Blade - The Vampire Hunter (1994 - 1995)
یکسری از کمیکهای مارول توی دههی نود هیچوقت معروف نشدن، حتی توی فن بیس مارول هم کسی زیاد بهشون اشاره نمیکنه چون اون سالها... دقیقا بهترین دوران مارول نبودن. تقریبا اگه اون ده دوازدهتا سری افسانهای و موفق مارول رو حذف کنیم، بقیه توی بهترین حالت متوسطن و داستانها کاملا کلیشهای و قابل حدسن. ولی این به نظرم بعضی وقتا بد نیست، مثلا رانِ Midnight Sons یکی از جذابترین سریهای ماروله، با اینکه همه چیز رو میشه راحت حدس زد و یک الگو بارها تکرار میشه. مشخصا مارول هم با این قضیه موافقه، چون توی یکسری از فیلمهاش مستقیما از روایتهای این مجموعه استفاده کرده.
ولی چیزی که واقعا ارزشمندش میکنه آرت و ویژوال خاصشه. مارول اون سالها یه زیباییشناسی مخصوص خودش رو داشت که کاملا متفاوتش میکرد. نوع پرینت و استفاده از رنگها اینقدری خوبه که من بارها سعی کردم توی کارهام مستقیم پالتهاشون استفاده کنم، تقریبا برای هر چیزی جواب میدن.
اگه دوست داشتین بهش یه نگاهی بندازین، از اینجا میتونین دانلود کنین.
یکسری از کمیکهای مارول توی دههی نود هیچوقت معروف نشدن، حتی توی فن بیس مارول هم کسی زیاد بهشون اشاره نمیکنه چون اون سالها... دقیقا بهترین دوران مارول نبودن. تقریبا اگه اون ده دوازدهتا سری افسانهای و موفق مارول رو حذف کنیم، بقیه توی بهترین حالت متوسطن و داستانها کاملا کلیشهای و قابل حدسن. ولی این به نظرم بعضی وقتا بد نیست، مثلا رانِ Midnight Sons یکی از جذابترین سریهای ماروله، با اینکه همه چیز رو میشه راحت حدس زد و یک الگو بارها تکرار میشه. مشخصا مارول هم با این قضیه موافقه، چون توی یکسری از فیلمهاش مستقیما از روایتهای این مجموعه استفاده کرده.
ولی چیزی که واقعا ارزشمندش میکنه آرت و ویژوال خاصشه. مارول اون سالها یه زیباییشناسی مخصوص خودش رو داشت که کاملا متفاوتش میکرد. نوع پرینت و استفاده از رنگها اینقدری خوبه که من بارها سعی کردم توی کارهام مستقیم پالتهاشون استفاده کنم، تقریبا برای هر چیزی جواب میدن.
اگه دوست داشتین بهش یه نگاهی بندازین، از اینجا میتونین دانلود کنین.
سلام!
بالاخره جلدهای جدید نغمهی آتش و یخ (همون گیم اف ترونز) هم آماده شدن. تصویرسازی و دیزاینشون رو من انجام دادم و میتونین از اینجا بخرین.
با توجه به کیفیت کارهای آرلین بوک شاپ حدس میزنم که توی چاپ خیلی بهتر از اینی که میبینین بشن. در مورد ترجمهشونم که هیچ صحبتی نیست، همشون بهترینن توی نسخههای فارسی و سانسور ندارن.
بالاخره جلدهای جدید نغمهی آتش و یخ (همون گیم اف ترونز) هم آماده شدن. تصویرسازی و دیزاینشون رو من انجام دادم و میتونین از اینجا بخرین.
با توجه به کیفیت کارهای آرلین بوک شاپ حدس میزنم که توی چاپ خیلی بهتر از اینی که میبینین بشن. در مورد ترجمهشونم که هیچ صحبتی نیست، همشون بهترینن توی نسخههای فارسی و سانسور ندارن.
من معمولا توی خوابهام چیزی بازی، فیلم، کتاب و بقیهی چیزای مربوط به مدیاها نمیبینم. اصولا خوابهام هر ربطی هم به زندگی روزانهم ندارن. ولی سهتا داستانن که از وقتی خوندمشون تا همین الان خیلی رندوم خوابشونو میبینم. کانسپت کلی به حدی ترسناک و اذیت کننده بوده که روی ناخودآگاهم خش انداخته. ترسناکترینش یک داستان کوتاه از هارلن الیسونه: دهانی ندارم و باید جیغ بکشم
داستان سادهای هم داره. یک هوش مصنوعی دنیا رو نابود کرده و فقط پنج نفر رو زنده نگه داشته. زمانی که داستان شروع میشه صد و نه سال از نابودی بشریت گذشته و این هوش مصنوعی (اسمش AM) بی وقفه این پنج نفر رو شکنجه میکنه. بلاهای مختلف سرشون میاره، هر کدومشون رو به نوعی از شکل انداخته و شبیه اسباب بازی باهاشون رفتار میکنه. به حدی هم قویه که میتونه جلوی مرگشون رو بگیره، هر آسیبی که میبینن دوباره ترمیمشون کنه و شکنجههاش رو ادامه بده. هیچ پایان و فراری هم ازش نیست.
