Chants of Sennaar (2023)
معمولا قبل از تموم کردن یه بازی نظرمو نمینویسم، ولی Chants of Sennaar به حدی خوب بود که حس کردم باید در موردش صحبت کنم. جز اینکه یکی از جذابترین گرافیکهایی که توی بازیهای ایندی دیدم رو داره، گیمپلی و داستان هم یه سر و گردن از بازیهای این چند سال بالاتره.
کاراکتر اصلی توی یک دنیا شبیه برج بابله که زبانشون رو بلد نیست، به مرور که توی داستان پیش میره کلمات جدید رو یاد میگیره و حرف ساکنهای برج رو میفهمه (اشارهی مستقیم به افسانهی برج بابل). توی خود این برج هم افراد مختلفی هستن. طبقهی اول یکسری مومنن که مذهب خودشون رو دارن، این مومنها با طبقهی دوم که جنگجوها هستن درگیری دارن و جنگجوها اجازه نمیدن اونا از برج بالا برن (شبیه یه مراسم مذهبیه براشون). هر کدوم از این نژادها هم زبان و فرهنگ خودشون رو دارن که توی بازی مشخصه.
گیمپلی هم... واقعا سخته. یه ترکیبی از حل کردن پازل و پنهانکاریه. یادم نمیاد قبل از این بازی کی آخرین بار دست به دامن گوگل شدم تا بتونم یه پازل رو حل کنم. اینجا به حدی بعضیهاشون عجیب و سختن که وقتی حلشون میکنم دقیقا حسِ شکست دادن یه باس توی بازیای فرامسافتور رو میگیرم.
یکی از بهترین بازیهای ایندی چند سال اخیر؟ بدون شک
معمولا قبل از تموم کردن یه بازی نظرمو نمینویسم، ولی Chants of Sennaar به حدی خوب بود که حس کردم باید در موردش صحبت کنم. جز اینکه یکی از جذابترین گرافیکهایی که توی بازیهای ایندی دیدم رو داره، گیمپلی و داستان هم یه سر و گردن از بازیهای این چند سال بالاتره.
کاراکتر اصلی توی یک دنیا شبیه برج بابله که زبانشون رو بلد نیست، به مرور که توی داستان پیش میره کلمات جدید رو یاد میگیره و حرف ساکنهای برج رو میفهمه (اشارهی مستقیم به افسانهی برج بابل). توی خود این برج هم افراد مختلفی هستن. طبقهی اول یکسری مومنن که مذهب خودشون رو دارن، این مومنها با طبقهی دوم که جنگجوها هستن درگیری دارن و جنگجوها اجازه نمیدن اونا از برج بالا برن (شبیه یه مراسم مذهبیه براشون). هر کدوم از این نژادها هم زبان و فرهنگ خودشون رو دارن که توی بازی مشخصه.
گیمپلی هم... واقعا سخته. یه ترکیبی از حل کردن پازل و پنهانکاریه. یادم نمیاد قبل از این بازی کی آخرین بار دست به دامن گوگل شدم تا بتونم یه پازل رو حل کنم. اینجا به حدی بعضیهاشون عجیب و سختن که وقتی حلشون میکنم دقیقا حسِ شکست دادن یه باس توی بازیای فرامسافتور رو میگیرم.
یکی از بهترین بازیهای ایندی چند سال اخیر؟ بدون شک
محیط بازی خیلی حسِ یه انسان کوچیک در مقابل دنیایی که برای آدمهای بزرگتری ساخته شده رو میده. خیلی وقتها به خاطر رنگ و زاویهی دوربین کاراکتر اصلی توی محیط بازی گم میشه. دقیقا همون چیزیه قبلا گفتم خیلی ذهنم درگیرش شده. دنیاییه که به نظر میاد رها شده، حتی با وجود اینکه ساکنهای زیادی داره، انگار مدتها از مرگش میگذره.
بازی خیلی وقتها اجازه میده پلیر توی محیط حرکت کنه، دنبال چیزی بگرده که نمیدونه چیه، کلماتی رو بخونه که ایده نداره چه معنیای میدن و براش یه موسیقی آروم بذاره. برای من همین لحظهها تاثیر زیادی روی تجربهم از این بازی دارن.
نمیدونم قراره یکم که بیشتر توی بازی جلو رفتم پازلها خستهکننده یا تکراری بشن، ولی تا اینجا (حدود چهار ساعت گیم پلی/نصف بازی) خیلی راضیکننده بوده.
بازی خیلی وقتها اجازه میده پلیر توی محیط حرکت کنه، دنبال چیزی بگرده که نمیدونه چیه، کلماتی رو بخونه که ایده نداره چه معنیای میدن و براش یه موسیقی آروم بذاره. برای من همین لحظهها تاثیر زیادی روی تجربهم از این بازی دارن.
نمیدونم قراره یکم که بیشتر توی بازی جلو رفتم پازلها خستهکننده یا تکراری بشن، ولی تا اینجا (حدود چهار ساعت گیم پلی/نصف بازی) خیلی راضیکننده بوده.
Michael Olivo, Niv Bavarsky - Old Growth (2020)
فکر کنم نزدیکترین کمیک به جریان سیال ذهنه که تا حالا دیدم. بد نبود، خیلی خوبم نبود. صرفا به خاطر نوع روایت و طراحی متفاوتش ارزش توجه رو داره.
