نمیدانم از کجا شروع به نوشتن بکنم
این روزها در ذهنم مدام نام تو را فریاد میزنم
تا شاید صدایش را بشنوی
بشنوی و متوجه احساسات من بشوی
این روزها از کلمه ی "کاش" بسیار استفاده میکنم
کاش در روزگار دیگری بودیم
کاش در زندگیه بعدی لااقل عشق تو سهم من باشد
کاش میشد روزی بدون نگرانی به چشمانت نگاه کنم و تو به من لبخند بزنی
کاش می‌توانستم دستانت را بگیرم و به آرامی در شهری که هیچوقت لبخند ما را نخواست، قدم بزنیم
عزیزکم ..
با تمام این داستان ها و قضایا
این روزها بیشتر از همیشه سکوت میکنم
سکوتی از جنس ناامیدی
سکوت لحظه ای که تصمیم های درست قلبم را به درد می آورد
سکوت لحظه ای که میبینم دیگر در چشمانت زیبا نیستم
سکوت لحظه ای که میفهمم باید برای دیدن لبخندت ، رهایت کنم
و در نهایت..
سکوت لحظه ای که میدانم تو بدون وجود من خوشحال تری..
عزیزکم، میدانم که این روزها میگذرد
اما صفحات این روزها در زندگی ام برای همیشه نم دار باقی می مانند..زیرا که هربار این صفحات را بخوانم
برای هردویمان اشک خواهم ریخت..
برای تویی که مرا از دست دادی و برای خودم که تو را از دست دادم..
من این بار آمده بودم تا بمانم..
فقط نارنجیه من
از تو ممنونم که در یک بازه ای ، خانه ی من شدی
هنگامی که حتی خود نمی‌دانستم چقدر به آن خانه ی امن احتیاج داشتم..