هفته‌ی پیش فرصت کردم بازی جدید Prince of Persia رو کامل بازی کنم و می‌تونم بگم خیلی بهتر از انتظاراتم بود. یکی از سرگرم کننده‌ترین گیم‌پلی‌های چند سال اخیره و داستان به حدی عمیق هست که ارزش حدود بیست سال وقت گذاشتن رو داشته باشه.

توی یوتیوب می‌تونین خیلی ویدیو پیدا کنین که در مورد گیم پلی و سیستم‌های بازی صحبت می‌کنن، دیگه دلیلی نداره که منم اینجا بگم برای همین بیایین براتون از بخشی بگم که هنوز ندیدم کسی در موردش صحبت کنه.

کاوه‌ی آهنگر مونث بود!

و این تغییرات با مونث کردن کاوه‌ی آهنگر متوقف نمی‌شد. خیلی جاهای دیگه هم این تغییرات رو داشتیم. یوبی‌سافت و تیم داستان نویسی اصلا خودشون رو به این محدود نکرده بودن که حتما شخصیت‌ها به داستان اصلیشون توی اساطیر ایران وابسته باشن. همین باعث شده بود اون حالت خشکی که ما سال‌هاست توی تمام کارهای اقتباسی اساطیر ایران داریم رو نداشته باشیم. حداقل اولین باره که من می‌بینم یک اثر واقعا "اقتباس" کرده تا اینکه بخواد بازگویی کنه تا مردم حس ناسیونالیستیشون تحریک بشه و بگن وای ما چه قدر کشور و تاریخ قدرتمندی داریم.

داستان این بازی کاملا تا جزئیات باورنکردنی از اساطیر رو پوشش میده، اما هر جایی که لازم بوده تغییرش داده. موقع بازی کردنش متوجه شدم که ما چه قدر این رو نیاز داشتیم. شاهنامه و بقیه‌ی داستانای اساطیر ما خودشون اصلا برای اقتباس خوب نیستن، ایده و کانسپت بی‌نظیری دارن اما تمام آثار اقتباسی که من باهاشون مواجه شدم نتونستن فرم درست رو پیدا کنن. شاهنامه به عنوان شعر خوبه، شاید بهترین محتواییه که برای اون مدل شعر می‌شه تصور کرد. اما فرضا وقتی این محتوا و داستان میاد توی سینما، اپرا، تئاتر و رمان واقعا ناامید کننده می‌شه. چون اسمش به حدی بزرگه که سازنده‌های اون اقتباس جرئت نمی‌کنن تغییری بدن.