امروز کتابِ Barlowe's Guide to Extraterrestrials از وین بارلو رو خوندم.

اگه بخوام در مورد خود بارلو بگم، باید فقط به این اشاره کنم که از مهم‌ترین کانسپت آرتیست‌های تاریخه. آواتار، حاشیه‌ی اقیانوس آرام، هل‌بوی و خیلی از فیلم‌های سای‌فای چند دهه‌ی اخیر بخش بصریشون رو مدیون بارلو هستن. نقطه‌ی دیدی که این هنرمند از دهه‌ی هفتاد میلادی تا الان داشته، کلِ مدیاهایی که به سای‌فای مربوط می‌شن رو تحت تاثیر قرار داده و در مورد کمتر کسی می‌شه این حرف رو زده.

اگه مایل هستین که بیشتر در مورد وین بارلو بدونین، دوتا ویدیوی خیلی خوب ازش توی یوتیوب هست. (این و این)

حس می‌کنم با وجود این دوتا صحبت کردن در مورد سبک کاری و مسیری که بارلو طی کرده یکم غیر ضروریه.

اما در مورد خودِ کتاب Guide to Extraterrestrials خیلی چیزها می‌تونم بگم.

این کتاب طراحی‌های بارلو از موجودات و حیوون‌هاییه که توی آثار علمی تخیلی مختلف حضور دارن. خیلی هم گستره‌ی زیادی دارن، از نویسنده‌های معروفی مثل اورسولا لو گویین و فرانک هربرت گرفته تا نویسنده‌هایی که دهه‌ی پنجاه میلادی برای مجله‌ها داستان مینوشتن و من اسمشونم نشنیدم توی این کتاب هستن. برای هر موجودی که طراحی شده، توضیحات در مورد ظاهر، تاریخ، رفتار، فرهنگ و حتی عادت‌های تولید مثل رو نوشته.

تا جایی که می‌دونم، بیشتر این موجودات برای اولین بار توی این کتاب طراحی شدن. برای همین دیدنِ شخصیتی مثلا پنومه (از مجموعه‌ی Planet of Adventure نوشته‌ی جک ونس) خیلی جالب بود، چون خیلی دقیق‌تر از چیزی که من موقع خوندن کتاب تصور کرده بود جزئیاتِ اون کاراکتر رو اجرا کرده. یا Overlord از پایانِ کودکی نوشته‌ی سی کلارک واقعا سی کلارکی‌ترین چیزیه که توی عمرم دیدم، رسما حسِ تمام نوشته‌های سی کلارک رو توی این طراحی می‌شه دید.

من مطمئن نیستم که قبل از این کتاب، هیچ طراحی کار مشابهی رو انجام داده باشه. اما بعد از اون خیلی‌ها سعیشونو کردن، مخصوصا برای کشیدن موجودات فانتزی، اما هیچ‌کدوم به اندازه‌ی کارهای بارلو دقیق و تاثیرگذار نبودن.

این نسخه‌ی چاپ اول سال 1979 میلادیه.
نسخه‌ی سال 1987 رو هم دارم، اما کیفیتش خیلی خوب نیست. اونجا چند صفحه‌ای بهش اضافه شده و بخش اسکچ‌های آخرِ کتاب متفاوتن. در کل همین نسخه رو من بیشتر پیشنهاد می‌کنم.

انیمه‌ی پلوتو هم کامل منتشر شد.
اگه نمی‌دونین پلوتو چیه، باید بگم که یکی از مهم‌ترین مانگاهای قرن بیست و یکمه که نائوکی اوراساوا نوشته و طراحی کرده. اگه نمیدونین آقای اوراساوا هم کیه، ایشون یکی از مهم‌ترین نویسنده‌های ژاپنن که احتمالا با Monster می‌شناسینشون.

من هنوز انیمه‌ی پلوتو رو ندیدم، اما ماه پیش مانگاش رو خوندم و اینجا می‌تونین ریویویی که نوشتم رو ببینین. پلوتو یکی از بهترین داستان‌هاییه که خوندم و کمتر چیزی توی سال‌های اخیر اینقدر روم تاثیر داشته. با توجه به تیمی که روی انیمه کار کرده و نقدهایی که ازش خوندم، به خوبی مانگا هست.

توی داستانش ایران اهمیت زیادی داره، برای همین احتمالا قراره خیلی توی ایران سروصدا کنه. بهتره قبل از اینکه براتون کلش اسپویل بشه ببینین.

لینک‌ (تا دو هفته‌ی دیگه فعال می‌مونن)

سه ماه اخیر خیلی سرم گرم یکی از پروژه‌های جانبیم بود که مربوط می‌شه به دیزاین ساعت مچی. چند هفته‌ی اخیر این تبدیل به شغل تمام وقتم شده (یکم بیشتر از تمام وقت، روزی سه شیفت پیش بد اخلاق‌ترین صاحبکار دنیا، خودم، باید کار کنم).

