Toshio Shibata (1949-)
چند ساله که خیلی از کارهای توشیو شیباتا لذت میبردم، در حدی که میتونم بگم عکاس مورد علاقهمه. اینکه یک نفس بیاد عکاسی landscape (فارسیشو یادم نیست) انجام بده و هیچوقت آسمون توی کارهاش نباشه واقعا جالبه. شاید توی عکسهای عادی کسی لحظهی اول به آسمون دقت نکنه (جز اینکه هدف اون باشه)، چون همیشه به حدی حضور داره که چشم بیاختیار ازش رد میشه. اما اینجا با نبودنش و جای خالیش خیلی سریعتر باعث میشه مخاطب به آسمون فکر میکنه.
چند ساله که خیلی از کارهای توشیو شیباتا لذت میبردم، در حدی که میتونم بگم عکاس مورد علاقهمه. اینکه یک نفس بیاد عکاسی landscape (فارسیشو یادم نیست) انجام بده و هیچوقت آسمون توی کارهاش نباشه واقعا جالبه. شاید توی عکسهای عادی کسی لحظهی اول به آسمون دقت نکنه (جز اینکه هدف اون باشه)، چون همیشه به حدی حضور داره که چشم بیاختیار ازش رد میشه. اما اینجا با نبودنش و جای خالیش خیلی سریعتر باعث میشه مخاطب به آسمون فکر میکنه.
همیشه کارهای Peter Bergting برام جالب بودن. اصلیترین دلیلی هم که میتونم بیارم اینه که هیچوقت دوتا کار شبیه بهم نداشته، حتی اگه سعی میکرده تا استایل یکسانی رو استفاده کنه.
توی دورهی هنرستان که حتی معلمهای درسهای عمومی هم اصرار میکردن یکسری بچهی شونزده ساله استایل شخصی خودشون توی هنر رو تا آخر سال اول پیدا کنن تا بعدا از فقر نمیرن، کارهای برجتینگ خیلی متفاوت بودن. مخصوصا به خاطر جایگاهی که توی دنیای کمیک و کانسپت آرت داره. بخش خیلی بزرگی تصاویری که ما از وارهمر دیدیم کارهای اون بودن و اگه با این فرانچایز آشنا باشین قطعا خبر دارین که تقریبا تمام زیرشاخههای ادبیات گمانه زن و بازی رو پوشش میده.
این که یک نفر بتونه به حدی گسترده کار کنه و از استایل شخصی دور بمونه که تبدیل بشه به چهرهی اصلی یکی از متفاوتترین چیزها (باور کنین کلمهی درستی برای وارهمر نیست، چون توی این کتگوری فقط خودشه) باشه فقط یک دلیل میتونه داشته باشه. کارهای برجتینگ به جای اینکه مثل آرتیستهای بین دههی ۶۰ تا اوایل ۲۰۱۰ وابسته به استایل شخصی باشه، کاملا تکیه داره روی ایدهها. ایدهها و ذهن خود آرتیستن که اون رو متفاوت میکنن، از اون سمت هم کمک میکنه به بالا رفتن پروژههایی که باهاشون کار کرده. برای همینه که توی کارنامهی فعالیتش تقریبا میشه اسم تمام فرانچایزرهای بزرگ رو دید و مشخصا طراحیهای برجتینگ همیشه جزو بهترین کارهاییه که براشون زده شده.
توی دورهی هنرستان که حتی معلمهای درسهای عمومی هم اصرار میکردن یکسری بچهی شونزده ساله استایل شخصی خودشون توی هنر رو تا آخر سال اول پیدا کنن تا بعدا از فقر نمیرن، کارهای برجتینگ خیلی متفاوت بودن. مخصوصا به خاطر جایگاهی که توی دنیای کمیک و کانسپت آرت داره. بخش خیلی بزرگی تصاویری که ما از وارهمر دیدیم کارهای اون بودن و اگه با این فرانچایز آشنا باشین قطعا خبر دارین که تقریبا تمام زیرشاخههای ادبیات گمانه زن و بازی رو پوشش میده.
این که یک نفر بتونه به حدی گسترده کار کنه و از استایل شخصی دور بمونه که تبدیل بشه به چهرهی اصلی یکی از متفاوتترین چیزها (باور کنین کلمهی درستی برای وارهمر نیست، چون توی این کتگوری فقط خودشه) باشه فقط یک دلیل میتونه داشته باشه. کارهای برجتینگ به جای اینکه مثل آرتیستهای بین دههی ۶۰ تا اوایل ۲۰۱۰ وابسته به استایل شخصی باشه، کاملا تکیه داره روی ایدهها. ایدهها و ذهن خود آرتیستن که اون رو متفاوت میکنن، از اون سمت هم کمک میکنه به بالا رفتن پروژههایی که باهاشون کار کرده. برای همینه که توی کارنامهی فعالیتش تقریبا میشه اسم تمام فرانچایزرهای بزرگ رو دید و مشخصا طراحیهای برجتینگ همیشه جزو بهترین کارهاییه که براشون زده شده.
❤1
The_Art_of_Peter_Bergting_2023_digital_Son_of_Ultron_Empire_.cbr
273.6 MB
The Art of Peter Bergting - 2023
صحبتهای خودشه در مورد مسیری که توی هنر رفته و کارهاش + نقاشیها و طراحیهاش با کیفیت بالا
صحبتهای خودشه در مورد مسیری که توی هنر رفته و کارهاش + نقاشیها و طراحیهاش با کیفیت بالا
Nicolas V. Sanchez
When I decided to include Ojo de Vidrio in my work, my intention was not to paint a breathing, living horse. I don’t know this horse firsthand. The texture of the horse are like the textured, colorful walls in Mexico ,with bright colors peeking through. Not fur. This horse is an emblem, serving as a vessel that carries with it my family history from a different place and time.