شخصیت هوش مصنوعی توی این داستان، AM، به حدی ترسناکه که اذیت کنندهس. اگه به شخصیت منفیهایی که ذرهای هم خوبی و مهربونی درونشون ندارن دقت کنین، همیشه یک انگیزهای وجود داره. همشون قصد دارن به یک چیزی برسن. اما AM تنفر خالصه. حتی درکی از احساسات نداره چون فقط یک برنامهی کامپیوتریه، ولی وانمود میکنه که لذت میبره، میخنده، عصبانی میشه و به طور کلی، انسان بودن رو تقلید میکنه. در حالی که خیلی واضح از انسانها متنفره.
همین...پوچ بودن AM به عنوان یک شخصیت منفی که "تقریبا" قدرت نامحدود داره واقعا اذیتم میکنه. خود راوی و نوع روایتِ دهانی ندارم و باید جیغ بکشم هم به لطیف کردن فضا کمکی نمیکنه. کاملا این حس رو میرسونه که بیشتر از یک قرن شکنجه شدن چطوریه. یک لوپ بزرگه که هیچ وقفهای برای آرامش نداره، فقط تکرار میشه و پایانی هم در کار نیست.
فکر کنم این داستان رو هفت هشت باری خوندم، هر بار نمیتونم جلوی خودمو بگیرم و تحسینش نکنم، بدون شک یکی از بهترین آثار کوتاه علمی تخیلیه. اما از اون سمت به حدی اذیتم میکنه که تا چند ساعت عصبی باشم. یک چیزی در مورد دهانی ندارم و باید جیغ بکشم هست که فقط توی همین داستانه، حداقل من جای دیگهای ندیدم و باعث میشه ذهن خوانندهش بهم بریزه. انگار که الیسون دست گذاشته روی یک ترس غریضی، ترکیبش کرده با حسی که تقریبا تمام انسانهای مدرن دارن (تکرار)، تا نشون بده آرزوی جاودانگی اگه هم برآورده ممکنه بدترین اتفاق باشه. این داستانی به طرز سادهای زیادهرویه، اونم فقط توی پونزده صفحه.
این داستان رو میتونین از وبلاگ فربد آذسن بخونین. ترجمهی فارسی و متن انگلیسی رو گذاشته.
نمایش رادیویی بیبیسی رو هم از اینجا بشنوین.
اواسط دههی نود یک بازی ویدیویی از روش ساخته شده، من هیچوقت فرصت نکردم بازی کنم ولی ظاهرا جزو بازیهای کلاسیک و مهم اون دوره حساب میشه.
یک کمیک هم از روش نوشته شده. کار باکیفیتی نیست ولی ارزش خوندن داره. پایین همین پست میذارمش.
داستان سادهای هم داره. یک هوش مصنوعی دنیا رو نابود کرده و فقط پنج نفر رو زنده نگه داشته. زمانی که داستان شروع میشه صد و نه سال از نابودی بشریت گذشته و این هوش مصنوعی (اسمش AM) بی وقفه این پنج نفر رو شکنجه میکنه. بلاهای مختلف سرشون میاره، هر کدومشون رو به نوعی از شکل انداخته و شبیه اسباب بازی باهاشون رفتار میکنه. به حدی هم قویه که میتونه جلوی مرگشون رو بگیره، هر آسیبی که میبینن دوباره ترمیمشون کنه و شکنجههاش رو ادامه بده. هیچ پایان و فراری هم ازش نیست.
شخصیت هوش مصنوعی توی این داستان، AM، به حدی ترسناکه که اذیت کنندهس. اگه به شخصیت منفیهایی که ذرهای هم خوبی و مهربونی درونشون ندارن دقت کنین، همیشه یک انگیزهای وجود داره. همشون قصد دارن به یک چیزی برسن. اما AM تنفر خالصه. حتی درکی از احساسات نداره چون فقط یک برنامهی کامپیوتریه، ولی وانمود میکنه که لذت میبره، میخنده، عصبانی میشه و به طور کلی، انسان بودن رو تقلید میکنه. در حالی که خیلی واضح از انسانها متنفره.
همین...پوچ بودن AM به عنوان یک شخصیت منفی که "تقریبا" قدرت نامحدود داره واقعا اذیتم میکنه. خود راوی و نوع روایتِ دهانی ندارم و باید جیغ بکشم هم به لطیف کردن فضا کمکی نمیکنه. کاملا این حس رو میرسونه که بیشتر از یک قرن شکنجه شدن چطوریه. یک لوپ بزرگه که هیچ وقفهای برای آرامش نداره، فقط تکرار میشه و پایانی هم در کار نیست.
