«من اینجا هستم تا علایم همه چیز را بخوانم.»
جیمز جویس


✍ معصومه حامی دوست


تخیل ماده اصلی و اساسی زندگی است. همانطور که ضعف قوه‌ی بینایی می‌تواند شکل همه چیز را تغییر دهد و جهان را در نظرمان بی‌رنگ کند، ضعف قوه تخیل هم ملالت می‌آورد و همه چیز را از فرم می‌اندازد.


اعمال بسیار معمولی ما کارهایی نظیر غذا خوردن، دویدن، پرسه زدن در اطراف شهر، رویاها و خواب هایمان با تخیل، کارکردی غیر معمول می‌یابند و تکمیل می‌شوند، در غیر این صورت زیر چرخ‌های روزمرگی خرد می‌شویم.


پس در جستجوی مکاشفه هنری زندگی باشید و تجلی ناگهانی معنا در یک گفتار معمولی یا حرکت کوچک را دریابید. برای این کار می‌توانید از نوشتن کمک بگیرید. جویس معتقد بود:« نویسنده باید این لحظه های مکاشفه و تجلی را با نهایت دقت ضبط کند و دریابد که آنها ظریف ترین لحظه ها هستند.»


از نظر او هنرمند باید با خدای آفرینشگر به هماوردی برخیزد و همه چیز را با زندگی زیباشناختی دور از دسترس بینبارد.


چنانکه قهرمانان رمان‌های او هم می‌کوشند تا کاهن تخیل ابدی شوند و تجربه روزمره را به جسم نورانی زندگی، بدل سازند، رسالت ما هم باید کشف نیروها و معناهای بالقوه و پنهان زندگی باشد و نویسنده می‌تواند از ورای زبان به کشف این معناها برسد.



@Writing_lovers 🖌

عادت مؤثر نویسندگان مشهور

در حالی که فعال‌ترین نویسندگان کارشان را با تعداد کلمات یا صفحات خاص محدود می‌کردند، افتخار جیمز جویس این بود که وقتش را با درگیری با جملات می‌گذراند. در این باره داستان مشهوری وجود دارد که از این قرار است:

دوستی در خیابان از جویس می‌پرسد: آیا تا به حال روز خوبی در نوشتن داشته‌ای؟ جویس با خوشحالی جواب می‌دهد بله. دوست دوباره می‌پرسد: در آن روز چه قدر نوشته‌ای؟ جویس می‌گوید: ۳ جمله!

#نیچه

خوب نوشتن یعنی خوب فکرکردن، آنچه را قابل گزارش است کشف کنیم و به درستی برای دیگران بشکافیم؛ برای همسایگان، قابل ترجمه و برای خارجیانی که زبان مارا می‌آموزند قابل درک باشد.

@ketabdooni✨

داشتن مکانی امن و ویژه برای هر فرد ضرورت مطلق دارد. یک اتاق یا یک ساعت از روز که در آن تنهای تنها باشید؛ نه بدانید دوستانتان کجا هستند، نه بدانید چه بدهی هایی دارید و یا چه طلب هایی. این مکانی است که در آن باید صرفا خودتان باشید و امکانی که وجود شما در هستی خلق می کند را تجربه کنید

دکتر جوزف کمپبل
ترجمه: مریم طهماسبی


Painting by Vilhelm Helose


@zananenegari

تمرین


امروز با مصالح‌کوچکی که در اختیار دارید، یک داستان کوتاه بنویسید. خواندن یک یا دو داستان کوتاه، به شما در قدرت بخشی به تخیل تان، کمک می‌کند. بعد بدون توجه به اینکه داستانی در ذهن‌ دارید یا نه، زمانی برای نوشتن در نظر بگیرید و شروع به نوشتن کنید. برای راحتی بیشتر می‌توانید یک شخصیت را فرض کنید و درباره‌ی او بنویسید.


@Writing_lovers🖌

جهان نویسنده کم دارد. شوق نوشتن را در بچه ها بیدار کنیم.
هیچ جامعه یی به خوشبختی نمی رسد، اگر هنرمندانی خوشبخت نداشته باشد.
کتاب خواندن، عادت زیبایی ست.
کتاب بخوانیم و زیباتر شویم.


