مجدداً دقت کنید به جمله:
نه شرایط، بلکه واکنش به شرایط، آخرین چیزیه که واقعاً مالِ ما و در اختیارمون میمونه.
این نه امیدواریِ کاذبه، نه انکارِ رنج..
یه ادعای حقیقی درمورد قدرتِ انسانه.
حتی وقتی همه‌ چیز خارج از کنترله، گزینه‌های انتخابِ واکنش همیشه دست ما میمونه.
این مساله رو امشب بهش فکر کنید، مخصوصا درمورد زندگی شخصیتون مرورش کنید...
فردا میریم سراغِ دلیلی که خیلیا این حرف رو اشتباه میفهمن و جواب سوالی که ازش میترسن هم همون‌جاست !
(میدونم مبهم گفتم اما فردا متوجه میشید از چه سوالی بعضیا خوششون نمیاد در این‌باره.)
اگه فکر میکنید کسی از اطرافیانتون الآن به این آگاهی نیاز داره، این پست رو براش بفرستید.♥️

پست‌های امشب رو با دقت خوندید؟☕
یکی از عمیق‌ترین مباحث در رویکرد روانشناسی انسان‌گراست..
*ریکشن‌ شما به من علاقه شما به موضوع رو نشون میده. دوست دارید مباحث این‌چنینی رو؟

حقیقتی که دیروز گفتیم، یکی از پُر پتانسیل‌ترین جمله‌های روانشناسی برای تبدیل شدن به مطلبِ زرده اگه بد فهمیده بشه..
خیلیا وقتی میشنونش، برداشتشون دقیقاً برعکسِ چیزیه که باید باشه.
امشب میخوایم این سوءتفاهم رو کامل باهم باز کنیم تا یکبار این ماجرا از ریشه فهم و درک شه چون مباحثِ اتاق سوم همه از ریشه‌های علمیِ قوی برخوردارن🌅

خب ما میخوایم از کلیشه‌ها فراتر بریم.
ممکنه بعضیا فکر کنن پستِ دیشب یعنی «هرچی شد ناراحت نشو، قوی بمون».
این دقیقاً برعکسِ چیزیه که خود فرانکل میگفت و منظورِ منه.
اون هیچوقت نگفت درد رو انکار کن.
منظورِ اون این بود که تفاوت و فاصله‌ بین اتفاقی که برامون میفته و واکنشی که نشون میدیم هست.
تو اون حدِ فاصل هست که انتخاب شکل میگیره.
مثلاً تو میتونی داغون باشی و همچنان انتخاب کنی چطور با این داغون‌ بودن رفتار کنی.
اینا با هم تناقض ندارن.
قدرتِ سرکشِ روح یعنی میتونی همزمان بشکنی و همچنان انتخاب‌گر باشی؛ این دوتا هیچوقت با هم در تضاد نیستن.
«قرار نیست که همیشه قوی بمونیم یا درد رو‌ انکار کنیم، صرفاً توجه به قدرتِ انتخابمون ملاکمونه»
همین فاصله‌ی کوچیک بین اتفاق و واکنش، جاییه که همه‌چیز تو زندگی عوض میشه.
این هفته رو با همین آگاهی جلو میریم و فردا یه نظرسنجی داریم که خودتون تعیین میکنید بقیه‌ی هفته از کدوم زاویه بهش بپردازیم.
اگر هم فکر میکنید یکی از دوستاتون الان به شنیدن این تفاوت نیاز داره، این پست رو براش بفرستید.♥️

در هر لحظه، انتخابی هست میانِ امنیت(Comfort Zone) و رشد؛ رشد را بارها انتخاب کن. 🌱
#آبراهام_مزلو

کارل راجرز میگفت آدمِ سالم، آدمیه که مدام در حالِ شدنه نه رسیدن به یه نقطه‌ی ثابت.
یعنی ندونستنِ اینکه فردا چی میشه نشونه‌ی خرابیِ زندگی نیست؛ نشونه‌ی اینه که ما زنده‌ایم و در حالِ شکل‌ گرفتن و شکل دادنِ زندگیمون هستیم.🔅

اغلبِ اوقات فرقِ یه آدمِ له‌ شده زیرِ فشار در مقابل یه آدمِ سرپا‌مونده در شرایطی نسبتاً مشابه رو یه سوال کوچیک میسازه.
این سوال خیلی معمولیه.
به قدری ساده‌ست که خیلیا همه عمر ازش رد میشن بدونِ اینکه ببینَنش و متوجه اثرگذاریش باشن.
امشب میخوایم‌ باهم ذره‌بین بندازیم روش و شفاف ببینیمش و منم توضیحِ تکمیلی درباره نحوه مرور اون سوال براتون آماده کردم تا بتونیم در بقیه روزهای زندگیمون با احوالِ به‌سامان‌تری پیش بریم.♥️
مثلِ همیشه با ریکشن‌‌هاتون میتونید از محتوایی که دوست دارید حمایت کنید.

