یه چیزی هست که کمتر کسی درباره‌ی قبولی‌ها می‌گه...
قبولی‌ها هم روزهایی داشتن که کم گذاشتن.

همون‌هایی که الان اسمشون کنار «قبول شده‌ها» میاد،
یه جاهایی درست پیش نرفتن.
نقطه‌ضعف داشتن.
صبح‌هایی که دیر بیدار شدن داشتن.
روزهایی که اصلاً خوب درس نخوندن داشتن.
درصدهای پایین داشتن.
آزمون‌هایی داشتن که خراب شد.
تست‌هایی که علامت زده بودن «بعداً می‌زنم» و هیچ‌وقت زده نشد، داشتن.
برنامه‌هایی که نوشتن و اجرا نشد، داشتن.
روزهایی که ساعت مطالعه‌شون صفر شد، داشتن.
اشتباه رفتن توی مسیر رو داشتن.
لحظه‌هایی که خواستن همه‌چیز رو ول کنن، داشتن.
ناامیدی داشتن.
خستگی‌ای که آخر مسیر دیگه فقط با زور ادامه می‌دادن، داشتن.

و شاید چیزی که هیچ‌کس ندید...

اون لحظه‌هایی که جلوی آینه یا وسط درس خوندن، از خودشون پرسیدن:

«نکنه من نتونم؟»
اونا هم هزار بار به خودشون شک کردن.



منم داشتم
رتبه یک کنکور هم داشته
امّا سال آخر توی این تایما از گذشته‌م عبور کردم،
چون به این نتیجه رسیدم که انرژی گذاشتن روی این موضوع کوچیکترین سودی بهم نمیرسونه
کمالگرایی‌م رو گذاشتم کنار

*به درک که قبلاً چیکار کردم*
وقتی کاری از دستم برنمیاد براش

و باز هم صبح زود ...
انشالله برای هممون روز خوبی باشه.

کنکوری ها پیام میدن میگن برای چی دروغ میگی از الان شروع کنم،میشه
برای چی به ما امید بیخودی میدی
برای چی انقد یه کاری میکنی که عذاب وجدانمون بیوفته به جونمون
برای چی نمیزاری راحت فرار کنیم
براچی نمیزاری راحت شکست رو بپذیریم
رفقا منم یکی از اون فراریام یکی از اون شکست خورده هام
من میتونستم سال اول قبول شم فقط اگه یه خورده نهایی رو تلاش میکردم فاصله من با قبولی یه بند انگشت بود ولی چون کنکورو خیلی عالی نداده بودم امیدمو از دست دادم و دیگه نهایی ها رو شل کردم ولی کسایی رو میشناسم با هزاران تراز کمتر از من توی کنکور سر نهایی منو شکست دادن
چرا امید ندم؟
چرا حس رقابت بهت ندم؟
چرا بلایی که سر من اومد باید سر شما بیاد؟
نهایی رو تمام تلاشتونو بکنید چون واقعا سرنوشت سازه
از روی صندلی پانشید
تمام سعیتونو بکنید
بعدا زمان اعلام نتایج وقتی دیدی چقد نزدیک بودی به چیزی که میخواستی اونوقته این حرفو یادت میاد ولی دیگه دیره

امیدوارم برای درک این پیام تاوان نداده باشی

ما مسئول تلاش کردنیم
نه مسئول نتیجه گرفتن

نکاتی تا روز کنکور
رو 2x گوش کنید

یه چیزی رو جدی بگیرید؛ قرار نیست با معیارهای بقیه کنکور بدید.

مگه برای بقیه زندگی می‌کنید؟
مگه قراره به هدف بقیه برسید؟
پس چرا باید هر حرفی که می‌شنوید، مسیرتون رو عوض کنه؟
چرا عقلتون توی چشماتونه؟

یکی که خودش کنکور نتیجه خاصی نگرفته، با شنیدن چندتا عدد از این و اون میاد مشاوره میده میگه: «باید روزی فلان ساعت درس بخونی» یا «اگه فلان‌قدر تست نزنی، به جایی نمی‌رسی!»
خب واقعاً این عددها از کجا اومده؟
یکی بگه واقعا این عددهااز کجا میاد تا ما هم بفهیمم، بابا مگه اینطوریه هر چیزی روش خودشو داره.

