آن به دو کشور

*بی‌قراری- زلفی لیوانلی- عبدی گلزار-نشر ماهی
این داستان بلند به خاطر موضوعش برایم اهمیت دارد و شناخت نسبتا خوبی از ایزدی‌ها و داعشی‌ها می‌دهد در یک شهر کوچک ترکیه

*شغل پدر- سرژ شالاندون- مهستی بحرینی- نشر نیلوفر
رمانی دردناک و درخشان درباره کودکی در اسارت وهم پدر

*خرگوش‌ها و مارهای بوآ- فاضل اسکندر- ترجمه آبتین گلکار- نشر افق
رمانی تمثیلی که در دنیای مارها می‌گذرد، اما رمانی است درباره قدرت.

*حق و سو استفاده از آن- محمدعلی موحد- نشر کارنامه
سو استفاده از حق موضوع این کتاب است و موحد آن را نه به عنوان موضوعی تحقیقی، بلکه به عنوان مسیله‌ای جاری در جامعه بررسی کرده است.

* ما و جهان اساطیری- گفت‌وگوی هوشنگ گلشیری با مهرداد بهار- نشر نیلوفر
اگر خواننده تخصصی در موضوع اسطوره‌اید این کتاب چیزی برایتان نخواهد داشت، اما اگر علاقمند کم‌خوان این موضوعید، این کتاب بهترین است.

*خاطرات ریچارد فرای- ترجمه بهمن زرین دست- شرکت سهامی انتشار
کتاب‌ گفت‌وگویی است با ریچارد فرای ایران‌شناس نامی در قالب تاریخ شفاهی ایران

*قاموس خزران- میلوراد پاویچ- کوروش نوروزی- نشر مرکز
بدون اغراق متفاوت‌ترین و بهترین رمانی است که امسال خواندم، البته اگر دنبال رمان آسان‌خوان هستید به دردتان نمی خورد. رمانی که دوست نداشتم تمام شود.

من از میان کتاب‌هایی که سال ۱۳۹۷ خواندمٰ از این‌ها بیشتر خوشم آمده و یادم مانده. حتما کتاب‌های خوب دیگری هست که من نخوانده‌ام و حتما کتاب‌هایی هست که من خوشم نیامده و یا یادم نمانده و احتمالا دیگران خوششان می‌آید. من سال ۹۷ بیش تر تصمیم داشتم رمان‌هایی از کشورهایی بخوانم که کم تر می‌شناسیم ادبیاتشان را و کشف امسالم میلوراد پاویچ نویسنده صرب بود.
وقتی فهرستم تمام شد، دیدم چقدر کم کتاب ایرانی خوانده‌ام و خجالت کشیدم. عید جبران خواهم کرد.
بسته‌ای از کتاب‌های کودک و نوجوان و هم‌چنین کتاب‌های خودم را هم در روزهای آینده معرفی می کنم، البته قبل از پایان سال.

https://t.me/Seidabadii

ناخودآگاه هر نویسنده به دلیل تاریخچۀ شخصی‌اش دارای داستانی ویژه است.


"دونالد ام. موری"



@Writing_lovers🖌