همیشه کارهای Peter Bergting برام جالب بودن. اصلی‌ترین دلیلی هم که می‌تونم بیارم اینه که هیچ‌وقت دوتا کار شبیه بهم نداشته، حتی اگه سعی می‌کرده تا استایل یکسانی رو استفاده کنه.
توی دوره‌ی هنرستان که حتی معلم‌های درس‌های عمومی هم اصرار می‌کردن یکسری بچه‌ی شونزده ساله استایل شخصی خودشون توی هنر رو تا آخر سال اول پیدا کنن تا بعدا از فقر نمیرن، کارهای برجتینگ خیلی متفاوت بودن. مخصوصا به خاطر جایگاهی که توی دنیای کمیک و کانسپت آرت داره. بخش خیلی بزرگی تصاویری که ما از وارهمر دیدیم کارهای اون بودن و اگه با این فرانچایز آشنا باشین قطعا خبر دارین که تقریبا تمام زیرشاخه‌های ادبیات گمانه زن و بازی رو پوشش می‍ده.

این که یک نفر بتونه به حدی گسترده کار کنه و از استایل شخصی دور بمونه که تبدیل بشه به چهره‌ی اصلی یکی از متفاوت‌ترین چیزها (باور کنین کلمه‌ی درستی برای وارهمر نیست، چون توی این کتگوری فقط خودشه) باشه فقط یک دلیل می‌تونه داشته باشه. کارهای برجتینگ به جای اینکه مثل آرتیست‌های بین دهه‌ی ۶۰ تا اوایل ۲۰۱۰ وابسته به استایل شخصی باشه، کاملا تکیه داره روی ایده‌ها. ایده‌ها و ذهن خود آرتیستن که اون رو متفاوت می‌کنن، از اون سمت هم کمک می‌کنه به بالا رفتن پروژه‌هایی که باهاشون کار کرده. برای همینه که توی کارنامه‌ی فعالیتش تقریبا می‌شه اسم تمام فرانچایزرهای بزرگ رو دید و مشخصا طراحی‌های برجتینگ همیشه جزو بهترین کارهاییه که براشون زده شده.

The Art of Peter Bergting - 2023

صحبت‌های خودشه در مورد مسیری که توی هنر رفته و کارهاش + نقاشی‌ها و طراحی‌هاش با کیفیت بالا

Then straight [Satan commanded] that, at the warlike sound
Of trumpets loud and clarions, be upreared
His mighty standard. That proud honour claimed
Azazel as his right, a Cherub tall:
Who forthwith from the glittering staff unfurled
Th' imperial ensign; which, full high advanced,
Shone like a meteor streaming to the wind,
With gems and golden lustre rich emblazed,
Seraphic arms and trophies; all the while
Sonorous metal blowing martial sounds:
At which the universal host up-sent
A shout that tore Hell's concave, and beyond
Frighted the reign of Chaos and old Night.
All in a moment through the gloom were seen
Ten thousand banners rise into the air,
With orient colours waving: with them rose
A forest huge of spears; and thronging helms
Appeared, and serried shields in thick array
Of depth immeasurable.

Paradise Lost - John Milton - 1667

نقاشی از John Martin، سال ۱۸۲۵
فقط به اندازه‌ها و مقایس‌ها توی شعر میلتون دقت کنین که چه قدر خوب توی نقاشی پیاده شدن.

امشب هر چی بیشتر به کارهای جان مارتین دقت می‌کنم چیزهای بیشتری پیدا می‌کنم.
این نقاشی بزم بلشاصر که اگه درست یادم باشه فصل پنجم از کتاب دانیاله. جاییه که بلشاصر در غیابت پدرش (نبونایید) داره توی بابل حکومت می‌کنه و کارهایی که انجام داده (مخصوصا همون بزمی که شب مذکور داشته) چندان مومنانه نبوده. یک جایی از شب مذکور، یک دست ظاهر می‌شه و روی دیوار چیزهایی رو می‌نویسه که هیچ‌کس نمی‌تونه بخونه، فقط باعث وحشت زیاد افرادی که توی بزم بودن می‌شه. تا اینکه دانیال نبی رو میارن تا ترجمه کنه:

«خداوند روزهای بلشاصر را شمرد، او سنجید و یافت خواهان شهرش (=کشورش) را پس به پارسیان و مادیان پیشکشش کرد.»

یکم وقت بعدتر پادشاه ایران، کوروش، بابل رو فتح کرد و (احتمالا) بلشاصر رو هم کشت. با این اتفاق کل دوران امپراتوری بابل نو از بین رفت.

این نقاشی واقعا خوبه. دقیقا لحظه‌ایه که دانیال داره نوشته رو می‌خونه. بلشاصر اون سمت وحشت کرده، یک نفر (احتمالا یکی از همسرهاش) از وحشت بی‌هوش شده و تختشون خالی مونده. احتمالا پایین مردم (یا اشراف) در حال جشن گرفتن بودن، ولی حالا بهم ریختن، هنوز نمیدونن چه خبره ولی به نظر می‌رسه یک نفر داره به سمتشون فریاد میزنه که قراره بابل سقوط کنه.

از اون سمت طوفانی که توی آسمونه یک لحظه باعث شده گذشت هم روشن بشه. برج بابل اینقدری بزرگه که داره هزاران سال بعد از نابودیش همچنان روی بابل سایه میندازه و خدا که نه یادش رفته و نه بخشیده اتفاقاتی که اون زمان افتاده.

این نقاشی فوق‌العاده‌ست!

این جریانات توی کتاب دانیال به حدی مهم بودن که چندتا نقاشی خوب دیگه هم ازش داریم. این کار رامبرانت هم از همون جریان معروف The writing on the wall ـه که بلشاصر رو در حد مرگ ترسونده.
به نظرم این نقاشی جزو کارهای خوب رامبرانت نیست، ولی حتی کارهای معمولی‌ترین رامبرانتم ارزش دقت کردن رو دارن.