Vostok Command

🔻 تصاویری از جدیدترین کشتی گشتی مرزی Project 10410، با نام Svetlyak (سوتلیوک)، متعلق به سرویس مرزی سازمان امنیت فدرال روسیه، احتمالاً در جریان یک تمرین نظامی؛

🔹 از ویژگی‌های برجسته این کشتی‌های گشتی جدید، استفاده از توپ‌های 76 میلی‌متری АК-176МА و توپ‌های 30 میلی‌متری АК-630 است.

🔹 استفاده از توپ‌های 76 میلی‌متری در این نوع کشتی‌ها پس از حدود 25 سال دوباره احیا شده است.

🔹 همچنین در این کشتی، یک سیستم حفاظتی اضافی در برابر پهپادها و همچنین مسلسل‌های 12.7 میلی‌متری اضافی قابل مشاهده است.

#Svetlyak
#Project_10410
#Russia

@VostokCommand | 𝙺𝚊𝚝𝚌𝚣𝚒𝚗𝚜𝚔𝚢

❤3🔥1👌1

249 views𝙺𝚊𝚝𝚌𝚣𝚒𝚗𝚜𝚔𝚢, 06:04

Vostok Command

Forwarded from 𝐌𝐢𝐥𝐢𝐭𝐚𝐫𝐲 𝐋𝐚𝐧𝐝 (Shervin Naeimi)

نیروی دریایی آمریکا در دهه ۱۹۵۰ پروژه ‌ای محرمانه با نام Diamondback را برای ساخت یک موشک هوا ‌به‌ هوای هسته ‌ای آغاز کرد که قرار بود نسخه‌ای بسیار پیشرفته‌ تر از Sidewinder باشد.

این موشک علاوه بر امکان حمل سرجنگی هسته‌ای کم‌توان ۰٫۷۵ کیلوتنی، می‌توانست به سرجنگی متعارف Continuous-Rod نیز مجهز شود.

توسعه Diamondback از سال ۱۹۵۶ آغاز شد و هدف آن ساخت موشکی با برد و قدرت بیشتر برای مقابله با بمب‌افکن‌های شوروی بود. این موشک از موتور راکتی مایع دوپالسه بهره می‌برد که برد آن را به ۱۵ تا ۲۰ مایل (۲۴ تا ۳۲ کیلومتر)، سرعتش را به بیش از ۳ ماخ و سقف پروازش را به ۸۰ هزار فوت می‌رساند.

موشک Diamondback همچنین از هدایت دوگانه فروسرخ و رادار غیرفعال استفاده می‌کرد؛ فناوری بسیار پیشرفته‌ ای برای آن زمان که به موشک اجازه می‌داد حتی در صورت از دست رفتن یکی از سامانه‌های هدایت، هدف را با سامانه دیگر دنبال کند.

با وجود موفقیت مطالعات و آزمایش‌ های اولیه، نیروی دریایی آمریکا حدود سال ۱۹۵۸ این پروژه را متوقف کرد، زیرا آن را برای مأموریت‌های خود ضروری نمی‌دانست.

⚔️@Military_land🛡️

🔥6❤1👌1

253 views𝙺𝚊𝚝𝚌𝚣𝚒𝚗𝚜𝚔𝚢, 07:00

Vostok Command

طی مقاله ای، به بررسی جنگنده ناو نشین بر پایه سوخو 27 یعنی سوخو 33 فلانکر - دی ، میپردازیم

🔥4❤1👌1

297 viewsTAYO, 07:55

Vostok Command

🔥3❤1👌1

261 viewsTAYO, 07:55

Vostok Command

🔻 سوخو-۳۳؛ جنگنده‌ای که برای ناونشینی متولد شد، اما هرگز به سرنوشتی که لایق آن بود نرسید

🔹در اواخر دهه ۱۹۷۰ و هم‌زمان با اوج رقابت‌های جنگ سرد، اتحاد جماهیر شوروی به این نتیجه رسید که برای حضوری مؤثر در آب‌های بین‌المللی و رقابت با ناوهای هواپیمابر آمریکایی، به یک جنگنده ناوپایه تمام‌عیار نیاز دارد. جنگنده‌های قبلی مانند یاک-۳۸ که بر روی ناوهای کلاس «کی‌یف» سوار می‌شدند، عملکردی محدود و اساساً برای مأموریت‌های پشتیبانی نزدیک دریایی طراحی شده بودند و توانایی رقابت با اف-۱۴ «تام‌کت» و اف-۱۸ «هورنت» ( و بعدا سوپر هورنت ) نیروی دریایی آمریکا را نداشتند. پاسخ شوروی به این نیاز، طراحی یک جنگنده برتر بود که هم قدرت آتش بالا، هم برد عملیاتی طولانی و هم قابلیت عملیات از عرشه ناوهای مجهز به سکوی پرش (ski-jump) را داشته باشد.

🔸پروژه طراحی این جنگنده که در ابتدا با نام Su-27K ( K - به معنای دریایی ) شناخته می‌شد، بر اساس جنگنده برتر نیروی هوایی شوروی یعنی Su-27 Flanker پایه‌گذاری شد. اما تبدیل یک جنگنده زمین‌پایه به یک جنگنده ناوپایه، کاری فراتر از افزودن قلاب مهار (arresting hook) و تقویت ارابه فرود بود. طراحان شرکت سوخو به رهبری میخائیل سیمونوف، با چالش‌های مهندسی عظیمی روبرو بودند: بدنه باید در برابر خوردگی آب شور مقاوم‌سازی می‌شد، بال‌ها باید قابلیت جمع‌شدن برای ذخیره‌سازی در عرشه و آشیانه را پیدا می‌کردند، و مهم‌تر از همه، وزن هواپیما باید بدون کاهش چشمگیر برد و قدرت مانور، افزایش می‌یافت تا سازه برای تحمل تنش‌های فرود بر روی عرشه مستحکم شود.