با نظرسنجی دیشب دیدیم بیشترین حسِ «خارج از کنترل بودن» رو دوجا تجربه میکنید:
۱.تصمیمِ دیگران که مستقیم رو زندگیتون اثر میذاره
۲.آینده‌ای که هنوز معلوم نیست
دقیقاً از همین‌ آراء فهمیدیم کجا بیشترین انرژیمون رو خرجِ چیزی میکنیم که اصلاً دستِ ما نیست.
حالا وقتشه ببینیم با چیزی که در اختیارمونه چیکار کنیم؟
چون صرفاً توضیح‌دادن کافی نیست میخوایم‌ تمرینش کنیم.
⋆ فرانکل تو کتابِ «انسان در جست‌وجویِ معنا» میگه:
«آخرین آزادیِ انسان، حقِ انتخابِ نگرشش نسبت به هر شرایطیه..»
این ایده فقط یه جمله‌ی الهام‌بخش نیست و اتفاقا پایه‌ی علمیِ قوی داره:
در روان‌شناسی بهش میگن "کانونِ کنترلِ درونی"
Locus of Control
پژوهش‌ها ثابت کردن آدم‌هایی که این فضای انتخاب رو در خودشون باور دارن، سطحِ پایین‌تری از اضطراب و سطحِ بالاتری از رضایتِ زندگی رو تجربه میکنن.
یعنی این ماجرا فقط یه توصیه‌ی امیدوارانه نیست بلکه یه یافته‌‌ی علمیه که دهه‌ها پژوهش اثباتش کرده.
در ادامه ببینیم چطور میشه ازش به نفع خودمون استفاده کنیم؟

برایِ تمرینِ عملیِ این محتوا میخوام یه فرمولی رو باهم تمرین کنیم.
دفعه‌ی بعد که اتفاقی خارج از کنترلتون افتاد، هشیارانه مکث کنید و از خودتون بپرسید:
کدوم بخش از این اتفاق دستِ من نیست و کدومش تحتِ کنترل منه و میتونم براش هشیارانه تصمیم بگیرم؟
⬩یه مثالِ واقعی دارم براتون:
فرض کنید نتیجه‌ی چیزی که ماه‌ها براش زحمت کشیده بودید بد از آب دراومد.
نتیجه دستِ شما نیست، تموم شده..
اما اینکه فردا صبح باز بشینید و ادامه بدید یا مسیرتون رو از همون‌جا عوض کنید، این دستِ شماست.
همین... فرق همینه...
هیچکس نمیگه این انتخاب‌ها راحته.
اما این تفاوت همیشه هست و برای همه در دسترس میمونه.
•نکته اینه که این سؤال رو واقعاً از خودتون بپرسید نه اینکه فقط بخونیدش و رد شید و کارِ تکراری رو انجام بدید.
فردا شب میریم سراغِ آخرین تیکه‌ی این پازل؛ اینکه همین انتخابِ کوچیک چطور بعد از یه مدت تبدیل به یه معنا میشه♥️

در ابتدای کارم این سوال را از خود میپرسیدم که: «چگونه میتوانم این فرد را درمان کنم یا تغییر دهم؟»
اکنون این سوال را بدین صورت تغییر داده‌ام که: «چگونه میتوانم رابطه‌ای با این فرد برقرار کنم که او بتواند از این رابطه برای رشد شخصی خودش استفاده کند؟»🌱
#کارل_راجرز

بیاید به رسمِ چهارشنبه‌های دوست‌داشتنی، مسیری که این هفته طی کردیم رو یه‌ بار دیگه باهم مرور کنیم.
گفتیم یه فضایی همیشه حتی در شرایطِ غیر قابل کنترلِ بیرونی، در اختیار ما میمونه و این غیر قابل کتمانه.
گفتیم این فضایِ انتخاب‌گری با واقع‌بینی در تضاد نیست و بارها دیدیم که آدم میتونه حالش خوب نباشه و همچنان انتخاب‌گر بمونه که چه واکنشی نشون بده به اتفاقات.
همه‌ی اینا درسته اما هنوز یه چیزی کم داره.
⋆فرانکل به یه نکته دیگه هم اشاره کرده بود که تکمیل کننده همه ماجراست:
" فضای انتخاب، به‌تنهایی کافی نیست.
اگه فقط انتخاب کنی ولی سرجایِ همیشگیت وایسی، قدرتِ انتخابگری در وجودت دیر یا زود کمرنگ میشه. مثلِ خیلی چیزای دیگه که با شور شروع میشن ولی کم‌کم فراموش میشن.
چیزی که قدرتِ انتخاب‌گری رو زنده نگه میداره اینه که ازش فعالانه استفاده کنیم و بهش معنا بدیم.."
هر چیزی که بتونی بگی «به‌خاطرِ همین دارم این‌جوری رفتار میکنم» حسابه.
حالا میخوام یه خودکاویِ کوتاه باهم انجام بدیم که قلقِ انتخاب‌گری دستتون بیاد.
دفترچه‌ ژورنالتون رو بردارید بیارید پست بعدی♥️
#قدرت_سرکش_روح
#روانشناسی_انسانگرا

