دیشب داشتم به این فکر می‌کردم که دوران اوج وارکرفت توی ایران (اواخر دهه ۸۰ و چند سال اول ۹۰) عجب دوران باشکوهی بود. تقریبا هر گیم‌نت یا ویدیو کلوپی که توی شهر می‌رفتین یه پوستر بزرگ وارکرفت داشت که غرور و ابهت اون مکان رو نگه می‌داشت. حتی کسایی که به طور معمول توی دسته‌ی nerdها حساب نمی‌شن هم می‌دونستن ایلیدن و لیچ کینگ کی بودن و چیکار کردن. وبلاگ آقای افشین اردشیری (الان چک کردم که آخرین بار سال ۹۲ آپدیت شده) هم بود که فکت و توضیح لور داستان رو می‌ذاشت و بعد یک مدت کتاب‌ها رو ترجمه کرد، اون زمان حس می‌کردم هر کسی با یک ذره علاقه به فانتزی داره وارکرفت‌ها رو می‌خونه و لذت می‌بره. از اون سمت نشر زهره کتاب‌های اصلی رو چاپ می‌کرد که تیراژشون واقعا یک دهم تقاضای خرید رو هم پاسخ نمی‌داد در نتیجه هیچ‌جایی گیر نمی‌اومدن جز کتابخونه‌ی نوجوان (خیابان هشت بهشت) که هر دفعه سرشون دعوا می‌شد که کی ببره خونه و بخونه. دوران قشنگی بود.

الان خیلی به این فکر می‌کنم که اگه یکم هالیوود سر قضیه‌ی سود کردن کوتاه میومد و همون سود کم‌تر از تصورشون (ضرر هم نه، سود کمتر) رو قبول می‌کردن برای وارکرفت، احتمالا مجموعه فیلمای وارکرفت خیلی موفق می‌شدن. از اون سمت احتمالا مسیر باز می‌شد برای فیلم/سریال دیابلو، چیزی که من ده سالی هست خوابشو می‌بینم. اما متاسفانه الان، توی سال ۲۰۲۴ به نظر میاد وارکرفت یک ایده‌ی مُرده‌س و دیابلو حتی نمی‌تونه بازیش رو بفروشه. بیلیزارد سعیشو می‌کنه اما متاسفانه حریص‌تر از اونی هستن که بتونن مثل بیست سال پیش رفتار کنن.

و مهم‌تر از همه، حس می‌کنم مردم هم عوض شدن. بازی‌هایی مثل وارکرفت که صدها ساعت زمان نیاز داشتن تا درست درک بشن جاشون رو دادن به یکسری چیز بی‌هویت مثل Call of Duty که اصولا داستان یا پیامی پشتشون نیست. کسی نیاز نداره موقع بازی کردنش فکر کنه و تا وقتی که به شرکت سازنده پول بده، می‌تونه همه‌ی بازی‌ها رو برنده بشه. برای منی که اون دوران طلایی رو تجربه کردم، دیدن این تفاوت‌ها ناامیدکننده‌س. انگار دیگه هیچ‌کس حاضر نیست برای بازی‌ها یک قدم اضافه رو برداره تا اون‌ها رو زندگی کنه، همه یکم لذت فوری می‌خوان و تموم.

حس می‌کنم شبیه پیرمردا حرف می‌زنم وقتی بحث چیزهایی شبیه به این می‌شه. ولی خب...همینه که هست. XD

امروز کل سینماتیک‌های وارکرفت رو دوباره دیدم، ایکاش بیلیزارد جای یک اکسپنشن جدید که کمتر یک میلیون‌نفر بازی می‌کنن یک انیمیشن سینمایی می‌داد، ما می‌‌دونیم که می‌تونن و بودجه‌شم دارن، ولی ظاهرا دلشون نمی‌خواد.

می‌دونم حرفای اخیرم خیلی شبیه حرفای یه پیرمرده که نوستالژی گردنش رو گرفته و ول هم نمیکنه.
ولی اینترنت قبلا جالب‌تر نبود؟ کلا هر چیزی مربوط به کامپیوتر گرافیک جالب‌تری داشت. من یادمه توی ویندوز XP تم رسمی برای تقریبا همه چیز بود. مثلا وقتی اسپایدرمن سه اومد، یک تم مخصوص اسپایدرمن+ونوم دادن که من میتونم هنوز بهش نگاه کنم و زار بزنم. از اون سمت تمام نرم‌افزارا و سایت‌های بزرگ کاستومایز کردن رو تا آخرین حد پیش می‌بردن. نگاه کنین یه موزیک پلیر معمولی تا کجا پیش می‌رفت اون موقع.

حالا توی اینستاگرام... ما فقط حق داریم عکس پروفایل، کاور هایلایت و پست‌ها رو داشته باشیم، که اونا هم تهش طبق یکسری قانون به شدت محدود کننده کار می‌کنن. توییتر و بقیه‌ی جاها از اینم بدترن. همه چیز توی اینترنت شبیه همه، تمام طراح‌ها و برنامه‌نویس‌ها فقط می‌خوان کپی و پیست کنن که کار زودتر تموم بشه. حتی این مدت که دنبال سایت‌هایی که طراحی خاص داشتن بودم، هیچ چیز جالبی پیدا کردم. وبلاگ‌های معمولی ایرانی پونزده سال پیش جالب‌تر بودن.

اپل و گوگل ما رو مجبور کردن تمام اون خلاقیت‌ها رو کنار بذاریم، زیبایی‌شناسی‌ که بود رو از بین بردن و به جاش... یکسری آشغال گذاشتن.

‌
تصویرگریِ ویرجیل فینلی (Virgil Finlay) برای نشریه‌ی Weird Tales سال 34، شماره‌ی 1، ژوئن-ژوئیه از این رباعیِ (منسوب به) خیام:
این چرخِ فلک که ما در او حیرانیم / فانوسِ خیال از او مثالی دانیم / خورشید چراغ دان و عالم فانوس / ما چون صُوَریم کاندر او حیرانیم

[می‌خواستم به مناسبتِ روزِ خیام مطلبی در مورد محبوبیتِ شعرهایش در ادبیاتِ علمی‌تخیلی بنویسم که آماده نشد. تا الان 4,500 کلمه شده که مطمئنم طولانی‌بودنش جیغِ بعضی از خواننده‌ها را درمی‌آوَرَد. فعلاً به جایش این تصویرگری را از یک نشریه‌ی فانتزی ببینید تا آن مطلب به سر و سامان برسد.]
@PersianSFF
‌