آرت استایل بازی هم چیز نسبتا ساده‌ای بود، اما کاملا به استایل کلی گیم می‌اومد. با اینکه خیلی به انیمیشن‌های دهه‌ی هشتاد هالیوود وابسته بود و از همون تکنیک‌ها استفاده می‌شدمی‌شد، یکسری از بخش‌های وقت‌گیر کار مثل سایه زدن، جزئیات زیاد و پُزهای مختلف شخصیت‌ها رو انجام نداده بود. به نظرم نیازی هم نبود بهشون و همین استایل به حد کافی جذاب و چشم‌گیر بود.

در کل، پیشنهاد می‌کنم که از کنار بنر ساگا رد نشین. بازی کوتاهیه (نهایتا هفت ساعت نیاز دارین برای تموم کردنش) و تجربه‌ی خوبی بود. امشب سراغ بازی دوم می‌رم و احتمالا قراره دوباره همینقدر ذوق زده بشم که در موردش بنویسم.

TEKKONKINKREET - Taiyō Matsumoto (1993 - 1994)

خیلی تعریف Tekkonkinkreet رو از کسایی شنیده بودم که سلیقه‌شون رو قبول داشتم، اما هیچ‌وقت کسی درست نگفته بود چه سبکیه یا داستانش چطوریه. حالا فهمیدم دلیلش این بوده که یکم توضیحش سخته، این مانگا شبیه ترکیب چندتا ساب ژانر مهم و چندتایی ناشناخته بود.
حتی من که قبلا دو سه تا سری از کارهای تایو ماتسوموتو رو خونده بودم انتظار نداشتم این مانگا اینقدر قوی باشه. یعنی ماتسوموتو کارش خوبه، حتی می‌تونم بگم یکی از فان‌ترین مانگاهایی که چند سال اخیر خوندم No. 5 بود. ولی آخرش استایل شخصی خودش بعضی وقتا داستان رو از بین می‌بره، خیلی چیزها رو فدا می‌کنه تا بتونه استایلش رو کامل نشون بده. اما Tekkonkinkreet اصلا اینطور نبود. به شدت منسجمه به عنوان یک مانگای "شهری" و "رئال جادویی"، شخصیت‌ها به حدی خوب ساخته شدن که قابل باورن و مهم‌تر از همه... نمیدونم بشه گفت این یه مانگای یاکوزا بود یا نه، اما اگه بیاییم بذاریمش توی اون دسته، بهترین می‌شه.

داستان جالبی هم داره، دوتا پسر به اسم "سیاه" و "سفید" هستن که تقریبا قدرت‌های ماورایی دارن، شاید هم ندارن (؟) و توی یک شهری به اسم Treasure Town زندگی می‌کنن. سیاه قوی و باهوشه، سفید هم به نظر میاد که اوتیسم داشته باشه و بیشتر وقت‌ها سیاه حواسش بهش هست که بتونه زندگی خوبی داشته باشه. بین این دوتا کاراکتر و شهر رابطه‌ی خیلی عمیقی هست، اینطوریه که خیابون و محیطِ شهری رو مال خودشون می‌دونن و سعی می‌کنن جلوی اعضای یاکوزا که قصد دارن شهر رو تغییر بدن و تصاحب کنن وایسن.

داستان بیشتر حول محور روابط سیاه و سفید، دوستی، ناعدالتی‌های اجتماعی و آسیب دیدن بچه‌ها توی دنیایی که باهاشون بی‌رحمه می‌چرخه. توی حدود ششصد صفحه‌ تمام شخصیت‌های اصلی و فرعی اینقدری عمیق می‌شن که اهمیت پیدا کنن (چیزی که معمولا مانگاها توش مشکل دارن) و یکی از بهترین نمونه‌های چیزی بود که ما به اسم "ادبیات شهری" می‌شناسیم. در کل خوندنش واقعا تجربه‌ی خوبی بود.

پ.ن: شباهت خیلی زیادی بین شهر Treasure Town و شهری که توی آهنگ House of the Rising Sun در موردش صحبت می‌شه هست. حتی سه‌جای مختلف توی مانگا بهش اشاره می‌کنه. جالب بود برام که از اون شعر اینطوری هم استفاده شده.

Mercy (1993)

کمیک Mercy من رو یاد Revere انداخت (اینجا نوشتم در موردش). داستانش خیلی اشاره داشت به عقاید مذهب‌های شرقی مثل هندوئیسم، باعث می‌شد بعضی جاها بهش حس خوبی نداشته باشم. ولی طراحی‌ها به حدی خوب بودن که چند برابر زمانی که برای خوندن گذاشتم رو بذارم تا فقط به صفحه‌ها نگاه کنم. از بین کارهای دهه نود نشر ورتیگو این یکی از جالب‌ترین‌هاش بود.

The Illusionist (2010 film)