پست‌های امشب خیلی مهم بودن.
امیدوارم شماهم نهایت استفاده رو برده باشید.♥️

نه تنها پزشکی، مهندسی و نقاشی هنر است بلکه زیستن نیز خود هنر است..
در حقیقت مهمترین و در عین حال مشکل ترین و پیچیده ترین هنری است که انسان تجربه میکند.
هدفِ این هنر انجامِ کارِ بخصوصی نیست بلکه هدف آن زندگیِ شایان تحسین و پرورشِ استعدادهایِ ذاتی است .
#اریک_فروم

رسیدیم به دوشنبه‌های سبک اما عمیقِ هرهفته♥️
نظرسنجی که براتون میذارم رو لطفا همگی رای بدید چون محتوای روزهای آتی بیشتر بر اساس آراء شما تدوین میشه.

چرا نمیتونیم دست از پیش‌ بینی کردنِ مسیر رابطه برداریم؟

شاید در نگاه اول عجیب نباشه ولی یه ازتون میخوام یه لحظه توجه کنید:
زمانی که متوجه میشید همیشه بخشی از ذهنتون مشغولِ رابطه‌ست و نه اینکه فقط بهش فکر کنید؛ منظورم زمانیه که مدام حدس میزنید ببینید همه چیز بینتون خوبه؟
"مثلاً یه پیام دیر جواب داده میشه"
یا "لحن پیامش یکم فرق میکنه"
بلافاصله یه چیزی تو وجودتون فعال میشه که احساس میکنید «خودم باید یه کاری کنم تا اوضاع خوب شه»

واقعاً این اتفاق به چه دلیلی میفته؟
برمی‌گرده به EQ بالا؟ یا دلیلش یه چیزِ کاملاً مجزاست؟
امشب میخوایم باهم دربارش مفصل صحبت کنیم.♥️

خب جوابِ این سوال(که چرا سعی میکنیم رفتارِ دیگری رو پیش‌بینی کنیم) برخلاف چیزی که فکر میکنیم هیچ ربطی به هوشِ هیجانیِ بالا نداره.
این نه یه استعداده نه یه مهارتِ اکتسابی؛ یه مکانیسمِ روانیِ قدیمیِ برایِ حفظِ بقاست.
روانشناسیِ ترومایِ نوین به این الگو اسم خاصی داده.
بهش میگن پاسخِ رام‌شدگی یا دلجوییِ دفاعی
(Fawn Response)
اما این مکانیزم چطوری برای حفظ بقا کار میکنه؟
برخلاف چیزی که عموماً میدونیم در ادامه بقا وجود داره که یا جنگه یا فرار، این یکی سومین راهِ روانه برای بقا.
اینجوری که نه مقابله میکنی، نه فرار..سعی میکنی طرفِ مقابل رو آروم نگه داری تا خطر اصلاً شکل نگیره یا تو‌ نطفه خفه شه . 🌚

ریشه‌های این الگوی رفتاری غالباً برمیگرده به خانواده‌هایی که حداقل یکی از والدین، رفتارش پیش‌بینی‌ناپذیر یا مملو از پرخاشِ مستقیم یا منفعلانه بوده.
یه بچه، تو همون سن‌ِ کم برای اینکه خودشو امن نگه داره یاد گرفته حواسش به اوضاعِ بزرگ‌ترها باشه (مثلا قبل از اینکه اوضاع خیلی بهم بریزه یا دعوا شدید بشه تو خونه، یه کاری کنه که آروم بشن مامان باباش.)
این هیچوقت انتخابِ خودِ کودک نبوده. بلکه صرفاً تنها راهی بوده که اون بچه بلد بوده امنیتشو باهاش حفظ کنه.
حالا سال‌ها بعد، وقتی اون بچه به سن بزرگسالی میرسه همون مکانیزم دفاعیِ قدیمی هنوز فعاله.
وقتی میبینه پارتنرش تو تنظیمِ هیجاناتش خوب عمل نمیکنه، ناخودآگاه مسئولیتِ اون تنظیم هیجانی رو خودش به عهده میگیره..
اون شخص هنوز باور داره که «اگه من حالِ پارتنر رو بتونم مدیریت کنم، امنیتِ من و امنیت ارتباط عاشقانمون حفظ میشه.»
و مشکل هم دقیقاً همینجاست.
این "امنیت" همیشه موقتیه؛ چون هر بار که یه پیش‌بینیِ درست انجام میدیم، ذهنمون بیشتر باور میکنه که این وظیفه‌ی ماست.
نه یه چیزی که هر آدمِ بالغی باید خودش یاد بگیره انجامش بده و اشتباهی و اضافی داریم انجامش میدیم.