مثلا یکی شاید تا یه ماه پیش زیست رو x درصد می‌زده و الان کرده x+1. برای خودش این یعنی پیشرفت یعنی با کلی رنج یه لول از قبلش بهتر شده.
بعد یه نفر از بیرون میاد میگه: این که چیزی نیست تا ۶۰۰ درصد نیاری روش قبول نمیشی
کی این قانون رو نوشته؟ ترو خدا بگید ما هم بدونیم

حتی پیش اومده دانش‌آموزی که از مشاور برنامه گرفته، وسط مسیر به خاطر حرف یکی از فامیل‌ها استرس گرفته که: «فلانی گفته باید این کارو بکنی، فلان‌قدر درس بخونی، فلان‌قدر تست بزنی،وگرنه قبول نمیشی»
گاهی حتی آدمی که قصدش کمک کردنه، بدون اینکه بدونه شرایط شما چیه، یه حرفی می‌زنه و تمام ذهنیتی که ساختید رو به هم می‌ریزه و شما رو چند روز عقب میندازه.

واقعاً لازم نیست هر حرفی رو جواب بدید یا ثابت کنید طرف اشتباه می‌کنه.
گاهی فقط یه لبخند بزنید و رد بشید.

شما مسیر خودتون رو دارید.

معیار شما باید و باید پیشرفت خودتون باشه، برنامه‌ای که براساس شرایط خودتون چیده شده و چیزی که واقعاً برای رسیدن به هدفتون لازمه؛ نه عددهایی که هر روز از این و اون می‌شنوید.

این روزا دیگه وقت این نیست که از این شاخه به اون شاخه بپرید.
یه مسیر رو انتخاب کنید و همون رو درست ادامه بدید.

حواستون به مسیر خودتون باشه، نه حرف های(شر و ور های) اطراف.

شانس مال کسیه که تا آخرین لحظه تلاش میکنه

که زخم هر شکست من
حضور یک جوانه شد

شاعرش نمیدونم کیه ولی شعرش خوب بود گذاشتم براتون

برای کنکوری های ۱۴۰۶
تمرکز روی برنامه و کیفیت باشه توی این چند روز یه ویس میگیرم و قشنگ براتون توضیح میدم

فقط حواستون باشه که از نیمه های مرداد موسسات و مدارس شروع کردن ‌کنکورو عملا رقابت از الان داره شروع میشه بجنبید بخونید که عقب نمونید.

اگر تشویق مردم معیار موفقیت بود
دلقک ها از همه موفق تر بودند
افلاطون

ببینید، یه اتفاقی بین خیلی‌هامون مشترکه.
وقتی یه آدم موفق رو می‌بینیم، با خودمون می‌گیم: «خدایا، یعنی میشه منم یه روزی مثل اون بشم؟»
اما مشکل از جایی شروع میشه که خودمونِ امروز رو با نتیجه‌ای که اون آدم بعد از کلی تلاش بهش رسیده مقایسه می‌کنیم. بعد هم چون فاصله رو خیلی زیاد می‌بینیم، ناامید می‌شیم و می‌گیم: «نه، من که نمی‌تونم.»
ولی یه چیزی رو معمولاً فراموش می‌کنیم؛ اون آدمی که امروز موفقه، همیشه همین‌جا نبوده.
یه روزی اون هم از صفر شروع کرده، یه روزی فقط یه تصویر توی ذهنش از چیزی که می‌خواست داشته و شاید خودش هم نمی‌دونسته قراره بهش برسه یا نه.
پس وقتی یه آدم موفق رو می‌بینید، خودتون رو با جایگاه امروز اون مقایسه نکنید. شما دارید اول مسیر خودتون رو با آخرِ مسیر یه نفر دیگه مقایسه می‌کنید.
نگید «من می‌تونم مثل اون بشم یا نه؟»
سؤال بهتر اینه: «اگه منم از همین‌جا شروع کنم و ادامه بدم، یک سال دیگه کجام؟»
خیلی از آدم‌هایی که امروز بهشون نگاه می‌کنید و می‌گید «کاش منم مثل اون بودم»، یه روزی دقیقاً همون جایی بودن که شما الان هستید.