#C96_Red9
#Germany
#Review_Guns

🔹 این سیستم توسط شرکت‌های MBDA و Safran در حال توسعه است تا جایگزین سیستم قدیمی M270 LRU (Lance-Roquettes Unitaire) شود.

🔸️ موشک‌های مورد استفاده در Thundart با سیستم M270 LRU سازگار هستند، اما مشخصات فنی آنها در حال حاضر فاش نشده است.

🔹 تنها مشخص شده که برد پرواز این موشک‌ها در حال حاضر 150 کیلومتر است، و برنامه‌هایی برای افزایش آن به 500 کیلومتر در آینده وجود دارد.

🔸 شرکت Safran باید سیستم هدایت مورد استفاده در خانواده بمب‌های هوایی هدایت‌شونده AASM Hammer را در این موشک ادغام کند.

🔹 این سیستم بر روی شاسی یک کامیون سنگین Scania با هشت چرخ (8×8) نصب شده و دارای یک پایه چرخان است.

#Thundart
#France
#Ukraine_War

#Su_35S
#FP_1
#Ukraine_War

🔹 یکی از پرسش‌های همیشگی مخاطبان این است که بدن انسان به دریافت مداوم مواد مغذی و پروتئین نیاز دارد؛ اما نیروهای نظامی که برای مدت طولانی در مناطق صعب‌العبور یا شرایط آب‌وهوایی خاص مستقر هستند، این نیازها را چگونه تأمین می‌کنند؟ آیا جیره‌های عملیاتی 24 یا 72 ساعته می‌توانند نیازهای غذایی نیروها را در بلندمدت پوشش دهند؟

🔹 برای پاسخ به این سؤال و بررسی نحوه تأمین مواد غذایی در پایگاه‌های نظامی دورافتاده، باید ابتدا نگاهی به روش‌های نوین کشاورزی و تولید مواد غذایی در محیط‌های محدود و کم‌منبع داشته باشیم؛ موضوعی که در ادامه به آن خواهیم پرداخت.

🔹 مفهوم Hydroponics یا کشت بدون خاک، روشی برای پرورش گیاه است که در آن به‌جای خاک، ریشه‌ها مستقیماً یا از طریق بسترهای خنثی مانند کوکوپیت، پرلیت، پشم سنگ و لیکا به محلول آب و مواد مغذی دسترسی دارند. در این روش، عناصر مورد نیاز گیاه مانند نیتروژن، فسفر، پتاسیم، کلسیم و منیزیم از طریق محلول غذایی تأمین می‌شوند.

🔹 یکی از مهم‌ترین مزایای هیدروپونیک، کاهش قابل‌توجه مصرف آب است؛ زیرا در بسیاری از سامانه‌ها آب مجدداً به چرخه کشت بازمی‌گردد. همچنین امکان تولید محصول در محیط‌هایی که خاک مناسب ندارند، از جمله بیابان‌ها، ساختمان‌ها، کشتی‌ها و پایگاه‌های نظامی دورافتاده وجود دارد. کنترل دقیق تغذیه، کاهش علف‌های هرز و بیماری‌های خاکزی و افزایش بهره‌وری در واحد سطح نیز از دیگر مزایای این روش است.

🔹 در مقابل، هیدروپونیک به نظارت فنی مداوم بر عواملی مانند pH، EC، دما و اکسیژن محلول نیاز دارد و بسیاری از سامانه‌ها به برق برای پمپ‌ها، تهویه و در برخی موارد نور مصنوعی وابسته‌اند. هزینه اولیه راه‌اندازی نیز نسبت به کشاورزی سنتی بیشتر است و خرابی تجهیزات یا قطع برق می‌تواند به‌سرعت به محصولات آسیب برساند.

🔹 محصولاتی مانند کاهو، اسفناج، ریحان، نعناع، جعفری و توت‌فرنگی برای این روش بسیار مناسب هستند. گوجه‌فرنگی، خیار، فلفل و بادمجان نیز در سامانه‌های پیشرفته‌تر قابل کشت‌اند، در حالی که گیاهان ریشه‌ای بزرگ مانند هویج و سیب‌زمینی معمولاً گزینه‌های کم‌اولویت‌تری محسوب می‌شوند.

🔹 همین ویژگی‌ها باعث شده هیدروپونیک به‌عنوان یکی از گزینه‌های قابل‌توجه برای تأمین بخشی از مواد غذایی در پایگاه‌های نظامی دورافتاده و مناطق کم‌آب مطرح شود؛ جایی که دسترسی مستمر به زمین مناسب و منابع آبی می‌تواند دشوار باشد.

🔹‌ مفهوم Aquaponics ترکیبی از دو سیستم آکواکالچر (پرورش آبزیان) و هیدروپونیک (کشت بدون خاک) است. در این روش، ماهی‌ها در یک مخزن پرورش داده می‌شوند و فضولات آن‌ها که حاوی آمونیاک است، توسط باکتری‌های مفید ابتدا به نیتریت و سپس به نیترات تبدیل می‌شود. نیترات حاصل به‌عنوان منبع مواد مغذی در اختیار گیاهان قرار می‌گیرد و گیاهان نیز با جذب این مواد، آب را تصفیه می‌کنند.