«اعتماد به نفس ضرورتاً تضمین‌کننده موفقیت نیست ولی عدم اعتماد به نفس مطمئناً باعث شکست می‌شود.»
#آلبرت_بندورا

امشب میخوایم با هم یاد بگیریم که چرا وقتی میترسیم خیلی زود و ناخودآگاه ری‌اکشن میدیم حتی قبل از اینکه اصلاً بفهمیم چی شده؟

براتون یه ویدیوی کوچیک هم آماده کردم .🎬♥️

یه اتفاقِ کوچیک‌ مثلِ دیر جواب دادن به پیام
یا لحنِ سرد نسبت به روزای قبل
خلاصه یه علامتِ خطرِ کوچیک..
همین کافیه که مغزِ ما بدونِ آگاهی، وارد حالتِ خطر بشه🚨
تو مغزِ ما یه بخشی وجود داره به اسمِ آمیگدال (که تو ویدیو با رنگِ قرمز براتون مشخص کردم) که وظیفه‌‌اش: تشخیصِ خطره.
این بخش، همیشه سریع‌تر از قشرِ پیش‌پیشانی (همون بخشِ آبی‌رنگ، یعنی بخشِ منطقی و آگاهِ مغز) واکنش نشون میده.
یعنی قبل از اینکه اصلاً بفهمیم واقعاً چه اتفاقی افتاده، مغزِ ما هشدار میده که شرایط «خطریه»
"دقیقاً شبیه همون واکنشی که در برابرِ یه حیوونِ وحشی نشون میدیم، همون بخش در مغز ما با یه دیر جواب دادن میتونه فعال شه" :))

نکته‌ی مهم اینجاست که این واکنش انتخابِ ما نیست.
مغزِ ما طی میلیون‌ها سال طوری طراحی شده که اول امنیت رو تضمین کنه تا بقامون حفظ شه.
برای همینه که خیلی وقتا قبل از اینکه فکر کنیم، عمل میکنیم و بعدش فکر‌ میکنیم که «چرا اینقدر واکنشِ شدیدی نشون دادم؟»
پس از این به بعد میدونیم وقتایی که یه اتفاق کوچیک احساس ما رو شدیدا بهم ریخته و حسِ خطر داریم، دلیلش چیه و اینحوری ریکشنِ آگاهانه‌تری هم بهش میتونیم بدیم.

@WisdomGrowthpath

دلیل اینکه تو را میبخشم این است که تو کامل نیستی؛ تو ناقص هستی....
من هم همینطور.
همه انسان‌ها ناقص هستند

