به نظرم جان هریس یکی از جالب‌ترین نقاش‌های معاصره. یکم سخته بگم تاثیرات زیادی روی هنر داشته، یا حتی توی علمی تخیلی کسی بوده که بعدها پیروهای زیادی پیدا کرده، چون حس می‌کنم هریس به حدی شخصی کار می‌کنه که غیرممکنه کسی بتونه توی اون استایل نقاشی بکشه.

برای درک بهتر کارهاش، باید به این نکته توجه کنیم که اوایل دهه‌ی هفتاد حدودا یک سالی پیش ماهاریشی ماهش یوگی تمرینات TM رو انجام داده که باعث شده دیدش به دنیای اطراف تغییر کنه. توی دو دهه‌ی بعدی (هفتاد و هشتاد) تقریبا کاورِ کتاب‌های بخش بزرگی از نویسنده‌های مهم سای‌فای رو طراحی کرد و توی تمام اون‌ها دوتا چیز مشترکه:
اول اینکه همه چیز شبیه یک رویاییه که خیلی دقیق نیست. لبه‌ها محو شدن تا نور ملایم‌تر بشه و تقریبا همیشه اثری از دود، ابر یا انعکاس نور دیده می‌شه.
مورد بعدی هم انتخاب لحظه‌ی نسبتا متفاوتیه که داره. جان هریس معمولا اون لحظه‌ای که رو می‌کشه که هنوز اتفاقِ مهم نیوفتاده، یا دقیقا بعد از اون اتفاقه. خودش توی کتابش (پایین همین متن میذارم) می‌گه نقاشی‌هام از اون لحظه‌ای الهام گرفتن که نورِ رعد و برق رو می‌بینیم، سکوت می‌کنیم و منتظریم برای اتفاقِ مهم‌تر (صدا). تعداد کمی از نقاش‌ها رو می‌شناسم که یک حس رو با این قدرت توی آثارشون بتونن نشون بدن و تکراری نشه.

NASA, T+60 - 1985 ( NASA commission)

جان هریس سال ۱۹۸۵ از طرف ناسا دعوت شد تا از لانچ سفینه‌ی دیسکاوری نقاشی بشه. هریس هم نقاشی لانچ‌پد بعد از رفتن سفینه رو کشید، بدون حضور دیسکاوری توی نقاشی.
حدود یک سال بعد (زمانی که نقاشی کامل شد و ناسا اون رو تحویل گرفت)، سفینه‌ی چلنجر لانچ شد که خیلی سریع به خاطر مشکلات فنی از بین رفت و هر هفت سرنشین تلف شدن. با توجه به اینکه چلنجر حدود هفتاد ثانیه بعد از لانچ منفجر شد و نقاشی هریس هم از حدودا یک دقیقه بعد از لانچِ یک سفینه‌س، باعث می‌شه که این نقاشی حس خیلی غمگین و سنگینی پیدا کنه.

Mass - The Art of John Harris
2000
Paper Tiger
-- از آرشیو شخصی --

مجموعه‌ی خیلی خوبیه از کارهای جان هریس، همراه با توضیحات خودش و یک بیوگرافی کلی از آثار.

جدیدا خیلی دوست دارم تصویرهایی بسازم از عکسایی که هیچ وقت گرفته نشدن و آدمایی که وجود ندارن.
خیلی حس عجیبیه که یک آدم بسازم دقیقا شبیه تمام آدما ولی هیچ‌وقت وجود نداشته. حدس میزنم این بخش جدید از هنر قراره بعدا مهم بشه.

چند روز صحبت‌های آزی آزبورن توی پادکستش رو شنیدم که در مورد بیتلز حرف میزد. (اینجا) به طور کلی حرفش اینه که بیتلز مهمه، چون ما یه شب توی دنیای سیاه و سفید خوابیدیم، صبح بیتلز همه چیز رو رنگی کرده بود.

به نظرم چند باری توی تاریخ این اتفاق افتاده که یک اکت هنری به حدی مهم بوده که واقعا دنیایی سیاه و سفید شده بود رو رنگی کرده. حس می‌کنم این دید که هنر باید چیزی که نابود شده رو درست کنه، یک رویای جدید بسازه و سعی کنه این رویای زیبا رو به مردم بده تا زندگیی که رنگ نداره رو بهش جون دوباره بده، دید مهمیه. در اصل این مفیدترین کاریه که یک نفر میتونه انجام بده. امید دادن به ناامیدها، ساختن یک تصویر جدید از زندگی و آینده.

همین دید توی هنر امروز ایران گم شده. فعلا ما فقط درگیر اینیم که بهم تروما بفروشیم تا ثابت کنیم کدوممون بدبخت‌تریم، بدون اینکه کسی سعی کنه واقعا به این همه آدم ناامید و خسته یک‌ذره امید بده.