دوگانه‌ی Prosper's Demon رو چند روز گذشته خوندم و حداقل تا پایانِ Novella اول نمی‌دونستم چه حسی باید بهش داشته باشم. خلاقانه بود، قطعا نمی‌تونستم حدس بزنم گره‌گشایی‌ها به چه شکلی پیش می‌رن و از همه مهم‌تر، واقعا بهم خوش‌گذشت موقع خوندنش. اما اون ضربه‌ی نهایی شوکه کردن و تحسینِ قدرتِ کی‌.جی پارکر توی نوشتن آخرِ جلد دوم اتفاق افتاد. خیلی دوست دارم اسپویل کنم و کامل براتون بگم که چرا اینقدر جالب بودن، اما خب مشخصا حیفه که خودتون فرصت خوندنش رو نداشته باشین. پس این یک تلاشِ ناامیدانه برای خلاصه کردن فضا و داستان جلد اول:

شخصیتِ اصلی (بدون نام) یک جن‌گیر (می‌شه گفت دیوگیر) هست که از بچگی توی یک جریان خاصی از کلیسا آموزش دیده و به گفته‌ی خودش بهترین در کارشه. دیوها (Demon) موجودات نامیرایی هستن که روی مرزِ خودآگاه بودنن و دقیقا اون مشخصات انسانی رو ندارن، اما ازشون دور هم نیست. دیوها می‌تونن وارد بدن یک نفر بشن و اون رو "تا حدودی" کنترل بکنن یا بهش آسیب بزنن. شخصیت اصلی وظیفه‌ش اینه که دیوها رو از درون انسان‌ها بیرون بکشه و بهشون آسیب بزنه تا نتونن به این زودی‌ها وارد بدن کسی بشن.

داستان به عنوان یک اثری که اول شخصه بسیار نزدیک می‌شه به شخصیت اصلی و از این فردی که ما داستان رو از زبانِ اون می‌شنویم (اتفاقا دیوار چهارم رو هم می‌شکنه) بسیار از لحاظ روانی شکنندست و توی موقعیتیه که حتی سخت بشه اسمش رو یک شخصیت خاکستری گذاشت، بیشتر شبیه یک ضد-قهرمان بایرونیه که هیچ محدودیت اخلاقی‌ای نداره، حتی اهمیتی نمی‌ده کاری که انجام می‌ده درست یا غلط باشه؛ انجامش می‌ده چون چاره‌ای نداره.
متن بیشتر اوقات دیالوگ، دیالوگ درونی و تغییرات مختلف رو مشخص نکرده، چون راوی همشون رو روایت می‌کنه و اون هم به حدی فروپاشیدست که نمی‌تونه خیلی دنیای اطرافش رو درست تفکیک کنه. دنیایی که به نظر جالب میاد، من حدس می‌زنم یک Alternative TimeLine بود که به سمت انگلیسِ ویکتوریایی و فضای استیم‌پانک می‌رفت، اونقدر توی داستان توضیح داده نمی‌شه.

چیزی که بیشتر از همه (البته کنار نثر و ساختار جالبش) نظرم رو جلب کرد این بود که ما توی این دو جلد خیلی خوب انحطاط و سقوطِ راوی(ها) رو می‌بینیم و وضعیتِ روحی/روانی اون‌ها رو به خوبی می‌شه توی جریانِ داستان و صحبت‌هاشون دید.

حدس می‌زنم Prosper's Demon اونقدر برای همه مناسب نباشه، کلا کی‌.جی پارکر برای تازه‌کارها نیست. اما اگه با ادبیاتِ پست مدرن و سیال ذهن و فانتزی خوب آشنا هستین "احتمالا" خیلی از این دوگانه خوشتون میاد. اونقدری روون و کوتاه هم هست که هر دوتا رو بتونین یک شبه بخونین.

📎 جاده؛ سفر در دل جهانی که دیگر نوری ندارد.

بابا؟
هوم.
تو می‌گی هنوز آدم‌های خوب دیگه‌ای هم هستن...
آره.
پس کجان؟
دارن قایم می‌شن.
از کی؟
از همدیگه.

🌫 برای دانلود کمیک کلیک کنید.
✍🏻 مقالهٔ مهمان؛ حسین قاضی

#مهمان #حسین_قاضی #کمیک #مقاله #کورمک_مک‌کارتی #مانو_لارسنه
#Graphic_Novel #The_Road #Manu_Larcenet #Cormac_McCarthy

🌌SFF Realm | قلمروی ع‌ت‌ف

چند روز پیش نوشته‌م در مورد کمیک The Road رو بچه‌های کانال قلمروی ع‌ت‌ف منتشر کردن. خیلی دستشون درد نکنه XD

پ.ن: کانال خیلی جالبی دارن، من سعی می‌کنم تمام مطالبشون رو بخونم و خوشحالم که این کانال الان وجود داره.

