Late 2000s Phones

تقریبا آخر دوره‌ایه که گوشی‌ها متفاوت بودن با هم دیگه و سعی می‌کردن خلاقیت داشته باشن.

Biomega - Tsutomu Nihei (2006 - 2009)

از تسوتومو نیهی قبلا Blame! و Knights of Sidonia رو خونده بودم و شک دارم هیچ نویسنده‌ای رو بشه باهاش مقایسه کرد. کلا یک سبک روایت مخصوص خودشو داره که خارج از بحث سلیقه، خیلی خلاقانه و جالبه. به خاطر همین قضیه من همیشه مجبور بودم بعد خوندن مانگاهاش برم ببینم چی شده چون بخش بزرگی از داستانش به حدی پیچیده می‌شه که فهمیدنش سخت باشه. توی این سه‌تایی که ازش خوندم مفهوم زمان و مکان خیلی متفاوت بودن با اونی که عادت داشتم. تقریبا چیزی به اسم شخصیت پردازی هم وجود نداره، کاراکترها همونقدر خالی و گیجن که دنیاشون هست.

چیزی که باعث می‌شه خیلی از مانگاهای تسوتومو نیهی لذت ببرم محیطیه که می‌سازه. مثل دوتای قبلی که خوندم، بیومگا هم توی یک دنیای پساآخرالزمانیه که همه چیز... خیلی بزرگه! یعنی معماری و دنیایی می‌بینیم خودش شبیه یک هیولاییه که مُرده و الان موجودات زنده مثل انگل روش زندگی می‌کنن. خود داستان و طراحی‌ها بی‌وقفه دارن حسِ کم و کوچیک بودن در مقابل محیط و اتفاقات بزرگ رو می‌دن. انگار همه چیز با عجله ساخته شده، دنیاییه که تمام انقلاب‌های کشاورزی تا اطلاعات رو یک شبه رفته و سعی کرده تصویری از دنیای واقعی باشه، اما تهش شبیه یک زامبی عجیبه.

از سمت دیگه، نیهی یکی از بهترین‌های تاریخ توی کشیدن صحنه‌های اکشن و سریعه، قاب بندی‌ها حرف ندارن. مخصوصا توی داستانِ بیومگا که به شدت وابسته‌ست به تم سایبرپانک و زامبی، این اکشن و حرکات خیلی مهمن. حتی یک پنل هم اشتباه نبود توی اون موقعیت‌ها.

در کل مانگای جالبی بود، حدس می‌زنم همه خوششون نیاد. اما ارزش وقت گذاشتن رو داره.

Wizards (1977)

همینطور که الان آثار هنری Souls-Like (شبیه به بازی‌های شرکت فرام‌سافت‌ور) زیادن، دهه‌ی شصت و هفتاد میلادی هم خیلی کلون از آثار تالکین زیاد شده بودن. بخش بزرگی از ساب‌ژانر Sword and sorcery مستقیما از دنیای ارباب حلقه‌ها استفاده می‌کرد و با وجود اینکه داستان‌هایی مثل کونان قدیمی‌تر بودن، ولی محبوبیت آثار تالکین باعث می‌شد که خیلی روند داستان اون رو برای آثارشون انتخاب کنن.

انیمیشن Wizards هم تحت تاثیر آثار تالکینه، از نوع دنیاسازی گرفته تا موجوداتی که توی این دنیای پساآخرالزمانی هستن. ولی چندتا تفاوت خیلی جالب داره: اول اینکه موجوداتِ خبیثِ توی این انیمیشن (معادل اورک‌ها) وجودشون و هدف کارهاشون رو زیر سوال می‌برن. اینطورین که ما واقعا نمی‌خوایم بجنگیم، حالا درسته به عنوان موجودات تاریکی ساخته شدیم ولی دلیل نداره کل زندگیمون جنگ و آسیب زدن به بقیه باشه. مورد بعدیش هم اینه که داستان Wizards توی آینده‌ی خیلی دور بعد از نابودی دنیا به دست نازی‌هاست، فیلم شبیه یک استیتمنت در مقابل جنگ جهانی دومه. حتی شخصیت منفی داستان یک پروژکتور داره و به پیروهاش کارهای هیتلر رو نشون می‌ده و بهشون می‌گه الهام بگیرن.

در کل این دوتا مورد Wizards رو خیلی جالب می‌کرد. انیمیشن هیچ‌جایی از اون حالت بیخیال و کارتونی خودش در نمیاد، با اینکه دست روی چیزهای جدی و تاریکی می‌ذاره. اگه قصد دارین انیمیشن‌‌های رابرت بکشی رو ببینین، بهترین جا برای شروع همین فیلمه.

پ.ن: پوسترش رو William Stout زده، یکی از تصویرسازهای مورد علاقه‌م از نیمه‌ی دوم قرن بیستمه. اگه یادم باشه در موردش می‌نویسم.

پ.ن ۲: اسپویل! آخر فیلم جایی که دوتا جادوگر خوب و بد جلوی هم قرار می‌گیرن، جادوگر بد (بلک ولف) خیلی دست بالا رو داره، به راحتی می‌تونه جادوگر خوب (آواتار) رو نابود کنه. همینطور که داره سخنرانی می‌کنه در مورد بلاهایی که قراره سر دنیا بیاره، آواتار یه تفنگ در میاره و بهش شلیک می‌کنه و تموم، بلک ولف رو می‌کشه. یکی از Holy Shitترین پایان‌هاییه که تا حالا دیدم.

بازی Dredge تجربه‌ی عجیبی بود. ژانر بازی آرامش‌بخش و... وحشته که روی کاغذ بهم دیگه نمیان، اما توی Dredge خیلی خوب شدن. کلیت بازی هم خیلی ساده بود، پلیر نقش یه ماهیگیر رو داره که بین جزیره‌ها حرکت می‌کنه و با فروختن ماهی‌ها پول در میاره، فقط مشکل اینه که یکسری هیولا توی این آب‌ها هستن که شب می‌تونن به کشتی صدمه بزنن. بخش بزرگی از گیم‌پلی روی گذشتن زمان و سیستم به اسم پارانویائه که هر چه قدر کمتر ماهیگیر بخوابه، فعال می‌شه. زمانی هم که پارانویا بالاتر بره شروع می‌کنه به دیدن توهم و شنیدن صداهای مختلف.

داستان بازی هم از چیزی که انتظار داشتم بهتر بود، با توجه به اینکه بازی ساده‌ایه و دستشون توی داستانگویی اونقدرم باز نبوده، تونستن داستانی رو بگن که من رو چند ساعتی سرگرم نگه داشت.

این دوتا هم آرت بوک‌هاییه که برای بازی دادن، من طراحی‌هاش رو خیلی دوست داشتم.