تمام انسان ها به گونه ای دچار سادیسم هستند.
وگرنه ، کدام انسان سالمی دلش برای
کسی که شب هایش را تیره و تار کرده است
تنگ می‌شود؟

گاهی آرامشت
خیلی مهم‌تر‌ از ثابت کردن منظورته.

من درست از جایی فرو ریختم که تو را باور کرده بودم.

هروقت از حرف یا رفتار من ناراحت شدى مطمئن باش من قبلش از دستت ناراحت شده بودم

برنامم برای سال جدید اینه که کمتر از قبل
آدما و حرفاشون رو جدی بگیرم

پیش از شما نیز کسانی بودند و ادعاهایی هم داشتند

یادت رفته که این ادما چقد اذیتت کردن و واسه شون مهم نیست که الان چی داری میکشی ؟

سنم یاری نمیکنه منتظر بمونم،گوشزد کنم،قهر کنم یا التماس کنم که رفتار یکی درست شه فقط حذف میکنم

آدم وقتی تنهایی از پس یسری اتفاقات برمیاد، دیگه بعدش براش مهم نیست که کی کنارش می‌مونه و کی از پیشش می‌ره

«دلبسته‌ی کسی شو که غمگین شدن تو بزرگ‌ترین دل‌نگرانی‌اش باشد.»

در آخرین نامه‌اش نوشته بود:
«نباید این‌همه واهمه داشته باشی.عشق،فقط به این دلیل که ما همدیگر را نمی‌بینیم،پایان نمی‌یابد.»

مشکل اینجاست که:
همیشه فکر می‌کنید گزینه بهتری
هم هست، برای همین هیچ‌وقت قدر
هیچکس و هیچی رو نمیدونید.

کاش من اون آدمی بودم که وقتی غمگین میشی بهش پناه میبری

من بهترین نصیحت های ممکن رو بهت میکنم و
یه دونه از این نصحیتارو در زندگی خودم
استفاده نمی‌کنم

در دلش جایی اگر بود مرا، پس چرا دیده ز دیدارم بست؟

کاش دو نفر بودم؛
یکی می‌رفت پیِ تحصیلاتِ آکادمیک
اون یکی می‌رفت دنبالِ یللی تللی

من همیشه واسه آدما همونی بودم که دوست داشتم با من باشن

من دوام آورده‌ام؛ باز هم دوام می‌آورم؛ اما می‌خواستم معنای زندگی‌ام چیزی بیش از دوام آوردن باشد

بخشیدمت
فقط بخاطر اینکه دیگه بهت فکر نکنم

هرچند حق ما نبود،اما کشیدیم رنج این دنیا را

من ویران شده‌ام
به من دل دادن هم خطاست

حتي اگر ببازي خودم تنهايي برات دست ميزنم .