چگونه از مسائل نامتعارف دنیای اطرافمان بنویسیم؟


✍ معصومه حامی دوست

صحبت کردن از موضوعات دشوار، احترام گذاشتن به خواننده است و جسارت یعنی نوشتن از چیزهای نامتعارف اطرافمان. باید بتوانیم آنچه را می‌بینیم به واقعی‌ترین شکل ممکن ثبت کنیم.

مثل خودمان بنویسیم نه مثل همه‌ی قصه‌ها و داستان‌هایی که شنیده‌ایم. بیان احساسات، افکار و مسائل، به همان شکلی که درک و لمسش می‌کنیم، اصلی و حقیقی‌ترین قدم نویسندگی است.

اما برای این کار چه باید کرد؟

برای بیان مسائل نامتعارف در درجه اول باید شجاعت رویارویی با خود واقعی‌‌‌‌مان را داشته باشیم و منحصر به فرد بودن‌مان را درک کنیم و بتوانیم از آن بنویسیم.

بهترین موقعیت های داستانی هم همان وضعیت هایی هستند که در آن زندگی می‌کنیم، جایی که می‌شناسیم و مسائلی که با آن درگیریم.

شاید اینگونه نوشتن، شاعرانه و یا داستانی به نظر نیاید، اما این کار مغایریتی با به کار گیری تخیل در نوشتن ندارد.

در حقیقت روبرو شدن صادقانه با خود واقعی و مسائل‌‌تان، اصلی‌ترین چیزی است که در درجه اول به آن نیاز دارید.

تقویت چنین مهارتی سبب می‌شود به مرور فراتر از دیدگاههای شخصی‌تان را ببینید. این کار بینش و زاویه دیدتان را گسترش می‌دهد و در نهایت قادر خواهید شد از مسائل عمیق‌تر و ارزشمندتری سخن بگویید.


@Writing_lovers🖌

هنگامی كه آغاز به نوشتن موضوعی می كنم، ناگهان پی می برم كه درك من از آن چه اندازه اندك است.

ژان پل سارتر

@Writing_lovers🖌

درباره‌ی خواندن و نوشتن

فایل صوتی چنین گفت زرتشت
نویسنده: فردریک نیچه
مترجم: داریوش آشوری
گوینده : مرحوم دکتر افشین یداللهی



@behtarinhayesoti

«پانزده سال طول كشيد تا بفهمم استعداد نوشتن ندارم، اما ديگر نتوانستم اين كار را رها كنم چون بيش از حد معروف شده بودم.»

رابرت بنچلی

@Writing_lovers🖌

عادت مؤثر نویسندگان مشهور

در حالی که فعال‌ترین نویسندگان کارشان را با تعداد کلمات یا صفحات خاص محدود می‌کردند، افتخار جیمز جویس این بود که وقتش را با درگیری با جملات می‌گذراند. در این باره داستان مشهوری وجود دارد که از این قرار است:

دوستی در خیابان از جویس می‌پرسد: آیا تا به حال روز خوبی در نوشتن داشته‌ای؟ جویس با خوشحالی جواب می‌دهد بله. دوست دوباره می‌پرسد: در آن روز چه قدر نوشته‌ای؟ جویس می‌گوید: ۳ جمله!

@writing_lovers🖌

نویسندگی چیزی بیشتر از رویایی هدایت شده نیست.

بورخس

@Writing_lovers🖌

نامه‌های درون بطری


✍ معصومه حامی دوست


می‌گویند در سال ۱۹۵۶ ملوان جوانی که سوار کشتی بود، از تنهایی یادداشتی نوشت و‌آن را درون بطری قرار داد، بعد درش را بست و آن را به اقیانوس انداخت. ملوان در این یادداشت از هر دختر زیبایی که احیانا آن را پیدا می‌کرد، خواسته بود تا برایش نامه بنویسد.


دوسال بعد مردی که در یکی از سواحل سیسیل مشغول ماهیگیری بود، بطری ملوان را دید و آن را برداشت و به عنوان تفریح به دختر زیبایش داد. دختر هم محض تفریح نامه‌ای برای ملوان نوشت. بعد نامه‌های بیشتری رد و بدل شد. چندی نگذشت که ملوان دیداری از سیسیل کرد و در نتیجه او و دختر در سال ۱۹۵۸ ازدواج کردند.