🔹 در نتیجه، یک چرخه تقریباً بسته شکل می‌گیرد: ماهی → فضولات → باکتری‌ها → نیترات → گیاهان → تصفیه آب → بازگشت آب به مخزن ماهی. به این ترتیب می‌توان به‌صورت همزمان پروتئین حیوانی و محصولات گیاهی تولید کرد، در حالی که مصرف آب و نیاز به کود شیمیایی کاهش می‌یابد.

🔹 از مهم‌ترین مزایای اکواپونیک می‌توان به مصرف بسیار پایین آب، تولید همزمان ماهی و سبزیجات، تولید کم پساب و امکان استفاده در فضاهای محدود و مناطق کم‌آب اشاره کرد. به همین دلیل، این سیستم می‌تواند برای مکان‌هایی مانند پایگاه‌های دورافتاده که دسترسی به آب و زمین کشاورزی محدود است، گزینه جالبی باشد.

🔹 البته اکواپونیک نسبت به هیدروپونیک خالص پیچیده‌تر است و باید تعادل مناسبی میان ماهی، گیاهان و جمعیت باکتری‌های مفید برقرار باشد. کنترل دما، pH و کیفیت آب نیز اهمیت زیادی دارد و راه‌اندازی چرخه زیستی سیستم ممکن است چند هفته زمان ببرد. اختلال در بخش ماهی یا تصفیه زیستی نیز می‌تواند کل سیستم را تحت تأثیر قرار دهد.

🔹 در واقع، تفاوت اصلی اکواپونیک با هیدروپونیک این است که در هیدروپونیک، محلول غذایی به‌صورت مستقیم تأمین می‌شود؛ اما در اکواپونیک، بخشی از مواد مغذی مورد نیاز گیاهان از چرخه طبیعی پرورش ماهی تأمین می‌شود.

🔹 واحدهای نظامی در کشورهای مختلف، استفاده از کشت هیدروپونیک را برای تأمین سبزیجات تازه در پایگاه‌های دورافتاده، کشتی‌ها، جزایر و مناطق عملیاتی بررسی یا اجرا کرده‌اند. هدف اصلی، کاهش وابستگی به زنجیره تأمین، کاهش هزینه‌های لجستیکی و افزایش ارزش غذایی جیره نیروهاست.

🔹 آمریکا در جنگ جهانی دوم و سال‌های پس از آن از جمله نمونه‌های مهم این رویکرد بود. ارتش آمریکا تأسیسات هیدروپونیک بزرگی در جزیره Ascension، جزایر اقیانوس آرام و بعدها در نزدیکی توکیو ایجاد کرد. در برخی از این تأسیسات از سنگ آتشفشانی خردشده به‌عنوان بستر کشت استفاده می‌شد؛ زیرا خاک محلی در بعضی مناطق برای تولید مواد غذایی مناسب نبود و انتقال سبزیجات از مسافت‌های طولانی نیز دشوار بود.

🔹 ارتش و نیروی دریایی آمریکا همچنین در مرکز Natick روی تولید محصولات کشاورزی در محیط‌های کنترل‌شده، از جمله کانتینرهای بدون خاک با نور مصنوعی و محلول‌های مغذی، تحقیق کرده‌اند. هدف این تحقیقات، بررسی امکان تولید سبزیجات تازه در محیط‌هایی مانند کشتی‌ها و پایگاه‌های دورافتاده و کاهش فشار بر زنجیره لجستیکی است.

🔹 در سال‌های اخیر نیز آزمایش‌های میدانی مانند WAREX برای بررسی تولید محصولات تازه در شرایط عملیاتی انجام شده است. ایده اصلی این است که بخشی از سبزیجات مورد نیاز نیروها در همان محل استقرار تولید شود تا نیاز به انتقال مداوم مواد غذایی کاهش پیدا کند.

🔹 جزیره Ascension همچنان یکی از نمونه‌های شناخته‌شده استفاده از هیدروپونیک برای تولید سبزیجات تازه در یک محیط دورافتاده محسوب می‌شود. نیروهای هوایی و فضایی آمریکا نیز فناوری‌های مشابه، از جمله فناوری‌های توسعه‌یافته از تحقیقات فضایی، را برای استفاده در پایگاه‌های دورافتاده بررسی کرده‌اند.

🔹 نمونه مشابهی نیز در ویتنام دیده می‌شود؛ برخی واحدهای پدافند هوایی و نیروی هوایی، از جمله هنگ 213 لشکر 363، روش‌های کشت بدون خاک را برای تولید محصولاتی مانند اسفناج و کاهو در مناطقی که زمین کشاورزی مناسب یا فضای کافی وجود ندارد، مورد استفاده قرار داده‌اند.