چند هفته‌ای هست که ذهنم درگیرِ مجموعه‌های نصفه-خونده-شده‌ی چند سال اخیرمه. یکسری از این مجموعه‌ها رو خیلی دوست داشتم اما بنا به هر دلیلی نتونستم هیچ‌وقت تمومشون کنم. بینِ تمام این مجموعه‌های نصفه، Expanse بیشتر از همه توی ذهنم مونده. این تابستون دهمین سالگردِ خوندن چهار جلد اولشه و هنوز بعد از این همه سال به وضوح داستان رو یادم مونده.

توی همین فکر کردن‌ها متوجه شدم که توی یک دهه‌ی گذشته من همیشه سعی کرده خودم رو نزدیک به Expanse نگه‌ دارم، چون یک فرانچایز زنده و فعال بوده، توی مدیاهای مختلف حضور داشته و خوب یا بد، به هر حال من هیچ مجموعه‌ی سای‌فای دیگه‌ای توی ذهنم نیست که اینقدر اقتباس‌های متنوع و خوبی رو تجربه کرده باشه.

پس این پست‌های من رو به عنوان "ریویو برای تقریبا همه‌ی چیزهای مربوط به Expanse" در نظر بگیرین.

اول بیایین در مورد نویسنده‌ش صحبت کنیم. James S.A. Corey در اصل دوتا نویسندن، هر دو نفرشون دستیارهای ج.آر مارتین توی پروژه‌های مختلفش بودن و به طور کلی آدم‌های باتجربه‌ای هستن. اولین جلد از اکسپنس سال ۲۰۱۲ میاد و جلدِ نهم (آخر) هم ۲۰۲۱ چاپ می‌شه. مجموعه‌ی نسبتا بزرگیه، شاید بشه از لحاظ وسعت (اسمش Expanse ـه، قطعا باید انتظار وسعت هم داشت) با بزرگترین آثار سای‌فای مقایسه‌ش کرد و از لحاظِ جایزه گرفتن هم از موفق‌ترین‌های تاریخه.

به عنوان کسی که فقط ۴ جلد از مجموعه رو خونده، نمی‌تونم با دقت زیادی ریویو بنویسم. اما همین‌قدر بگم که واقعا کار Solid و درست و حسابی‌ایه. کتاب کاملا متعادله، انگار که از روی یک فرمول مشخص نوشته شده و با جدیت بهش چسبیدن تا نتیجه بده. هر جلد مخاطب رو با بخش بزرگ‌تری از دنیا آشنا می‌کنه، شخصیت‌ها قوی‌تر و عمیق‌تر می‌شن و یک پلاتِ بزرگ‌تری هم هست که به مرور کامل میشه. هر جلد سعی می‌کنه توی اپرای فضایی، تریلر سیاسی، معمای جنایی و وحشت کیهانی بمونه، دقیقا هم از تروپ‌های همین چهارتا ژانر استفاده می‌کنه و ما خیلی محدود خارج از اون‌ها رو می‌بینیم. کلا این متمرکز بودن داستان باعث شده خیلی تجربه‌ی خوندن خوبی باشه، کتاب اهل کند شدن یا تند شدن زیاد نیست، هیچ‌کس Side Story طولانی‌ای رو نمی‌ره و ما نه کاراکترِ غیرقابلِ باور باهوش داریم (خیلی زیاد شدن) و نه غیرقابلِ تحمل احمق. در کل کتابیه که می‌شه به همه پیشنهادش کرد.

اما این سوال مهم رو باید جواب بدیم: مجموعه‌ی عریض و طویلِ Expanse در مورد چیه؟
تقریبا همه چیز! نزدیک ۶ هزار صفحه‌ متن داریم و بهتون اطمینان می‌دم به حد کافی پیچیده هست که نتونم خلاصه‌ش کنم. اما اگه بخوام خیلی کلی بگم باید اشاره کنم که سالِ ۲۲۱۴ میلادیه و بشر توی منظومه‌ی شمسی کلونی ساخته و سفینه‌های زیاد و تکنولوژی‌های پیشرفته‌ی زیادی توی زمین و کلونی‌های جدید هست. کلونی‌ها هر کدوم فرهنگ، منافع و هویت متفاوتی دارن و توی یک درگیری دائمی برای بهتر کردن وضعیت خودشون هستن و این درگیری‌ها به سمت جنگ کشیده می‌شه. محوریت اصلی داستان وفاداری، قدرت، استعمار، نابرابری، ترس از ناشناخته‌هاست و به شدت دیدگاهِ اومانیستی‌ای در جهان‌بینیش داره. محوریتِ همه‌چیز توی Expanse انسان‌ها هستن.