فکر کنم نزدیکترین کمیک به جریان سیال ذهنه که تا حالا دیدم. بد نبود، خیلی خوبم نبود. صرفا به خاطر نوع روایت و طراحی متفاوتش ارزش توجه رو داره.
بعضی وقتا تمرین و مطالعهم برای طراحی کانسپت اینقدری خوب میشه که دلم نمیاد به اشتراک نذارم. D:
A Guide to Japanese Role-Playing Games - Bitmap Books (2021)
چند روزه که دارم این کتاب رو میخونم، یه تاریخ و تحلیل از بازیهای JRPG ـه که نسبتا تمام جزئیات و بخشهای مهم و غیرِ مهم رو پوشش میده. به نظرم زمان خوبیه برای خوندنش، مخصوصا اینکه الان دوباره داریم بازیهای بیشتری توی این زیر ژانر رو بین کارهای مهم میبینیم. در کل توضیح میده چرا JRPG یه تلاشه برای ساده کردن RGBهای غربیه، چطور این کار رو انجام داد و در آخر، چطور اینقدری مهم و بهتر شد که بازیهای غربی هم شروع کردن از سیستمهایی که توی این بازیها بود استفاده کنن.
کتاب تا حدودی به این سوال مهم جواب میده که چرا بازیهای ژاپنی متفاوتن؟ چرا تموم کردن یک بازی از فرامسافتتر تقریبا کل انرژی پلیر رو میگیره و در کل، ژاپنیها به چی فکر میکنن؟ تا جایی که من خوندم (حدود هفتاد درصد) این کتاب خیلی عمیق داره فلسفهی پشت بازیها و گیمپلی رو بررسی میکنه، چیزی که معمولا توی کتابهای مربوط به ویدیو گیم ازش حرف نمیزنن و با توجه به دنیای گیم توی سال ۲۰۲۴، دونستن و فهمیدن فلسفهی پشتِ این بازیها مهمه.
اگه شما هم مثل من اولین تجربههای گیمتون برمیگرده به حدود سال ۲۰۰۵ و پلیاستیشن یک و دو، احتمالا بخش بزرگی از آشنایی اولیهای که با ویدیو گیم داشتین به کمک JRGBهای ژاپنی بوده. چون اون موقع به طرز عجیبی تمام بازیهای توی بازار از ژاپن میومدن و ما ناخواسته و اتفاقی یکسری از مهمترین بازیهای تاریخ که هیچوقت شانس موفقیت یا عرضه توی غرب رو نداشتن رو تجربه کردیم. حس میکنم بعد از تموم کردن این کتاب قراره خیلی بیشتر در مورد JRGB بنویسم.
در ضمن، خیلی عکسهای خوبی داره. یکسری از بازیهایی که میتونین عکس محیط و شخصیتهاشون رو توی این کتاب پیدا کنین، هیچجایی از اینترنت (بخش انگلیسی مشخصا) نیستن.
چند روزه که دارم این کتاب رو میخونم، یه تاریخ و تحلیل از بازیهای JRPG ـه که نسبتا تمام جزئیات و بخشهای مهم و غیرِ مهم رو پوشش میده. به نظرم زمان خوبیه برای خوندنش، مخصوصا اینکه الان دوباره داریم بازیهای بیشتری توی این زیر ژانر رو بین کارهای مهم میبینیم. در کل توضیح میده چرا JRPG یه تلاشه برای ساده کردن RGBهای غربیه، چطور این کار رو انجام داد و در آخر، چطور اینقدری مهم و بهتر شد که بازیهای غربی هم شروع کردن از سیستمهایی که توی این بازیها بود استفاده کنن.
کتاب تا حدودی به این سوال مهم جواب میده که چرا بازیهای ژاپنی متفاوتن؟ چرا تموم کردن یک بازی از فرامسافتتر تقریبا کل انرژی پلیر رو میگیره و در کل، ژاپنیها به چی فکر میکنن؟ تا جایی که من خوندم (حدود هفتاد درصد) این کتاب خیلی عمیق داره فلسفهی پشت بازیها و گیمپلی رو بررسی میکنه، چیزی که معمولا توی کتابهای مربوط به ویدیو گیم ازش حرف نمیزنن و با توجه به دنیای گیم توی سال ۲۰۲۴، دونستن و فهمیدن فلسفهی پشتِ این بازیها مهمه.
اگه شما هم مثل من اولین تجربههای گیمتون برمیگرده به حدود سال ۲۰۰۵ و پلیاستیشن یک و دو، احتمالا بخش بزرگی از آشنایی اولیهای که با ویدیو گیم داشتین به کمک JRGBهای ژاپنی بوده. چون اون موقع به طرز عجیبی تمام بازیهای توی بازار از ژاپن میومدن و ما ناخواسته و اتفاقی یکسری از مهمترین بازیهای تاریخ که هیچوقت شانس موفقیت یا عرضه توی غرب رو نداشتن رو تجربه کردیم. حس میکنم بعد از تموم کردن این کتاب قراره خیلی بیشتر در مورد JRGB بنویسم.
در ضمن، خیلی عکسهای خوبی داره. یکسری از بازیهایی که میتونین عکس محیط و شخصیتهاشون رو توی این کتاب پیدا کنین، هیچجایی از اینترنت (بخش انگلیسی مشخصا) نیستن.
A_Guide_to_Japanese_Role_Playing_Games_3rd_edition_Bitmap_Books.pdf
62.1 MB
A Guide to Japanese Role-Playing Games - Bitmap Books (2021)
از کالکشن شخصی
از کالکشن شخصی