فعلا تمام این ساعت‌ها در حد کانسپتن، مثلا برای اون ساعت مچی مربعی هنوز بند طراحی نکردم (باور کنین سخت‌ترین بخشه)‌ تا بعدتر در مورد اجرا و قطعاتشون به نتیجه برسم، برای همین خیلی روی طبیعی بودن رنگ و فرم‌ها کار نکردم که بعد دستم باز باشه. شیش هفت ماهی احتمالا طول می‌کشه که هر کدوم از این ساعت‌ها به مرحله‌ی ساخت برسن.

فکر کنم توی این مدت تمام پروژه‌های دیگه‌م قراره متوقف بشنXD

راستی، من هنوز برای این پروژه گرفتن سرمایه‌گذار رو شروع نکردم چون پروتوتایپ‌هام آماده نیستن.

اگه کسی هست که دوست داره روی یه شرکتِ ساعت توی سوییس سرمایه‌گذاری کنه حتما بهم بگه. این شرکت قراره تمرکزش روی نسل جدیدی از ساعت‌ها باشه که رابطه‌ی نزدیکی با تکنولوژی دارن و با توجه به بازار سوییس و اینکه شرکت‌های ساعت سوییسی اصولا قرار نیست زیان‌ده باشن، سرمایه‌گذاری خوبیه.

فقط اینکه سرمایه‌گذار محترم باید بتونه بیاد سوییس و شرایط قانونی سرمایه‌گذاری رو داشته باشه.

اگه کسی رو می‌شناسین که به این ایده و سرمایه‌گذاری روی ساعت‌سازی علاقه داره، حتما بهش بگین یا من رو بهش معرفی کنین.

@hoseinghazi

دستتون هم درد نکنه.

کتاب Expedition - Being an account in words and artwork of the 2358 AD voyage to Darwin IV اون یکی کتاب معروف بارلوئه که 1990 چاپ شده. یک تاریخ طبیعی سای‌فایه که مشاهدات داروین از سال 2358 میلادی رو نوشته. متاسفانه هنوز فرصت نکردم که بخونمش.

اما یه مستندی به اسم Alien Planet سال 2005 از روی این کتاب ساخته شده. توی این مستند خیلی از دانشمندها و نویسنده‌های علمی تخیلی مثل استیون هاوکینگ و جورج لوکاس و چندتای دیگه که اسمشونو صدتا کامیون هم نمی‌تونه بکشه میان و در مورد تاریخِ طبیعی آینده کاملا جدی صحبت می‌کنن و یکی از عجیب‌ترین مستندهاییه که تا حالا دیدم.

از این لینک می‌تونین مستندش رو دانلود کنین. تا دو هفته‌ی دیگه فعاله.

Alita Battle Angel (1990-1995)

چند هفته‌ی اخیر شب‌هام به خوندن مانگای 20th Century Boys می‌گذره و الان که یازده جلد از بیست و دوتا رو خوندم، میتونم به جرئت بگم که یکی از قوی‌ترین مانگاهاییه که تا حالا نوشته شده. ولی فعلا قرار نیست به دلایل قوی بودن و نوع روایتش کاری داشته باشیم، چون من خیلی گشنمه و خسته‌م برای اینکه بتونم درست تحلیلشون کنم. فقط دوست داشتم در مورد اسمِ شخصیت اصلی صحبت کردم.

قبلش باید بگم که خود 20th Century Boys اسم یکی از آهنگ‌های بند تی‌رکسه که سال ١٩٧٤ منتشر شده و توی کل مانگا اشاره‌های زیادی به موسیقی راک دهه‌ی شصت و هفتاد میلادی میشه. اما احتمالا بزرگترین اشاره، اسم شخصیت اصلیه. کِنجی اندو اسمش رو از یک خواننده‌ی فولک ژاپنی گرفته که هیچ وقت حتی توی خود ژاپن هم معروف نشد.

اصلی‌ترین آهنگ کِنجی اِندو Curry Rice ـه که در مورد خود کِنجیه که داره Curry Rice (یک غذای ژاپنی) می‌پزه و همه‌چیز خیلی هم آرومه. کنجی عاشقانه گربه‌ش رو دوست داره و گذروندن زمان با گربه‌ش باعث می‌شه خوشحال باشه. وسط درست کردن غذا تلویزیون رو روشن می‌کنه و توی اخبار می‌بینه که یوکیو میشیما خودکشی کرده و وضعیت سیاسی ژاپن اونقدر خوب نیست. اون هم تلویزیون رو خاموش می‌کنه و خوشحال از همراهی با گربه‌ش می‌ره بقیه‌ی شامش رو بپزه.

به طرز جالبی این آهنگ کلِ تغییرات و اتفاقاتی که برای کنجی توی مانگا میوفته رو توضیح میده، حتی اون روندِ اصلی داستان هم به نوعی مربوط می‌شه به افکار و اعتقاداتی که میشیما داشته (و نتونست انجامشون بده). اگه طرفدار آهنگ‌های کلاسیک راک هستین احتمالا خوندن 20th Century Boys براتون شبیه یک بازی میشه که توی اون دنبال اشاره‌ها و نمادهایی بگردین که مستقیما به موسیقی ربط دارن.