Heavy Metal Presents - 25 Years of Classic Covers (2002)

به جرئت می‌تونم بگم یکی از بهترین کمیک‌هاییه که از لحاظ طراحی و روایت خوندم. به حدی همه‌ی پنل‌ها روشون کار شدن که نمیشه هیچ عیبی پیدا کرد.
داستانش هم بر اساس انسان نگاری حیوون‌های مختلف توی دهه‌ی پنجاهِ میلادی آمریکائه. دقیقا وفادار نیست به اتفاقات تاریخی، بیشتر در حال روایت یک دنیای موازیه که تکامل جامعه و رویکرد‌هایی که هست متفاوتن. همین روایت متفاوت داره نژادپرستی، هولوکاست، جنگ سرد، قتل های زنجیره‌ای و... رو به روشی نشون داده که من قبلا ندیدم.

توی اینترنت خیلی توضیحات کاملی ازش پیدا می‌شه، تنها چیزی که می‌تونم بهشون اضافه کنم اینه که اولین بار من توی این فرمت از هنر، می‌تونم تاثیر موسیقی رو خیلی بیشتر از چندتا طراحی و افکت ببینم. کل کمیک انگار یک موسیقی متن جَز آمریکایی داره که بی‌وقفه داره پخش می‌شه، توی تمام تار و پود داستان از جز رو می‌شه دید/شنید. درست نمیفهمم که چطور این کارو کرده، اما باعث می‌شه ازش واقعا لذت ببرم.

می‌تونین پنج جلد اول رو از اینجا دانلود کنین.

چند روزیه که خیلی به عکس‌های Tim Flach علاقه پیدا کردم. اینکه می‌بینم یک نفر دیگه هم مثل من علاقه‌ی زیادی به تمام رخ پرنده‌ها داره خوشحالم می‌کنه.
می‌تونین از سایت شخصیش (اینجا) بیشتر کارهاشو ببینین. این هم لینک به کالکشن پرنده‌هاشه.

دیشب فرصت کردم دوتا قسمت اول مینی سریال Shōgun رو ببینم، احتمالا با این همه سر و صدا حتما اسمش رو شنیدین و تعریف کردن ازش هیچ سودی نداشته باشه چون مشخصا یکی از قوی‌ترین سریال‌هاییه که توی این چند سال اومده و بعیده بتونن در ادامه خرابش کنن.

دوتا چیز در مورد این سریال هست که برام جالبه. اول اینکه این سریال بازسازی یک سریال از سال ۱۹۸۰ که اتفاقا خیلی هم سریال خوبیه. آهنگ اون سریال رو موریس ژار ساخته و از نظر من بعد از لورنس عربستان بهترین کار توی اون دیسکوگرافی بزرگه. حتی اگه فرصت ندارین سریال قدیمی رو ببینین، آهنگ‌هاشو از دست ندین.

مورد بعدی هم یک بخشیه که توی قسمت اول بود. یکی از شخصیت‌ها که خیلی شیفته‌ی لحظه‌ی مرگ انسان‌های دیگه‌س، به یک شخصیت دیگه میگه در مورد لحظات آخر کسی که اعدام کردم یک شعر بگو. همیشه اهمیت شعر توی ژاپن برام جالب بود، اینکه جنگ‌جوهای بزرگ شاعر هم بودن و به طور کلی شاعرها توی دربار آدمای مهمی به حساب میومدن. متاسفانه اطلاعاتم توی این زمینه خیلی سطحیه و توی اینترنت هم چیز چندانی پیدا نکردم. صرفا جالب بود که توی این سریال بهش اشاره شده.

Shōgun (1980 miniseries) Soundtrack

به شعر و اهمیتش توی دربار ژاپن اشاره کردم، یاد یک کتابی افتادم. توی A Memory Called Empire هم دقیقا همین قضیه هست. توی دربار امپراتور (که یه بخش بزرگی از کهکشان شناخته شده رو اداره میکنه) شاعرها اهمیت زیادی داشتن و هر سال یکی از این شاعرها شعری میخوند که سیاست کلی امپراتوری رو مشخص می‌کرد. از اون سمت هم تمام اشراف و سیاستمدارا و آدمایی که میخواستن جدی گرفته بشن، باید میتونستن توی مکالمات یا نامه‌نگاری‌هاشون از شعرهای مشابه استفاده کنن. این یکی از جالب‌ترین ایده‌هاییه که تا حالا توی کتاب‌های علمی تخیلی دیدم.

این کتاب اتفاقا ترجمه هم شده، اما مشکل اینه که توی نسخه‌ی اصلی دیالوگ‌ها و خاطرات یکی از شخصیت‌ها (که داخل شخصیت اصلیه) ایتالیکه و کاملا مشخصه. اما توی نسخه‌ی فارسی همشون با یک فونت چاپ شدن و اصلا نمی‌شه تشخیص داد چی میشه. متاسفانه من اولین باری که سعی کردم بخونم نسخه‌ی فارسی بود و وسطش اینقدر نمی‌فهمیدم چی میشه که ولش کردم. هیچ وقتم فرصت نشد زبان اصلی بخونمش. به هر حال کتاب خوبیه اگه دوست دارین بخونین.