#بنویس_ساعت_پاک_نویس
#شهیار_قنبری

@sarzamine_ketabha

وقتی جوان هستید بنویسید، احمق باشید، سطحی باشید، از شاعران بزرگ تقلید کنید، همه اشتباهات را تجربه کنید، سبک، نحو، دستور زبان؛ همه چیز را بیرون بریزید، عصبانی شوید، دوست بدارید، با هر کلمه‌ای که می‌توانید بسازید. با این کارها نوشتن را یاد می‌گیرید.

ویرجینیا وولف

از «نامه‌ای به یک شاعر جوان» ۱۹۳۲

@Writing_lovers🖌

ادعای پدرم که می‌گفت من به نوشتن رو آورده‌ام تا کار نکنم، کاملا هم اشتباه نبود. واقع بین باشیم: بعضی از پسرها و دخترها نویسنده می‌شوند چون تنها دفتر کاری که دوست دارند، داخل سرشان است و حتی در این حالت هم رفت و آمدی دشواری پیش رو دارند، چون همان میل و انگیزه ای که آ‌ن‌ها را به نوشتن سوق می‌دهد می‌تواند مانع کار کردن‌شان شود. احساس نارضایتی کلی نسبت به جهان که ریشه‌ی همه نوشتن هاست، می‌تواند نویسنده را پایین بکشد، از انگیزه تهی کند و به صرافت بیندازد که آیا اصلا ارزشش را دارد یا نه. این هم برای نویسنده هایی که مثل فرفره سری دوزی می‌کنند صادق است هم برای آنها که مثل بارتلبی خلافش را ترجیح می‌دهند. لم کار این است که آدم تهدید را به فرصت تبدیل کند. رابرت برتون پرتلاش نوشت« من از اندوه می‌نویسم که مشغول باشم و از اندوه حذر کنم.»

تنبلی بیشتر از آنکه به معنای هیچ کار نکردن باشد به معنای تقلا و رنجی است که عملا برای انجام هر کاری تجربه می‌شود. تنبل‌ها می‌توانند کارها را به انجام برسانند. ما حمله های پرکاری خودمان را داریم. انفجارهای هر از گاه مشغولیت و فعالیت که اتفاقا پر بار هم هستند. والتر بنیامین گفته بود که تحت تأثیر زحل قدم به این جهان گذاشته است؛ ستاره ای که کندترین چرخش را دارد، ستاره تأخیر و ول گشت. امامقاله های فوق العاده او خود به خود نوشته نشده اند.

آرتور کریستال
مقاله‌ی «سخن گوی تنبل‌ها»

@Writing_lovers🖌

با کلمات می شود همه کار کرد بی آن که کسی را به کشتن بدهیم. به وقتش خواهیم دید.
کلمات از هر چیزی قوی تر است.


#زندگی_در_پیش_رو
#رومن_گاری
#لیلی_گلستان
📸elizabet sagan

@sarzamine_ketabha

رهایی از دست کتاب‌ها به مراتب سخت‌تر از خرید و تهیه کتاب است. کتاب‌ها در عهد و پیمانی که ما بر اثر نیاز و سردرگمی با آن‌ها می‌بندیم به ما وصل می‌شوند، در حالی که شاهد لحظه‌هایی از زندگیمان هستند که دیگر هیچ وقت نخواهیم داشت.

کارلوس ماریا دومینگوئز


@Writing_lovers🖌

چرا عاشق کتاب خواندن هستیم؟
@ketab_nakhahad_mord

درون دخمه نوشتن، دراعماق، در عزلت کامل و بعد هم دست یافتن به اینکه تنها کلام می‌تواند نجات‌تان دهد، بدون داشتن مضمونی برای کتاب، معنی اش این است که آدم خود را در مقابل کتابی بازبیابد. گستره ای تهی و کتابی از سر اتفاق. به گمان من کسی که می‌نویسد دست خالی است و شناختن از مقوله‌ی کتاب، چیزی است در حد کلامی خشک و عور.