🔹 در مجموع، هیدروپونیک برای نیروهای نظامی بیشتر از آنکه جایگزین کامل زنجیره تأمین غذایی باشد، یک راهکار مکمل لجستیکی است؛ روشی که می‌تواند در محیط‌های خاص، دسترسی نیروها به محصولات تازه را افزایش دهد و بخشی از نیاز غذایی را در محل استقرار تأمین کند.

🔹 اکواپونیک (Aquaponics) در برخی واحدهای نظامی نیز مورد استفاده قرار گرفته است، هرچند رواج آن در مقایسه با هیدروپونیک کمتر است. این سیستم ترکیبی از پرورش ماهی و کشت بدون خاک است؛ فضولات ماهی مواد مغذی مورد نیاز گیاهان را تأمین کرده و گیاهان نیز با جذب این مواد، به تصفیه آب کمک می‌کنند.

🔸 نمونه‌های نظامی واقعی:

🔹 نیروی دفاعی آنتیگوا و باربودا (ABDF):
یک سامانه آزمایشی اکواپونیک راه‌اندازی کرده که در مدت چهار هفته حدود ۱۳۰۰ عدد کاهو و کلم چینی، شامل ۶۵۰ عدد از هرکدام، برداشت کرده است. این سامانه حدود ۱۰۰۰ ماهی دارد و برنامه‌هایی برای توسعه آن تا ۱۲ بستر کشت نیز مطرح شده است. این پروژه ابتدا به‌صورت هیدروپونیک آغاز شد اما به‌دلیل پایداری بیشتر، به اکواپونیک تغییر یافت. هدف اصلی آن نیز بهبود تغذیه نیروها و افزایش امنیت غذایی است.

🔹 ویتنام:
برخی واحدهای فرماندهی نظامی محلی، از جمله واحدهایی در شهر هوشی‌مین، از سامانه‌های اکواپونیک در فضاهای محدود مانند پشت‌بام‌ها استفاده کرده‌اند. در این سامانه‌ها ماهی‌هایی مانند تیلاپیا در کنار محصولاتی همچون کاهو، ریحان و اسفناج پرورش داده می‌شوند و بخشی از نیاز غذایی نیروها را تأمین می‌کنند.

🔹 ایالات متحده:
نمونه‌های کوچک‌تری از این فناوری نیز در محیط‌های نظامی آمریکا آزمایش شده است؛ از جمله یک باغچه آزمایشی اکواپونیک در پایگاه هوایی قندهار در افغانستان. همچنین گارد ملی غرب ویرجینیا دوره‌ها و کارگاه‌هایی در زمینه اکواپونیک برای اعضا، خانواده‌ها و کهنه‌سربازان برگزار کرده است.

🔸 مقایسه با هیدروپونیک نظامی:

🔹 مهم‌ترین مزیت اکواپونیک، تولید همزمان پروتئین حیوانی و سبزیجات با مصرف نسبتاً پایین آب و وابستگی کمتر به کودهای شیمیایی است.

🔹 در مقابل، این سیستم پیچیده‌تر از هیدروپونیک است و باید تعادل میان ماهی، گیاه، کیفیت آب، دما و باکتری‌های مفید حفظ شود. به همین دلیل، اکواپونیک بیشتر برای پایگاه‌های ثابت و واحدهای کوچک مناسب است و برای یگان‌های بزرگ یا عملیات متحرک، کاربرد محدودتری دارد.

🔹 در مجموع، اکواپونیک را می‌توان بیشتر یک راهکار برای افزایش خودکفایی و امنیت غذایی پایگاه‌های نظامی دانست تا جایگزینی برای سامانه اصلی لجستیک غذایی ارتش‌های بزرگ.

🔹 حقیقتاً با خواندن مطالبی که درباره کشاورزی نوین و نقش نیروهای نظامی در استفاده از این فناوری‌ها منتشر کردیم، احتمالاً به این نتیجه می‌رسید که در کنار تمام تجهیزات و تسلیحات پیشرفته، همچنان یکی از اصلی‌ترین چالش‌های هر ارتش، تأمین سوخت و غذا است.

🔹 پاسخ کوتاه این است: بله، درست فکر می‌کنید. حتی پیشرفته‌ترین ارتش‌ها نیز بدون یک زنجیره لجستیکی پایدار برای تأمین سوخت، مواد غذایی و سایر نیازهای اساسی، توان حفظ عملیات طولانی‌مدت را نخواهند داشت.

🔹 به همین دلیل است که فناوری‌هایی مانند هیدروپونیک و اکواپونیک، در کنار سایر راهکارهای لجستیکی، می‌توانند بخشی از مسیر حرکت به سمت خودکفایی بیشتر پایگاه‌ها و کاهش وابستگی به زنجیره تأمین باشند.

🔹 حالا نوبت شماست؛

🔹 اگر درباره نقش کشاورزی نوین در نیروهای نظامی نظری، پیشنهادی یا حتی انتقادی دارید، خوشحال می‌شویم آن را با ما در میان بگذارید.