از خودتان بنویسید. داوری های خودتان نسبت به مسائل چیست؟ چه چیزی برای گفتن دارید؟ در حال انجام چه کارهایی هستید؟ چه افکاری دارید؟ اگر به تجربیات خود درست توجه کنید می‌توانید به بینش‌هایی برسید که به اندازه‌ی بینش‌های موجود در کتابهای بزرگ باستانی اهمیت دارد. ثبت این موارد حتی از خواندن کتابها و سخنان بزرگان، مهم تر است و منبع بسیار بزرگ حکمت محسوب می‌شود، آنها را ثبت کنید. بی میلی به اعتماد نسبت به تجربیات خود را کنار بگذارید و به خود اجازه دهید تا به موضوعاتی بپردازید که کتابهای بزرگ‌، درباره‌ی آن‌ها سکوت کرده‌اند.

معصومه حامی دوست


@writing_lovers🖌

یک مخاطب حقیقی

✍ معصومه حامی دوست

سالهاست هر چند وقت یکبار به لوازم التحریری ‌می‌روم و دفترچه یادداشت‌هایی رنگارنگ و مقرون به‌صرفه‌ ‌می‌خرم. امسال دو تا آبی با تصویر سعدی، یکی سیمی خبرنگاری و دوتا طرح ستاره باران و دو تا گل گلی خریده‌ام.

در واقع دفترچه‌‌ی یادداشت، رفیق شفیق من است. هر روز بی آنکه منتظر الهامی‌ باشم به سراغ آن می‌روم. بنظر می‌رسد حرف‌هایم با او هیچوقت تمامی ندارد و گاهی آنقدر بی انتها هستند که خودم هم متعجب می‌شوم.

هر وقت به دنبال کسی هستم تا خوب به سخنانم گوش بدهد، یا بخواهم تنهایی‌ام را کم کنم، به سراغش می‌روم و افکار و احساساتم را در آن‌ ثبت می‌کنم.

گاهی از اکتشافات و امکاناتی سخن می‌گویم که به ذهنم خطور می‌کند؛ اکتشافاتی که صرفا زاییده‌ی تخیلات خودم هستند و ممکن است اشتباه و حتی مزخرف باشند اما گفتن از آنها بر عزت نفسم می‌افزاید و حسی از طراوت و شادی به من می‌دهد.

با نوشتن و جمع آوری این دفترچه‌ها، بایگانی از لحظات زندگیم دارم. در صفحاتش به خودم نزدیکترم و می‌توانم از خود واقعی‌ام سخن بگویم و از خواندن آنها به تصویری صمیمی و صادقانه از خودم ‌برسم. این تصویر به من کمک می‌کند تا خودم را بهتر بشناسم، از تنهایی هایم کم کنم و در نهایت مخاطبی را بیابم که شیفته‌ی جزییات زندگی و تجربیات من است.

@Writing_lovers🖌

مطالعه، مرا در خلوت خود تسلی می‌بخشد، مرا از سنگینی بطالت اندوهبار آزاد می‌کند و در هر زمانی ، می‌تواند مرا از مصاحبت‌های کسالت‌بار خلاص کند.

مونتنی

@Writing_lovers🖌

ما می نویسم تا به دنیایی که غالبا به صورتی درهم و برهم و هراسناک جلوه می نماید، شکلی به هم پیوسته و امیدوار کننده بدهیم.

جویس کارول اوتز

@Writing_lovers

تنهایی نویسنده


✍ معصومه حامی دوست

تنهایی، اصل اساسی نوشتن است. نویسندگان خوب، همیشه از این توانایی برخوردار بودند که در میان ازدحام آدمها و مشغله‌ها، ساعاتی را به خود اختصاص بدهند.

مهارت ماندن در خلوت و انزوا از ما نویسندگان بهتری می‌سازد، اما پیدا کردن کنج خلوت، همیشه به راحتی به دست نمی‌آید، بنابراین برای به دست آوردن فرصت‌های خوب، باید ترفندهای کوچک به کار ‌برد:

به طور مثال در یک روز بارانی در خانه بمانید و یک فنجان چای برای خودتان بریزید و به سوژه‌های خوب فکر کنید. از فاصله‌ی میان دو کلاس یا دو پروژه، برای نوشتن استفاده کنید.

در یک شب سرد، لباس گرم بپوشید و برای پیاده روی بیرون بروید و خیالبافی کنید. از ایستگاه اتوبوس به عنوان مکانی برای کتاب خواندن استفاده کنید یا در عصر یک روز تعطیل به تماشای یک فیلم بروید و ساعاتی را به تجزیه و تحلیل آن بپردازید.

در این صورت در لحظات شلوغی که به سرعت برق می‌گذرند، فرصتی برای تنهایی و خلوت کردن با خودتان پیدا می‌کنید. به دنبال زمان ایده‌آل بودن بی‌فایده است. به گفته‌ی مونتنی باید بتوانید در پستوی محل کارتان، یک اتاق خصوصی داشته باشید.