🎬Mary and Max 2009

این هفته، قدم‌ به‌ قدم این سوال رو شکافتیم:
چرا بعد از اتمامِ رابطه با بعضی آدما، نمی‌تونیم مووآن کنیم؟
از اونجا شروع کردیم که خودِ عشق، یه پدیده‌ی واقعیه نه یه ضعف یا اتفاقِ قابلِ تحلیل.
بعد دیدیم گاهی چیزی که سوگش رو می‌خوریم، «خودِ درخشان‌تر و خوشحال‌ترمونه»، نه فقط اون آدم.
بعدش رفتیم سراغِ اون فضای منحصر به‌ فردی که فقط بینِ دو نفرِ خاص ساخته میشه و دیگه تکرار نمیشه.
بعد دیدیم گاهی دنبالِ تاییدی میگردیم که خیلی قبل‌تر، جای دیگه‌ای ناتموم مونده و ریشه در خانواده داره.
و در آخر رسیدیم به این‌که چرا مغزِ ما حتی جلوی یه نشونه‌ی کوچیک سریع به شکلِ ناهشیار وارد حالتِ خطر میشه و ریکشن میده.
نکته‌ای که همه‌ی این‌ها رو وصل میکنه اینه: هیچ‌کدومِ این الگوها، نشانه ضعف نیستن.
همشون تلاشِ روانِ ما هستن برای امن‌ موندن حتی وقتی خودِ این تلاش داره اذیتمون میکنه.♥️
هدفِ این‌جا این نیست که تحلیل کنیم و همونجا بمونیم؛ هدف اینه که یاد بگیریم این الگوها رو ببینیم، بفهمیم و اگه خواستیم، بتونیم تغییرشون بدیم.
اگر از دوستاتون هم کسی به این فضا نیاز داره، این پست رو براش بفرستید.

@WisdomGrowthPath

یه مساله مهمی که میخوام از امروز بهش بپردازیم و سرسری نگیریمش درباره زمانیه که برای "شروع کردن" منتظرِ یه اتفاقِ ایده‌آل میمونیم.
شده مثلاً با خودتون بگید «وقتی فلان اتفاق بیفته، اونوقت دیگه شروع میکنم»
وقتی پولدار شدم..
وقتی از این رابطه بیرون اومدم..
وقتی حالم بهتر شد..
وقتی آماده بودم...
انگار بخشی از تجربه زیستن رو برایِ «بعداً» نگه داریم و منتظر بمونیم یه آدمِ خاص یا شرایطِ کاملاً مساعد حمایتمون کنه و بعد شروع کنیم..
این حالت رو ممکنه بارها تجربه کرده باشیم.
اما تا حالا واقعاً دقت کردید که چقدر از پتانسیل‌های زندگی تو این تله گیر کرده؟

میدونستید خیلی از آدما سال‌ها تجربیاتِ جدید رو امتحان نمیکنن و نیمی از پتانسیل‌های زندگی رو از دست میدن و فقط منتظر میمونن برای یه روزِ خاص تو آینده؟🗓
البته این نه تنبلیه، نه رخوتِ فیزیکی
یه تله‌ی ذهنیه که بهش میگن:
زندگی در حالتِ انتظار
(Pre-life Mode)
یعنی همه‌ چیز مشروط شده به یه نقطه‌ی فرضی تو آینده و تا اون نقطه نرسه، ما محکومیم به ادامه دادن به شیوه قبل...
جالبیش اینه که این حالت اغلب شبیهِ «مسئولیت‌پذیری» یا «واقع‌بین بودن» به نظر میاد..
آدم در این شرایط فکر میکنه داره منطقی رفتار میکنه نه اینکه داره از زندگی و تجربیات جدید فرار میکنه..
اما فقط زمانی که نگاه کنیم به عقب و حساب کنیم چند سال از عمرمون تو همین حالتِ "هنوز زمانش نرسیده، سر فرصت انجامش میدم" گذشته، تازه میفهمیم چقدر از زندگیِ واقعی رو معلق نگه داشتیم.
این یه واقعیته که زندگی، منتظرِ نسخه‌ی ایده‌آلِ ما نمیمونه...

