در نوشتن رمان «نگو ما هیچ چیز نداریم»، قطعه «واریاسیون‌های گلدبرگ» باخ در سرم به صدا درمی‌آمد و همین‌طور روی صفحات کاغذ، تا به من نشان دهد محدودیت‌های ساختاری ممکن است خلاقیت، فردیت و مقاومت‌های هنری را تحریک کند. نوشتن یک رمان به معنای پیدا کردن راه‌های متعدد زنده ماندن است. هدفم احیای تخیل و جهان تاابد ناکامل بینمان بود. 

مادلین تین


@Writing_lovers🖌

هیچ آهنی نمی تواند با نیرو و قدرت جمله ای که در سر جای درست خودش قرار گرفته، در قلب نفوذ و اثر کند.

گی دی موپاسان




@Writing_lovers🖌

هیچ فکر یا عقیده یا داستان عمده‌ای یا طرح کتاب پرفروشی، هرگز به خودی خود یا در جایی خاص، به وجود نمی‌آید. طرح های خوب داستانی، از هیچ منبع صددرصد ادبی سرچشمه نمی‌گیرد، معمولا دو ایده‌ی مختلف بدون آنکه ربطی به هم داشته باشند، به شما الهام می‌شوند و موضوع جدیدی خلق می‌کنند. کار شما یافتن ایده‌ها نیست بلکه تشخیص ایده‌هاست.



استیون کینگ

📚 کتاب: راز نوشتن

نشر نگاه


@Writing_lovers🖌

نویسنده‌ی خلاق درونتان چه می‌گوید؟

http://setare-shabha.blogfa.com/post/102



@Writing_lovers🖌

این کتاب را، چند وقت پیش وقتی خیلی غمگین بودم، به عنوان خرید درمانی، از کتابفروشی شهر خریدم و بعد از حدود یک ساعت گشتن و چمپاتمه زدن میان قفسه های مختلف کتاب، انتخابش کردم. هر روز هم، بین کتابهایی که برای خواندنش از قبل برنامه ریزی کرده بودم، به طور مرتب خواندمش تا تمام شد. کتاب نکات جالب و مفیدی را بیان می‌کرد، البته به نظرم ترجمه ضعیفی داشت.

کتاب راز نوشتن: استیون کینگ

انتشارات نگاه

@Writing_lovers🖌

ایده‌های داستانی چگونه به سراغ نویسنده می‌آید؟



یک بار نشستم تا داستانی را بنویسم که در آغاز کار فقط جمله اولش به ذهنم خطور کرده بود؛ چند روزی بود که همین جمله اول مدام در ذهنم می‌گشت: “مرد مشغول کار با جارو برقی بود که تلفن زنگ زد.”

می‌دانستم که در این جمله داستانی نهفته است که می‌خواهد بازگو شود. این را با تمام وجودم حس می‌کردم، اینکه با آن آغاز داستانی همراه است.

وقت مناسبی هم برای نوشتنش نصیبم شد؛ زمانی که به اندازه ۱۲ تا ۱۵ ساعت بود؛ البته اگر قصد داشتم از آن استفاده کنم و همین کار را نیز کردم؛ صبح همان روز نشستم و نخستین جمله را نوشتم و بلافاصله باقی جمله‌ها پشت سر هم سرازیر شدند.

من این داستان را درست مثل یک شعر
ساختم؛ هر جمله را بر روی یک سطر می‌نوشتم و بعد از سر سطر شروع می‌کردم. خیلی زود توانستم داستانی را در دل همان سطرها ببینم و دانستم که آن داستان از آن من است؛ همان داستانی که دلم می‌خواست بنویسمش.



ریموند کارور

@Writing_lovers🖌

الیزابت گیلبرت از پرورش خلاقیت و نویسندگی می‌گوید.



@Writing_lovers🖌

گفت:‌ آدم تا داستان نخواند، معنیِ زندگی را نمی‌فهمد ...
‌‌


📕 سمفونی مردگان
✍🏻 #عباس_معروفی

📚 @ketab_karaj_20

عادت مؤثر نویسندگان مشهور

فلوبر برای تمرکز روی کارش روال سخت گیرانه ای داشت. خودش در این باره گفته «گاهی از خودم می پرسم چرا بازوانم به خاطر این همه خستگی از بدنم جدا نمی شوند یا چرا مغزم آب نمی شود. من زندگی ریاضت کشانه و سختی را می گذراندم؛ زندگی عاری از لذات بیرونی. با چنان عشقی کارم را دوست دارم که جنون آمیز و غریب به نظر می رسد؛ مثل زاهدی که جامه زبری را دوست دارد، در عین اینکه جامه جسمش را آزار می دهد.»