🔸اولین نمونه اولیه Su-27K در سال ۱۹۸۷ به پرواز درآمد و آزمایش‌های گسترده‌ای بر روی ناو «تاکتیکر» (که بعدها به «کوزنتسوف» تغییر نام داد) انجام شد. اما ورود رسمی این جنگنده به خدمت، با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ همزمان شد و از همان ابتدا، سرنوشت این عقاب دریایی با چالش‌های پیش‌بینی‌نشده‌ای گره خورد. تولید انبوه آن در بحبوحه هرج‌مرج اقتصادی آن سال‌ها، هرگز به اهداف اولیه خود نرسید و تنها ۲۴ فروند از آن ساخته شد که تماماً در اختیار ناو هواپیمابر «آدمیرال کوزنتسوف» قرار گرفتند.

P1/4

#Su33
#NavalAviation
#RussianNavy
#Kuznetsov
#Flanker

@VostokCommand | TAYO

🔥4❤1👌1

225 viewsTAYO, 07:55

Vostok Command

🔻 مشخصات فنی؛ تفاوت‌های کلیدی با Su-27 و چالش‌های زندگی روی آب

🔹 سوخو-۳۳ اگرچه از نظر ظاهری شباهت زیادی به Su-27 دارد، اما در واقع یک جنگنده کاملاً متفاوت با تغییرات اساسی در ساختار، سامانه‌ها و عملکرد است. این تفاوت‌ها، حاصل سال‌ها تلاش برای تطبیق یک جنگنده زمینی با شرایط سخت زندگی بر روی عرشه ناو و مأموریت‌های دریایی است.

🔸 تفاوت‌های ساختاری با Su-27:

• افزایش استحکام سازه: به دلیل تنش‌های شدید فرود بر روی عرشه (با نرخ فرود ۴.۵ متر بر ثانیه)، بدنه و ارابه فرود به‌طور قابل‌توجهی مستحکم‌تر شده‌اند. ارابه فرود جلو به دو چرخ مجهز شده و ارابه عقب نیز تقویت شده است.
• بال‌های جمع‌شونده: برای ذخیره‌سازی در فضای محدود عرشه و آشیانه، بال‌های Su-33 قابلیت جمع‌شدن هیدرولیکی دارند که عرض آن را از ۱۴.۷ متر به حدود ۷.۴ متر کاهش می‌دهد.
• تغییر در بال‌های جلو (کانارد): برخلاف Su-27 که کانارد ندارد، Su-33 دارای بالچه‌های جلویی (کانارد) است که به‌همراه فلپ‌های بزرگ، مانورپذیری در سرعت‌های پایین (مهم برای فرود بر روی عرشه) و کنترل بهتر در زوایای حمله بالا را فراهم می‌کند.
• سکان‌های بزرگ‌تر: برای بهبود پایداری در سرعت‌های پایین و شرایط دریایی متلاطم.
• مقاوم‌سازی در برابر خوردگی: استفاده از پوشش‌های ضدخوردگی و مواد مقاوم در برابر آب شور.

🔸 پیشرانه، عملکرد و ابعاد:

• موتور: دو موتور توربوفن AL-31F3 (نسخه دریایی AL-31F با رانش بیشتر) با رانش ۷۴.۵ کیلونیوتن (با پس‌سوز ۱۲۵.۵ کیلونیوتن).
• وزن خالی: حدود ۱۸.۴ تن و وزن برخاست ۳۳ تن.
• حداکثر سرعت: ۲.۳ ماخ در ارتفاع بالا و ۱.۳ ماخ در سطح دریا.
• برد عملیاتی: حدود ۳۰۰۰ کیلومتر با مخازن خارجی و تا ۶۵۰ کیلومتر در مأموریت‌های گشت هوایی با بار کامل تسلیحات.
• سقف پرواز: ۱۷۰۰۰ متر.
• طول: ۲۱.۱۸ متر و دهانه بال ۱۴.۷ متر (با بال‌های باز).

🔸 تسلیحات و سامانه‌ها:

• تسلیحات اصلی: ۱۲ جایگاه تسلیحات با قابلیت حمل انواع موشک‌های هوابه‌هوا (R-27، R-73، R-77)، بمب‌های هدایت‌شونده و موشک‌های ضدکشتی مانند Kh-31 و Kh-41.
• توپ گردان: ۱ قبضه توپ ۳۰ میلی‌متری GSh-30-1 با ۱۵۰ گلوله.
• رادار: رادار N001K (نسخه دریایی رادار N001) با برد ۱۰۰ کیلومتر برای اهداف هوایی و قابلیت رهگیری ۱۰ هدف.
• سیستم هشدار دهنده اشعه راداری (RWR) و غلاف‌های جنگ الکترونیک برای دفاع شخصی.

🔸 محدودیت‌های اصلی:

• مهم‌ترین نقطه ضعف Su-33، فقدان رادار آرایه فازی و غلاف‌های هدف‌گیری لیزری پیشرفته است که توانایی آن در حمل موشک‌های هدایت‌شونده دقیق و مهمات هوابه‌زمین را به‌شدت محدود می‌کند و آن را به یک جنگنده عمدتاً هوابه‌هوا تبدیل کرده است. همچنین رادار آن، که بر اساس فناوری دهه ۱۹۸۰ طراحی شده، در برابر تهدیدات مدرن به‌شدت آسیب‌پذیر است.