این هفته میخوایم قدم‌ به‌ قدم بریم سراغِ زیر و بم این ماجرا که:
⌯این حالت از کجا شکل میگیره؟
⌯چرا انقدر بهش میچسبیم؟
⌯و چطور می‌شه ازش بیرون اومد؟
اگر فکر میکنید کسی رو میشناسید که تو همین حالته، این پست رو براش بفرستید تا این هفته باهم همراهش باشیم.♥️

در رابطه با پستِ هرشب، اگر سوالی داشتید بپرسید یا اگر چیزی خواستید اضافه کنید، راحت باشید و حرفتون رو بزنید.
این به نفعِ شماست چون کمک میکنه مطلب بهتر براتون جا بیفته و ابهاماتتون به کمتربن میزان برسه.
برای من فقط خوندن و ریکشن زدن شما کافیه.

دیروز چندنفرتون این پست رو فرستادید برای اطرافیانتون و این خیلی قشنگه.🤍
یه عزیزی هم بهم پیام ناشناس داد و گفت مشتاقانه منتظر پست امشبه.
اول از همه به تازه‌ واردایِ این چند روز خوش آمد میگم، خوشحالم اینجایید.
اگه دیروز فقط توصیفِ ماجرا بود، امروز میریم یه‌قدم جلوتر.
می‌خوایم بفهمیم این حالت از کجا میاد و چرا روانِ ما اصلاً همچین کاری با ما میکنه.

دیروز گفتیم بخشِ زیادی از عمرمون داره تو انتظار میگذره و اقدامات جدید انجام نمیدیم..
امروز میخوایم یه چیزِ عمیق‌تر رو باهم بررسی کنیم که چرا اصلاً متوجهِ این ماجرا نمیشیم و ادامه میدیدمش.
میدونید احساسش شبیه چیه؟
شبیه همین تصویر اگر خوب بهش نگاه کنید🎑
انگار تو ذهنمون داره یه فیلمِ رنگی از پتانسیل‌های زندگیمون در آینده پخش میکنه
و دقیقاً همزمان، زندگیِ واقعیِ ما در لحظه حال داره خاکستری میگذره ..
امشب میریم دقیقاً سراغِ همین بخشِ خیال‌پرداز تا ببینیم چی پشتش نهفته‌ست.

چیزی که میخوام بدونید اینه که گاهی روانِ انسان، «انتظار» رو نه از سرِ رکود، بلکه به‌عنوانِ یه مکانیزمِ دفاعی انتخاب میکنه.
این نه ضعفه، نه بی‌ ارادگی.
دو تا مکانیزمِ روانی پشتِ این ماجراست:
•اوّل: فرار از مسئولیت
(Avoidance of Agency)
تا وقتی زندگیِ اصلی شروع نشده باشه، لازم نیست با شکست یا سختیِ ناقص بودن همین امروز رو به‌ رو بشیم.
انتظار، یه منطقه‌ی امنِ کاذبه..
جایی که هنوز قضاوت نمیشیم، چون هنوز بهش وارد نشدیم.
پس این مکانیزم خیلی قابل درکه.
•دوّم: اضطرابِ وجودی و کمال‌گرایی
(Existential Dread & Perfectionism)
واقعیت اینه که زندگیِ امروز ما ناقصه، کدره و پر از چالشه...
روانی که نمیتونه این نقص رو تحمل کنه، به‌جای پذیرفتنش کلِ زندگی رو به حالت تعلیق درمیاره تا یه روزی که «همه‌چیز کامل بشه».
نکته مهم این پست که بازم تاکید میکنم اینجاست: این دو مکانیزم، دفاع‌ روانی هستن نه ضعف.
روانِ ما میخواد ازمون محافظت کنه، فقط بلد نیست به شکلِ سالم‌تری این کارو انجام بده.

حالا که فهمیدیم چرا این اتفاق میفته سؤالِ بعدی اینه:
تا کِی قراره این دفاع، جایِ آگاهانه زندگی‌ کردن رو بگیره؟
سه‌شنبه میریم سراغِ همین سؤال.
در آخر هم میخوام بگم اگه این پست براتون آگاهی بخش بود بفرستیدش برای کسی که میدونید الان تو همین چرخه گیر کرده و آگاهی رو نشر بدید.🤍