مارگریت دوراس


@Writing_lovers🖌

عکسی از کودکی فروغ فرخزاد


@writing_lovers🖌

تمرین

فلانری اوکانر می گوید: « کسی که از دالان دوران کودکی‌اش جان سالم بدر برده باشد، برای تمامی عمرش حرف برای گفتن دارد. آنچه باید بدانی این است که فقط بازگویش کنی.»

دوران کودکی،‌ بهترین منبع نوشتن است. خاطره‌ای از دوران کودکی‌تان را به صورت داستان بنویسید. برای این کار می‌توانید داستان‌هایی را بخوانید که نویسندگان آن از دوران کودکی‌شان گفته اند. داستان بلند «وقتی من بچه بودم» اریش کستنر و رمان «پیتر کامنسیند» از هرمان هسه برای چنین مطالعه‌ای بهترین هستند.


@Writing_lovers🖌

«عمرم را صرف خواندن و نوشتن کردم. از نظر من هر دوی اینها به یک اندازه کارهایی لذت بخش‌اند. نوشتن برایم ضرورت است. اگر به جای روبینسون کروزوئه بودم در آن جزیره‌ی تنها فقط می‌نوشتم. حیات خوانندگان هم می‌تواند به غنای زندگی های دیگر باشد. فرض کنید آلونسو کیخانو_ دن کیشوت_ هرگز کتابخانه، یا به قول سروانتس کتابفروشی‌اش را ترک نمی‌کرد، به اعتقاد من زندگی توأم با کتاب خوانی او به همان اندازه غنی بود که وقتی به این فکر افتاد در قالب دن کیشوت ظاهر شود. برای او زندگی دوم واقعی تر بود، از نظر من خواندن درباره‌ی او یکی از درخشان ترین تجربیات عمرم بوده است.»

خورخه لوئیس بورخس

@Writing_lovers

بعضی ها گمان می‌کنند که شاعران و نویسنده ها، تنها در لحظاتی از الهام قادر به خلق آثار هنری‌اند، اما الهام در جریان کار پیش می‌آید. نویسنده باید صمیمانه همچون دیگر سازندگان کار کند. زیرا کار شفای هر گونه بیماری است. آنگاه که آدمی احساس کرد شوق کار را از دست داده، باید نگران حالش بود.
شاعری که رنجور آه می‌کشد و در جستجوی چیزی برای نوشتن است و آنگاه که یافت از سر بدحالی نمی‌تواند به روی کاغذ بیاورد آدم حقیری است، چنین حقیر نباش برادر، کارت را بکن، بهبود خواهی یافت.


مصیبت نویسنده بودن
نیکلای آستروفسکی


@Writing_lovers🖌

سال ۹۷:

چه کتابهایی که مشتاقانه منتظر خواندن شان بودم و امسال فرصت خواندنشان را بدست آوردم. کتابهایی هم بود که مدتهای مدید به دنبالشان بودم و در سال ۹۷ یافتم، یکی از این کتاب‌ها «مارسلن» از ژان ژاک سامپه بود که بعد از دوسال پیدایش کردم.

امسال هم چنین کتابهای خوبی برای خواندن کشف کردم و بعضی از کتابها رازهایشان را بسیار سخاوتمندانه در اختیارم گذاشتند.

چقدر با خواندن جملات آسیموف از کتاب ۷۶۵ صفحه ای«من، آسیموف» از ته دل خندیدم و از خواندن کتابهایی با کاغذ های زرد و قدیمی لذت بردم. توانستم خیلی از داستانها را در یک نشست بی دغدغه و یک نفس بخوانم و چه فرصت های ارزشمندی برای همصحبتی‌ با دوستانم درباره‌ی کتاب‌ها داشتم و چه کتابهای خوبی که به مناسبت‌های مختلف از دوستانم هدیه گرفتم.

هنری میلر چه خوب گفته «کتاب یکی از معدود چیزهایی است که انسان ها از ته دل برایش احترام قائل‌اند. کتاب نه تنها دوست آدم است، بلکه برایتان دوست هم پیدا می‌کند. وقتی با دل و جان کتابی در اختیار داشته باشید، پربارید اما وقتی آن را دست کسی بدهید پرباری‌تان سه برابر خواهد شد. »



✍ معصومه حامی‌دوست

@Writing_lovers