معمولا ترسناک‌ترین آثاری که بهشون برخوردم، اونایی بوده که کمترین ایده‌ای نداشتم قراره توی ژانر وحشت باشن. مثلا همین گرافیک ناول Beautiful Darkness رو تصور می‌کردم یک کمیکِ کودک خیلی ساده‌ست، یه چیزی مثل کارهای اسلایس‌ اف لایف انیمه‌ای. ولی خیلی اشتباه می‌کردم. این گرافیک ناول یکی از خشن‌ترین و تاریک‌ترین کارهاییه که تا الان خوندم، در حدی که بعضی وقتا حس می‌کردم زیاده‌رویه.

داستان سر راستی هم داره، خیلی بی‌دلیل شخصیت‌های داستان کوچیک می‌شن و خودشونو توی جسدِ رها شده‌ی یک دختر بچه وسط جنگل پیدا می‌کنن. مجبورن که یک جامعه‌ی آخرالزمانی (؟) تشکیل بدن و سعی کنن توی این دنیای جدید زنده بمونن. جسد دختر و فاسد شدنش توی کل داستان داره روی زندگیشون تاثیر می‌ذاره، تمام شخصیت‌ها همینطور که جسد به مرور از بین می‌ره، اخلاقیاتشونو از دست می‌دن و هر بار که حس می‌کردم از این بدتر نمیشه، می‌شد.

یکی از مدل‌های کمدی تاریک اینطوریه که بخش کمدی به حدی تاریک و اذیت کننده می‌شه که وجودش یک آیرونی مسخره می‌سازه که حتی باعث تاریک‌تر و خشن‌تر شدن بخش دیگه می‌شه. این یکی از هموناس.

مخصوصا شخصیت اصلی داستان، قهرمانی که قراره آدم خوبه‌ی داستان باشه، اصلا با هیچ کدوم از اون معیارهای قهرمان جور در نمیاد. مطمئنم اگه جوزف کمپل این گرافیک ناول رو می‌خواد احتمالا چند دقیقه به خاطر استفاده‌ی عجیبش از سفر قهرمان جیغ می‌کشید.

در کل، یکی از بهترین گرافیک ناول‌های وحشت بود. بدون شک پیشنهادش می‌کنم.

از اینجا می‌تونین دانلود کنین.

من امروز اکانت توییترم رو درست کردم. خیلی اول کار حمایت‌هاتون کمکم می‌کنه. می‌تونین از این لینک پیداش کنین.

فعلا محتوای توییتر فرق چندانی با اینجا نداره، فقط اونجا به انگلیسی می‌نویسم و از چند وقت دیگه یکسری از کارها و چیزهایی که می‌نویسم کامل منتقل می‌شن به توییتر، چون حس می‌کنم تلگرام فضای مناسبی برای یکسری از چیزها نیست.

ممنون! 🥂

Neon Rising - Josan Gonzalez (2017)

این کمیک اصلیه. بهتره اول بخونینش.

بخش دوم همون سری

Chants of Sennaar (2023)

معمولا قبل از تموم کردن یه بازی نظرمو نمی‌نویسم، ولی Chants of Sennaar به حدی خوب بود که حس کردم باید در موردش صحبت کنم. جز اینکه یکی از جذاب‌ترین گرافیک‌هایی که توی بازی‌های ایندی دیدم رو داره، گیم‌پلی و داستان هم یه سر و گردن از بازی‌های این چند سال بالاتره.

کاراکتر اصلی توی یک دنیا شبیه برج بابله که زبانشون رو بلد نیست، به مرور که توی داستان پیش می‌ره کلمات جدید رو یاد می‌گیره و حرف ساکن‌های برج رو می‌فهمه (اشاره‌ی مستقیم به افسانه‌ی برج بابل). توی خود این برج هم افراد مختلفی هستن. طبقه‌ی اول یکسری مومنن که مذهب خودشون رو دارن، این مومن‌ها با طبقه‌ی دوم که جنگ‌جوها هستن درگیری دارن و جنگ‌جوها اجازه نمی‌دن اونا از برج بالا برن (شبیه یه مراسم مذهبیه براشون). هر کدوم از این نژادها هم زبان و فرهنگ خودشون رو دارن که توی بازی مشخصه.

گیم‌پلی هم... واقعا سخته. یه ترکیبی از حل کردن پازل و پنهان‌کاریه. یادم نمیاد قبل از این بازی کی آخرین بار دست به دامن گوگل شدم تا بتونم یه پازل رو حل کنم. اینجا به حدی بعضی‌هاشون عجیب و سختن که وقتی حلشون می‌کنم دقیقا حسِ شکست دادن یه باس توی بازیای فرام‌سافت‌ور رو می‌گیرم.

یکی از بهترین بازی‌های ایندی چند سال اخیر؟ بدون شک