در جایی که خیال می کردم دارم بالا می روم، تو نگو از تپه دارم پایین می آیم. و راستی راستی هم چنین بود. به لحاظ افکار عمومی بالا می رفتم، اما به همان نسبت زندگی از من کناره می گرفت. و حالا دیگر کار از کار گذشته است و چیزی جز مرگ وجود ندارد. نکند راستی راستی کل زندگی ام غلط بوده باشد؟

📖:مرگ ایوان ایلیچ_ لئون تولستوی

آدم‌ها خیال می‌کنند به‌دنبال ستاره‌ها می‌گردند ولی مثل ماهی قرمزهای داخل پارچ کارشان پایان می‌یابد. از خودم می‌پرسم آیا ساده‌تر این نیست که از همان ابتدا به بچه‌ها یاد بدهند که زندگی پوچ است. این امر ممکن است پاره‌ای از لحظه‌های زیبای دوران کودکی را نابود کند ولی، در عوض، به بزرگ‌سالان اجازه می‌دهد زمان بسیار قابل توجهی را هدر ندهند – جدا از این‌که آدم، دست‌کم، از خطر یک ضربه روحی، ضربه پارچ، در امان خواهد ماند.

📖: ظرافت جوجه‌تیغی –موریل باربری

آیا سرنوشت من، از پیش بر پیشانی‌ام نوشته شده؟ اگر می‌خواهم بمیرم، برای این است که به آن اعتقاد دارم. ولی اگر، در جهان ما، این امکان وجود داشته باشد که انسان چیزی بشود که هنوز نیست… آیا خواهم توانست از این امکان استفاده کنم و از زندگی باغ دیگری جز باغ پدرانم درست کنم.

📖: ظرافت جوجه‌تیغی –موریل باربری

شاید بزرگ‌ترین خشم‌ها و سرخوردگی‌ها از بی‌کاری نیست، از نداری نیست، از بی‌آینده بودن نیست: از احساسِ نداشتن فرهنگ است زیرا آدم میان فرهنگ‌های متفاوت، نمادهای سازش‌ناپذیر، چهارشقه شده است. چگونه می‌توان وجود داشت اگر آدم نداند در کجا قرار گرفته است. اگر باید هم‌زمان به فرهنگ ماهیگیران تایلندی و بورژواهای فرانسوی گردن نهاد، کدامین کس بخواهد این‌همه بارِ گران بودن؟ بنابراین، آدم ماشین‌ها را آتش می‌زند، می‌کشد و غارت می‌کند.

📖: ظرافت جوجه‌تیغی –موریل باربری

یک روسی تنها حسنی که دارد آن است که به خودش بدبین است، مهم این است که دو دو تا می‌شود چهار تا، بقیه همه مزخرف است.

📖: پدران و پسران – ایوان تورگنیف

من اکنون کلمۀ سعادت را به زبان آوردم. به من بگویید چرا هنگامی که ما مثلاً از یک شب زیبا یا یک نوای موسیقی خوب و یا از مباحثه با شخصی که از او خوشمان می‌آید محظوظ می‌شویم، همۀ این خوشی‌ها به نظرمان سایه‌ای از یک سعادت بی‌حد و حصر است که باید در یک جای نامعلوم موجود باشد و هرگز به فکر نمی‌افتیم که این عین سعادت است که نصیب ما شده است؟ چرا چنین است؟

📖:پدران و پسران – ایوان تورگنیف

ما تقریباً کلیۀ دلایل دردهای جسمانی را می‌دانیم، و اما امراض روحی در اثر تربیت به وجود می‌آید، در اثر آن مزخرفاتی که از کودکی در سر انسان پر می‌کنند، در اثر وضع زشت اجتماع. خلاصه، اجتماع را اصلاح کنید، دردها ناپدید می‌شود.

📖: پدران و پسران –ایوان تورگنیف

وقتی مُردم قبری عمیق برایم بکنید
دو اسپیکر کنار پاهایم بذارید
یک هدفون روی گوش‌هایم و برایم راک‌اندرول بذارید...
@Excellentt_music
@Excellentt_music
گاه موسیقی تنها راه فرار است، بی آنکه خانه را ترک کنی.

چه خبره اینجا 🤦🏻‍♂️ چطور این همه خفن یجا جمع شده

مرا یک لحظه به حال خودم وامگذار
دیوانه میشوم
پناه میبرم به درهای شکسته
تکیه می دهم به دیوارهای ریخته ..
مرا یکدم به حال خودم وا مگذار
آری
خدای منی در خواب و بیداری
خدای خلسه های منی
مرا یکدم به حال خودم وامگذار
از دست می روم
از پا می افتم
دستم را بگیر.
سرم گیج میبیند چشمان تکیده ات را بر دیوار دلم ..

🌂 Art Magazine ; phobicool

#مهسا_طلوع
_ دست پاره ها
( مجموعه خونآبه به زودی در دست چاپ است. )

فروید سرانجام دریافت که وقتی ما بر والدین خویش تفوق می‌یابیم یا خیال می‌کنیم که تفوق یافته‌ایم، خواه با پول‌دارتر شدن، خلاق‌تر شدن، موفق‌تر شدن و حتی با بهتر زندگی کردن یا عمر طولانی‌تر یافتن، احساس گناه دردآوری به ما دست می‌دهد که انگار مایه رنجش یا سرافکندگی والدین خویش شده‌ایم، و نیز می‌ترسیم که مبادا والدین‌مان به قصد غلبه بر حسادت خویش به ما حمله‌ور شوند. البته فروید گمان می‌کرد این فرایندها ناخودآگاه روی می‌دهند.

📖درس‌های فروید برای زندگی_برت کار

افکار فروید هنوز که هنوز است اهمیت و موضوعیت بسیار دارد، نه فقط برای کسانی که در حیطه بهداشت روان کار می‌کنند، بلکه برای تمامی انسان‌های باشعوری که دل‌شان می‌خواهد فهم عمیق‌تری از زندگی خویش داشته باشند. فروید، با ساختن و پرداختن قسمت روان‌شناسی ضمیر ناخودآگاه، به ما کمک کرده است تا بیش از پیش به پیچیدگی‌های عمیق ذهن خویش و ابعاد جنسی و ستیزه‌جویانه آن پی ببریم و همچنین به اشتیاقی که برای روابط نزدیک با دیگر انسان‌ها داریم و بیم‌وهراسی که پس از آن از روابط صمیمی دامن‌مان را می‌گیرد.

📖: درس‌های فروید برای زندگی – برت کار

از نظر فروید، فرد خودشیفته در حقیقت طفلی صغیر است که خود را مرکز عالم می‌پندارد، درست مانند نوزادی که نه توان و نه نیاز ابراز نگرانی درباره دیگران دارد.

📖: درس‌های فروید برای زندگی –برت کار

ناخن هایش را می‌کشد.
از سقف آویزان می‌کند
به صورتم مشت می‌کوبد
روزمرگی

_همه چیز عادی ست