✶وقتشه دفتر ژورنال خودکاوی اتاق سوّم رو بیارید.📕
انتخاب، قدمِ اوله.
معنا، چیزیه که اون قدم رو به یه مسیر تبدیل میکنه.
یه صفحه‌ی خالی باز کنید و درباره‌ی اتفاقی تویِ همین هفته که با وجودِ همه‌ احساساتِ متناقض، انتخاب کردید چطور واکنش نشون بدید بنویسید.
مثلاً:
«نتیجه‌ی چیزی که خیلی روش وقت گذاشته بودم اونی نشد که میخواستم؛ به‌جایِ خودخوری،نشستم نوشتم از این تجربه چی یاد گرفتم.»
یا
«امروز با یکی بحثم شد و اولش میخواستم قطعِ رابطه کنم باهاش ولی به‌جاش اومدم نوشتم چرا این‌قدر روم اثر گذاشت و چه احساسی تو من بالا اومد.»

همین‌قدر ساده و شفاف.
همین یه صفحه مستندِ اینه که این پنج روز فقط یه سری از پست‌های صرفا انسان‌گرایانه رو تحلیل نکردیم بلکه؛ یه چیزی واقعاً درونِ خود ما عوض میشه وقتی توجه کنیم.
اگر این سری از پست‌ها براتون معنا داشت، برام بنویسید کدوم بخشش بیشتر براتون اثرگذار بود و چه چیزی در شما شکل گرفت.♥️
#ژورنال_خودکاوی_من
#ژورنالینگ
#Journaling

این هفته با هم قدرتِ انتخابِ آزادانه رو از چند زاویه بررسی کردیم.
⋆قدم اوّل از جایی شروع شد که فکر میکردیم به‌خاطرِ اتفاقاتِ غیرقابل‌کنترلِ بیرونی، هیچی دستِ ما نیست.
⋆قدمِ بعدی این بود که دیدیم یه فضایِ انتخابِ همیشگی هست که هیچوقت ازمون گرفته نمیشه و دقیقاً همینه که کیفیتِ زندگیمون رو رقم میزنه.
⋆قدمِ آخر هم جایی بود که فهمیدیم این فضا به‌تنهایی کافی نیست؛ وقتی واقعاً معنا پیدا میکنه که فعالانه بهش عمل کنیم.
بینِ هر اتفاق و واکنشِ شما، همیشه قدرتِ انتخاب هست.🌿

آخر هفته خوبی داشته باشید اتاق سومی‌ها♥️

#کانون_کنترل_درونی #معنادرمانی
#انتخاب_آگاهانه
#اتاق_سوم
#LocusOfControl

من پدرومادرم ی دنیا باهم مشکل دارن ولی من عاشقشونم اما بابام همیشههه بهم غرمیزنه راجب مامان
من شهر دیگه ای زندگی میکنم و کلادیگه اززنگ زدن ب بابام استرس میگیرم واهمه دارم
ازطرفی نمیتونم مرز بزارم همش احساس گناه میکنم اگ بهشون گوش ندم حس میکنم این حداقل کاریه ک میتونم بکنم
اما ی طرف علاقم ب بابازیاده ی طرفم ترس ونگرانی اززنگ زدن و شنیدن غرغر
دلم میخادهرشب زنگ بزنم حالشوبپرسم ولی میترسم دیگه

این مشکلات زندگیشون باعث شده من باشوهرمم ارتباطم خوب نباشه و همش افسرده باشم و فک کنم نکنه الان دعواکنن نکنه داداشم توخونه ازبحثا بترسه و...

سلام دوست عزیز♥️
اینکه هم پدرتون رو خیلی دوست دارید و هم از تماس باهاشون اضطراب میگیری بخاطر حرف‌هاش، کاملاً طبیعیه.
من اینو به مراجعام گفتم حالا به شما میگم:
وقتی مسئولیتِ خانواده و مشکلات بین پدر و مادرتون رو روی دوشِ خودتون بذارید در حالی که شما فقط فرزندِ خانواده‌اید، نه توانِ حل اختلافاتِ اونا رو خواهید داشت نه دیگه میتونید حداقل حالِ خودتون رو مدیریت کنید.
شما نقشِ اشتباهی برداشتید.
این نقش اندازه شما نیست و فقط داره شونه‌های شما رو خسته میکنه.
مرز گذاشتن به معنی بی‌محبتی نیست عزیزِ من...
میتونی حال پدرت رو بپرسی ولی وقتی خواستن از رابطشون گلایه کنن بگی: «بابا دوست دارم با خودت حرف بزنم. صحبت درباره مشکلات بینتون با من چیزی رو حل نمیکنه اما من رو معذب میکنی و شاید دیر به دیر زنگ بزنم اینجوری»
یادت باشه احساسِ گناه بعد از مرزبندی، لزوماً نشونه‌ی اشتباه بودن مرزتون نیست بلکه بخاطر تغییر نقش دادن و برگشتن به نقشِ درستته.
اونوقت ارتباط بین شما و همسرت هم به مرور عاری از ترش میشه☕