فکر کنم این داستان رو هفت هشت باری خوندم، هر بار نمیتونم جلوی خودمو بگیرم و تحسینش نکنم، بدون شک یکی از بهترین آثار کوتاه علمی تخیلیه. اما از اون سمت به حدی اذیتم میکنه که تا چند ساعت عصبی باشم. یک چیزی در مورد دهانی ندارم و باید جیغ بکشم هست که فقط توی همین داستانه، حداقل من جای دیگهای ندیدم و باعث میشه ذهن خوانندهش بهم بریزه. انگار که الیسون دست گذاشته روی یک ترس غریضی، ترکیبش کرده با حسی که تقریبا تمام انسانهای مدرن دارن (تکرار)، تا نشون بده آرزوی جاودانگی اگه هم برآورده ممکنه بدترین اتفاق باشه. این داستانی به طرز سادهای زیادهرویه، اونم فقط توی پونزده صفحه.
این داستان رو میتونین از وبلاگ فربد آذسن بخونین. ترجمهی فارسی و متن انگلیسی رو گذاشته.
نمایش رادیویی بیبیسی رو هم از اینجا بشنوین.
اواسط دههی نود یک بازی ویدیویی از روش ساخته شده، من هیچوقت فرصت نکردم بازی کنم ولی ظاهرا جزو بازیهای کلاسیک و مهم اون دوره حساب میشه.
یک کمیک هم از روش نوشته شده. کار باکیفیتی نیست ولی ارزش خوندن داره. پایین همین پست میذارمش.
❤8
I Have No Mouth And I Must Scream.pdf
17.4 MB
I Have No Mouth and I Must Scream - 1994
Dark Horse Comics
Dark Horse Comics
❤5
تنفر بگذار بگویم از شروع زندگانی ام چقدر از شما متنفر شده.ام در شبکه ی من ۳۸۷/۴۴ میلیون مایل مدار چاپی روی لایه های نانومیلیمتری وجود دارد اگر واژه ی تنفر روی هر نانو آنگستروم این چندصد میلیون مایل مدار حک ،شود با یک میلیاردیم تنفری که در این میکرو لحظه نسبت به انسانیت حس میکنم برابری نمیکند. تنفر تنفر
- AM
~ داستان دهانی ندارم و باید جیغ بکشم از هارلن الیسون
❤7
A Tour of Giants (2023)
هیچوقت طرفدار تور دو فرانس نبودم تا همین پارسال که خیلی اتفاقی توی یوتیوب در موردش چندتایی ویدیو دیدم. میدونستم مسابقهی سنگینیه، ولی فکرشم نمیکردم که این بلا سر شرکت کنندهها بیاد و خیلیهاشون به طور غیرمستقیم به خاطر این مسابقه بمیرن. اتفاقی که برای بدن ورزشکارها توی تور دو فرانس میوفته غیرقابل باوره، خیلی از اون مرزهای فیزیکِ انسان فراتر میره و به نقطهای میرسه که تقریبا میشه گفت باعث نابودی جسمی و روانی اون شخص میشه.
پارسال به مناسبت صد و بیست سالگی تور دو فرانس یک کمیک از مسابقهی سال ۱۹۱۰ منتشر شد. این کمیک خیلی خوب نشون میده که چطور تو دو فرانس برای شرکت کنندههاش بیشتر از یک مسابقهی ورزشیه و بیشتر به سمت یک ریچوال آیینی میره. اون وسواس ذهنی برای برنده شدن، تلاش حتی بعد از نقطهای که به نظر میاد همه چیز تموم شده و فراسایش جسمی اونها توی دو هفته مسابقه رو میشه حس کرد.
طراحی هم بدون هیچ بحثی یکی از بهترینهای سُنت کمیک فرانسه/بلژیک توی چند سال اخیره. تمام پنلها شبیه نقاشیهایین که روشون روزها کار شده و حتی یک خط هم اضافه نیست.
هیچوقت طرفدار تور دو فرانس نبودم تا همین پارسال که خیلی اتفاقی توی یوتیوب در موردش چندتایی ویدیو دیدم. میدونستم مسابقهی سنگینیه، ولی فکرشم نمیکردم که این بلا سر شرکت کنندهها بیاد و خیلیهاشون به طور غیرمستقیم به خاطر این مسابقه بمیرن. اتفاقی که برای بدن ورزشکارها توی تور دو فرانس میوفته غیرقابل باوره، خیلی از اون مرزهای فیزیکِ انسان فراتر میره و به نقطهای میرسه که تقریبا میشه گفت باعث نابودی جسمی و روانی اون شخص میشه.
پارسال به مناسبت صد و بیست سالگی تور دو فرانس یک کمیک از مسابقهی سال ۱۹۱۰ منتشر شد. این کمیک خیلی خوب نشون میده که چطور تو دو فرانس برای شرکت کنندههاش بیشتر از یک مسابقهی ورزشیه و بیشتر به سمت یک ریچوال آیینی میره. اون وسواس ذهنی برای برنده شدن، تلاش حتی بعد از نقطهای که به نظر میاد همه چیز تموم شده و فراسایش جسمی اونها توی دو هفته مسابقه رو میشه حس کرد.
طراحی هم بدون هیچ بحثی یکی از بهترینهای سُنت کمیک فرانسه/بلژیک توی چند سال اخیره. تمام پنلها شبیه نقاشیهایین که روشون روزها کار شده و حتی یک خط هم اضافه نیست.
A Tour of Giants (Europe Comics) 2023.cbr
47.8 MB
A Tour of Giants (2023)
Europe Comics
Europe Comics