@Writing_lovers🖌

بهترین راه یادگیری داستان کوتاه، خواندن خود داستان‌هاست. خواننده بسیار مشتاقی باشید و انواع گوناگون ادبی را مطالعه کنید. از هر کتابی گلچین کنید و زیاد کتاب بخوانید. 

@Writing_lovers🖌

داستانسرایی نخست و بیش از هر چیز حادثه‌ای کیهان شناختی است.

اومبرتو اکو



@Writing_lovers🖌

سرآغاز عالی

نخست باید داستانی برای گفتن داشته باشید، در غیر این صورت، نه من نه دیگران و نه روح بیل شکسپر هیچکدام نمی‌توانند کوچکترین کمکی به شما بکنند.

مرحله مهم بعدی در نوشتن یک داستان، آغاز آن است: زیرا یک جمله‌ی آغازین خوب، یک پاراگراف اول خوب، یک صفحه اول خوب، هر یک به نوبه خود، بیش از هر چیز دیگری در جلب توجه خواننده مؤثر هستند. به این جمله توجه کنید:

«او پا به این دنیا گذاشت باعطیه ای از خنده و این درک که جهان دیوانه است.»

همه ما باید بکوشیم که داستان بعدی خود را اینگونه آغاز کنیم. زیرا یک بار که احساسات خواننده‌ای را در لحظه اول جلب کردید، آن خواننده دیگر از آن شماست.

شاید شما هم داستان معلم انشایی را شنیده باشید که از شاگردانش خواست تا داستان کوتاهی بنویسند که در آن عناصری از الوهیت، پادشاهی و معما وجود داشته باشد. روز بعد پسر بچه ای استثنایی با این تک جمله به کلاس آمد:« خدای من! چه کسی دارد مرا نیشگون می‌گیرد؟» آن نوجوان احتمالا نویسنده‌ای با آثار پرفروش شد.

جک وب
📚 فنون آموزش داستان کوتاه
ترجمه رضا فرد


@Writing_lovers🖌

در لحظه‌ای که داستان شروع می‌شود، شخصیت داستان‌تان باید در لبه‌ی چیزی در حال تلو تلو خوردن باشد. این لحظه‌ی آغاز داستان‌تان است. هیچ چیز مثل گذشته نخواهد بود، تغییر حتمی است. حال تعلیق در حال تراوش است و خواننده می‌خواهد بداند که عاقبت او چه خواهد شد.

روی سارل

@Writing_lovers🖌

آثار بزرگ هنری، بدون آنکه ما را بشناسند، با ما سخن می‌گویند.

آلن دوباتن

@Writing_lovers🖌

جستجوی کتاب‌ها


کتاب تخیل فرهیخته‌ی نوتروپ فرای را برای چندمین بار می‌خوانم. حین پیاده روی و در حالی که پیراشکی‌ام را می‌خورم، به آن فکر می‌کنم.

مدتها بود دنبال کتابش می‌گشتم و پیدایش نمی‌کردم. تلاش و تقلا برای یافتن کتابها همیشه برایم با نوعی لذت همراه بوده. به نظر می‌رسد فکر کردن به انبوه کتابهایی که به زحمت پیدایشان می‌کنیم، روند اصلی هر مطالعه‌ است. در آرزویشان بودن، جستجو برای یافتن‌شان و سرانجام خواندن‌ آنها، نوعی ماجراجویی‌ است.

در حقیقت این کتابها هستند که ما را شیفته‌ی خودشان می‌کنند. بارها شده چند صفحه از کتابی را بخوانم و با دلزدگی آن را کنار بگذارم، چندی بعد آن کتاب، دوباره سر راهم قرار گرفته، دوستی معرفی‌اش می‌کند یا از کسانی که سلیقه‌ی کتابخوانی‌شان با من یکی است، تعریف‌های فریبنده‌ای درباره‌‌اش می‌شنوم.

گاهی‌وقت‌ها این خود کتاب‌ها هستند که به سراغم می‌آیند، به طوریکه ماهها پس از رها کردن کتابی، در حالی که نشسته‌ام و مشغول انجام کاری هستم، تصویر یا جمله ای از آن کتاب به ذهنم خطور می‌کند و آن را جذاب می‌یابم و تصمیم می‌گیرم دوباره به سراغش بروم.

باید بگویم کتابها رؤیایی هستند که وقتی مشغول انجام کارهایم هستم، در زمان مناسب به سویم بازمی‌گردند.

✍ معصومه حامی دوست


@Writing_lovers🖌

هر روز یک صفحه بنویسید. هر صفحه حدود 200 کلمه است. در طول یک هفته باید حداقل هزار کلمه بنویسید. دو سال این کار را انجام دهید و آن‌گاه رمان بلندی در دست خواهید داشت. اگر روزی یک صفحه ننویسید هیچ‌وقت نویسنده نمی‌شوید.


جان گریشام

@Writing_lovers🖌