فکر پیدا کردن بطری از آب دریا، رؤیای فراموش شده‌ی اغلب انسانها است. کم و بیش همه‌ی ما در کودکی امکان آن را در ذهن پرورده‌ایم و هنوز هم برای‌مان نوستالژی لذت بخشی است.


در حقیقت نوشتن، فضایی است که اندیشه های مان را از باد و طوفان مسائل روزمره، در امان نگه می‌دارد. دفترچه‌ای تهیه کن و هر روز پیامی را درون بطری بینداز و شور و شوق کسی را تصور کن که قرار است این پیام، به دستش برسد.


این تصویر برانگیزاننده‌ای برای نوشتن است. می‌توانی مطمئن باشی سرانجام، آنکه با نوستالژی یافتن این پیام‌ها به سر برده، قدر نوشته‌هایت را خواهد دانست.


@Writing_lovers🖌

ضرورت ندارد از خانه بیرون بروی. پشت میزت بنشین و گوش کن. حتی گوش نکن، فقط صبر کن. صبر نکن، ساکن و تنها بمان.

تمام جهان بی‌نقاب در برابرت ظاهر می‌شود، نمی‌تواند کاری جز این کند، در برابرت از شور به خود می‌پیچد.


فرانتس کافکا
پندهای سورائو

@franz_kafka

چه بسیار کسان که با خواندن یک کتاب، دورانی نو در زندگی خود گشوده‌اند.

هنری دیوید تورومن


@Writing_lovers🖌

در جستجوی فسیل ها


✍ معصومه حامی‌دوست


«داستان‌ها بازیچه نیستند بلکه بقایای چیزهایند، بخشی از یک دنیای ازلی کشف نشده.»

استیون کینگ


نوشتن بدون طرح قبلی، همواره بزرگترین دستاورد را برای نویسنده دربردارد. کار شما به عنوان نویسنده باید این باشد که ابتدا پنج یا شش صفحه بدون طرح قبلی بنویسید. به گفته‌ی استیون کینگ «طرح آخرین چاره‌ی نویسنده و اولین انتخاب آدم کودن است.»

ابتدا سعی کنید از همه چیز با جزییات بنویسید. از چیزهایی که مورد علاقه‌تان است، یا مسائلی که از آنها نفرت دارید، چیزهایی که از آن سردرنمی‌آورید و یا هرچه که ذهنتان را به خود مشغول می‌کند.


بی وقفه بنویسید و ببینید که به دنبال آن چه می‌آید، از تداعی استفاده کنید. البته صداقت را فراموش نکنید. بعد از آن است که باید، موقعیت و فضایی در نوشته‌تان ایجاد کنید.


نویسندگان بزرگ، گاهی ‌دویست تا سیصد صفحه پیش نویس می‌نوشتند تا طرح داستانشان را بیابند. به همین دلیل بود که نویسنده‌ی بزرگی مثل چخوف معتقد بود، نویسنده باید همیشه، نصف اول داستانش را پاره کند و دور بریزد.


با روایت از طریق تداعی، سرانجام می‌توانید محل فسیل‌های داستانی را کشف ‌کنید، فقط لازم است مدتی پیرامون آن جستجو کنید. فسیلی که پیدا می‌کنید گاهی کوچک و گاه بزرگ است؛ در هر صورت این بهترین روش برای پیداکردن ایده‌های داستانی جاندار است.

@Writing_lovers🖌

عادت مؤثر نویسندگان مشهور


هانتر تامپسون به رونویسی کردن از رمان های ارنست همینگوی معروف بود. او این کار را فقط برای شناختن و فرا گرفتن واژه ها انجام می داد. او از روی رمان های "خورشید هم طلوع می کند" و" وداع با اسلحه" همینگوی یک دور کامل نوشت به امید اینکه بتواند معرفت و بینش بت ادبی خود را بیش از پیش درک کند.


@Writing_lovers🖌

پیاده‌روی بعدازظهر کنار دریاچه را دوست دارم‌. نوشتن را دوست دارم؛ کتابی که در حال نوشتنش هستم، روی میزم جا خوش کرده و هنوز نیمه تمام است. نمی‌خواهم بمیرم.

استیون کینگ

@writing_lovers🖌