@Writing_lovers🖌

کله پا نویسی


✍ معصومه حامی دوست


کله پا نویسی اصطلاحی است که آیزاک آسیموف به کار برده است. او می‌گوید :«گاهی می‌بینم که نوشته‌ای میان نوشته هایم یک‌سر و گردن بالاتر از باقی آن‌ها هستند.

این نوشته‌ها شباهتی به دیگر نوشته هایم ندارند و من از خواندن آنها شگفت زده می‌شوم.»

حقیقت این است که هر نویسنده‌ای با انبوه نوشتن، سرانجام به درجه‌ای می‌رسد که بتواند چنین متنی بنویسد.

اما لازمه‌ی چنین تجربه‌ای این است که تحت هر شرایطی بنویسیم و به خودمان اجازه بدهیم متوسط یا حتی بد بنویسیم به همین دلیل است که نویسنده‌ای مثل چارلز بوکوفسکی کتاب عامه پسندش را به «بد نوشتن» تقدیم می‌کند.

بنابراین بنویسید و حتی شده آشغال تولید کنید. این توصیه رابرت لوئیس استیونسون رمان نویس، را از یاد نبرید:« روزتان را با محصولی که برداشت می‌کنید، قضاوت نکنید بلکه به بذرهایی که می‌کارید توجه کنید.»

بدین ترتیب خواهید توانست در میان انبوه نوشته هایتان، بذرهایی ایجاد کنید تا سرانجام احساس شگفت انگیز کله پا نویسی را تجربه کنید و این همان رمز کار نویسندگان حرفه‌ای است.



@Writing_lovers🖌

تجربهٔ خواندن

http://setare-shabha.blogfa.com/post/104




@Writing_lovers🖌

«درمان فآشیسم، مطالعه است و درمان نژادپرستی، سفر کردن.»

میگوُئِل دِ اوُنآموُنُو فیلسوف بآسک اسپانیایی

هر روز مقدار اندکی بنویس؛ بدون امید و بدون ناامیدی و سر‌خوردگی.

ایساک دینسن


@Writing_lovers🖌

اندر فواید کتابهایی که نمی‌خوانیم


✍ معصومه حامی دوست

کتابی سالها در قفسه‌ کتاب ها، باقی می‌ماند، تا اینکه بالاخره یک روز می‌خوانی‌اش. مدتها به دنبال کتابی میگردی و به ناگهان آن را می‌یابی.

این اصلی‌ترین قانون کتاب‌خوانی است. این اصل می‌گوید نباید نگران کتابهای نخوانده در کتابخانه‌ات باشی، حرص کتابهای نخوانده را نزن بلکه فقط منتظر باش تا به موقع خودش، آن کتاب را بگشایی. 

بنابراین وقتی کتابی را از فروشگاه کتاب میگیری و در کتابخانه ات قرار می‌دهی و برنامه روزانه ات را برای خواندن داری، دیگر نگران انبوه کتابهای نخوانده نباش. اگر دوست کتابها باشی، آنها تورا پیدا می‌کنند و خواهی توانست هر کتاب را در زمان مناسب خویش بخوانی.

برنامه ریزی ات را پی بگیر و مطمئن باش وقتی زمانش برسد آنچه مدتهاست به سراغش نرفته‌ای، خود را در مقابل تو می‌گشاید و  می‌بینی چه به هنگام آن را خوانده‌ای. 

این تجربه ای است که هر کتاب خوانی آن را از سر می‌گذراند، و تجربه مهمی است. چون تو باید بیش از هر چیز به سیر مطالعاتی که در پیش ‌گرفته‌ای اطمینان کنی. این سیر هیچ گاه اشتباه نمی‌کند.

نباید به شم کتابخوانی‌ات، برای پیدا کردن کتاب مناسب برای مطالعه شک کنی. اگرچه لازمه این فراست آن است که هر روز به سبقی* که برای مطالعه در نظر گرفته‌ای، پایبند باشی. در این صورت در نهایت خواهی دید که زمان مناسب برای خواندن کتابی که مدتها رغبتی به خواندنش نداشتی، فرا می‌رسد و آن هنگام بهترین زمان برای لذت و بهره بردن از چنین تجربه ای است.

در حقیقت وقتی کتابی را در زمان درستش می‌خوانیم بهترین برکات و ثمرات را برای زندگی‌مان خواهد داشت. چنین مطالعه ای تجربه ای کامل است و سبب می‌شود تا ادراک آنچه مورد مطالعه قرار می‌گیرد، در زمانی دقیق و به بهترین نحو انجام‌گیرد.

 

* سبق: در لغت نامه دکتر معین در معنی سبق آمده است؛ مقداری از کتاب که در یک جلسه درس داده شود یا بخشی از مطالب که برای مطالعه در نظر گرفته می‌شود.

@Writing_lovers🖌