Virginia Woolf .
@withbooks

”شما جهان را بجای اینکه درک کنید،
نوازش میکنید.“

📝 : فرانتس کافکا

“I love the way her eyes spark when we’re talking or when she’s telling me something she wants me to know, the way she mouths the words to herself when she’s reading and concentrating, the way she looks at me as if there’s only me, as if she can see past the flesh and bone and bullshit right into me that’s there, the one I don’t even see myself.”

📖 : Jennifer Niven - All The Bright Places

“What a terrible feeling to love someone and not be able to help them.”

📖 : Jennifer Niven - All The Bright Places

“We do not remember days, we remember moments.”

📖 : Jennifer Niven - All The Bright Places

"I learned that there is good in this world, if you look hard enough for it."

📖 : Jennifer Niven - All The Bright Places

" wake me up when it's all over. "

امروز، هنری چارلز بوکُفسکی ۹۸ ساله شد.

زمانی که پدر چارلز بوکفسکی یکی از داستان‌هاش رو خوند، اون رو از خونه بیرون کرد و چارلز بعد از اون تا ۱۰ سال نوشتن رو کنار گذاشت.
#fact
@withbooks

بوکفسکی مجبور شد بعد از ۱۰ سالی که گذشت، برای چاپ کتابهاش از کار کردن توی پست کناره‌گیری کنه و برای یک انتشارات کوچک شروع به نوشتن کنه.
خودش در این‌باره می‌گه ؛
" دو راه داشتم، در اداره‌ی پست بمانم و دیوانه شوم یا بنویسم و گرسنگی بکشم. تصمیم گرفتم که گرسنگی بکشم. "
#fact
@withbooks

Hank, kissing his typewriter <3
@withbooks

“Can you remember who you were, before the world told you who you should be?”

📝 : Charles Bukowski

مردم فکر میکنن من از زنها متنفرم. اما نیستم. اینها همه‌ش شایعه‌ست. فقط میشنون که بوکفسکی یک خوکِ مذکر شوونیسته. اما نگاه نمیکنن که این حرف از کجا میاد. درسته من بعضی وقتها زنها رو بد تصویر میکنم. اما مردها رو هم بد تصویر میکنم. خودم رو هم بد نشون میدم. اگر فکر کنم چیزی بده، میگم که بده. هرچی باشه، مرد، زن، بچه، سگ. زنها خیلی حساسن. فکر میکنن تافته جدابافته ان. مشکلشون اینه.
– چارلز بوکفسکی [مصاحبه با شان پن]
برگردان ؛ مهیار مظلومی
#fact
@withbooks

📖 : اینگمار برگمان - نقاشی روی چوب
@withbooks

“Paint me a heaven of love with your bloodied mouth.”

📝 : Federico García Lorca

“To burn with desire and keep quiet about it, is the greatest punishment we can bring on ourselves.”

📝 : Federico García Lorca

Federico García Lorca .
@withbooks

”سبز، تویی که سبز می‌خواهمت،
سبز ِ باد و سبز ِ شاخه‌ها
اسب در کوهپایه و
زورق بر دریا.
سراپا در سایه، دخترک خواب می‌بیند
بر نرده‌ی مهتابی ِ خویش خمیده
سبز روی و سبز موی
با مردمکانی از فلز سرد.
(سبز، تویی که سبزت می‌خواهم)
و زیر ماه ِ کولی
همه چیزی به تماشا نشسته است
دختری را که نمی‌تواندشان دید.

سبز، تویی که سبز می‌خواهمت.
خوشه‌ی ستاره‌گان ِ یخین
ماهی ِ سایه را که گشاینده‌ی راه ِ سپیده‌دمان است
تشییع می‌کند.
انجیربُن با سمباده‌ی شاخسارش
باد را خِنج می‌زند.
ستیغ کوه همچون گربه‌یی وحشی
موهای دراز ِ گیاهی‌اش را راست برمی‌افرازد.
«ــ آخر کیست که می‌آید؟ و خود از کجا؟»
خم شده بر نرده‌ی مهتابی ِ خویش
سبز روی و سبز موی،
و رویای تلخ‌اش دریا است.

«ــ ای دوست! می‌خواهی به من دهی
خانه‌ات را در برابر اسبم
آینه‌ات را در برابر زین و برگم
قبایت را در برابر خنجرم؟…
من این چنین غرقه به خون
از گردنه‌های کابرا باز می‌آیم.»
«ــ پسرم! اگر از خود اختیاری می‌داشتم
سودایی این چنین را می‌پذیرفتم.
اما من دیگر نه منم
و خانه‌ام دیگر از آن ِ من نیست.»
«ــ ای دوست! هوای آن به سرم بود
که به آرامی در بستری بمیرم،
بر تختی با فنرهای فولاد
و در میان ملافه‌های کتان…
این زخم را می‌بینی
که سینه‌ی مرا
تا گلوگاه بردریده؟»
«ــ سیصد سوری ِ قهوه رنگ میبینم
که پیراهن سفیدت را شکوفان کرده است
و شال ِ کمرت
بوی خون تو را گرفته.
لیکن دیگر من نه منم
و خانه‌ام دیگر از آن من نیست!»
«ــ دست کم بگذارید به بالا برآیم
بر این نرده‌های بلند،
بگذاریدم، بگذارید به بالا برآیم
بر این نرده‌های سبز،
بر نرده‌های ماه که آب از آن
آبشاروار به زیر می‌غلتد.»
یاران دوگانه به فراز بر شدند
به جانب نرده‌های بلند.
ردّی از خون بر خاک نهادند
ردّی از اشک بر خاک نهادند.
فانوس‌های قلعی ِ چندی
بر مهتابی‌ها لرزید
و هزار طبل ِ آبگینه
صبح کاذب را زخم زد.

سبز، تویی که سبز می‌خواهمت.
سبز ِ باد، سبز ِ شاخه‌ها.
همراهان به فراز برشدند.
باد ِ سخت، در دهان‌شان
طعم زرداب و ریحان و پونه به جا نهاد.
«ــ ای دوست، بگوی، او کجاست؟
دخترَکَت، دخترک تلخ‌ات کجاست؟»
چه سخت انتظار کشید
«ــ چه سخت انظار می‌بایدش کشید
تازه روی و سیاه موی
بر نرده‌های سبز!»

بر آیینه‌ی آبدان
کولی قزک تاب می‌خورد
سبز روی و سبز موی
با مردمکانی از فلز سرد.
یخپاره‌ی نازکی از ماه
بر فراز آبش نگه می‌داشت.
شب خودی‌تر شد
به گونه‌ی میدانچه‌ی کوچکی
و گزمه‌گان، مست
بر درها کوفتند…

سبز، تویی که سبزت می‌خواهمت.
سبز ِ باد، سبز ِ شاخه‌ها،
اسب در کوهپایه و
زورق بر دریا.“

📝 : فدریکو گارسیا لورکا

I wanna live a life where nothing scares me anymore
I wanna love the way I loved before
I'm not ready to let it go, I'll find my way back home
Nothing was ever set in stone.

"We are our choices."
- Jean Paul sartre

“You have to live and create. Live to the point of tears - as before this house with round tiles and blue shutters on a hill of cypress trees.”

📖 : Albert Camus - Notebooks