شما کافیه دقت کنین که دوتا دستیارِ جورج آر مارتین "مشخصا" نویسنده‌هایین که توی نوشتن صحنه‌های هیجانی و درگیری‌های سیاسی خوبن. این یکم بیشتر بهتون کمک می‌کنه برای درک بهتر چیزی که توی Expanse می‌شه دید.

متاسفانه توی ایران این مجموعه وضعیت بدی داره. نشر تندیس جلد اولش رو ۱۳۹۵ چاپ کرد، جلد دومش رو هم ۱۴۰۲ اومد و دیگه خبری ازش نشد. حدس می‌زنم مجموعه‌ای بوده که خیلی براشون اهمیت نداشته و فکر هم نمی‌کنم که برنامه‌ای برای ادامه دادنش داشته باشن. خیلی ناراحت کنندست که این مجموعه‌ی مهم توی ایران "احتمالا" هیچ‌وقت کامل ترجمه نمی‌شه.

می‌خوام از روی کمیک‌ها خیلی سریع رد بشم XD تنها بخشیه که می‌شه ازش زد تا پست‌ها کوتاه‌تر بشن.

این گرافیک ناول بینِ اتفاقات فصل چهار و پنجِ سریاله. اگه راستشو بخواین برای اینکه کَنون باشه زیادی ضعیفه.
اگه نخونین هیچ‌چیزی از داستان رو از دست ندادین.

تنها ویدیوگیمی که تا الان ازش اومده The Expanse: A Telltale Series ـه که اتفاقا بسیار ریویوهای مثبتی گرفت و داستان جدا از سری اصلیه (با اینکه چندباری به سفینه‌ی آرتمیس توی دیالوگ‌های کتاب اشاره می‌شه)‌.

من دوستش داشتم، به نظرم به نسبت بتمن و The Wolf Among Us (از همین استودیو-کاملا شبیه به این بازی) ضعیف‌تر بود. یکسری از دیالوگ‌ها و خط‌های داستانی جدا کلیشه‌ای و مسخره می‌شدن، اما همچنان اون هویتِ کتاب‌ها رو اینجا هم داشتیم. به حد کافی فان بود، به حد کافی هم داستانش خوب هست که برای یک بازی point and click نه ساعته همه چیزش اوکیه.

یکی از مورد علاقه‌ترین چیزهام توی این مجموعه همین کتاب TTRPG ـه که سال ۲۰۲۱ براش اومد.

من متاسفانه تا الان نتونستم کسی رو پیدا کنم که باهاش بازی کنم (دوست‌هام هیچ‌کدوم طرفدار علمی تخیلی نیستن، همیشه فانتزی بازی می‌کنیم)، اما خوندنش و Build بازی رو دوست داشتم.

شما به چشم یک دایره‌المعارفِ دنیای Expanse بهش نگاه کنین که طراحی‌های زیبایی هم داره.

و اصلِ کاری (البته بعد کتاب‌ها)‌رو گذاشتم برای آخر کار.

برای من سریال Expanse یکی از بزرگترین What If های تلویزیونه. این سریال خیلی پتانسیل داشت، فصل اول و دوم دقیقا همون حسی که کتاب داره رو منتقل می‌کردن، سریال تمامِ نشونه‌هایی که یک کالت کلاسیک باید داشته باشه رو داشت. توی ردیت همه در مورد این صحبت می‌کردن که چه‌قدر خوشحالن که بالاخره توی دوران طلایی تلویزیون ما یک کارِ سای‌فای خوب داریم. در حد اون غول‌های تلویزیونی نبود اما کسی هم از شبکه‌ی SyFy انتظار نداشت با HBO رقابت بکنه، در همین حدی که هایپ داشت کافی بود.

اما واقعا خرابش کردن. برای شبکه اونطوری که باید پیش نرفت، سریال هم اونقدری که باید نفروخت و ظاهرا کپی‌رایتش هم یکسری جاها اذیت می‌کرد. فصل سه واقعا ارزون ساخته شده، مشخصه که خیلی جاها توی سر داستان زدن تا خرجش کم بشه. آخر فصل سوم هم کنسلش کردن. یادمه که خیلی ناراحت شدم بابتش، من هم بخشی از کمپینِ SaveTheExpanse بودم و کلی هشتگ زدم (یادتونه خیال می‌کردیم اثر دارن؟ واقعا خیلی بد فهمیدیم برای چیزهایی جز سریال کاربردی ندارن) و زمانی که جف بزوس شخصا رایتش رو خرید خوشحال شدم.

اگه می‌دونستم چی می‌شه اصلا خوشحال نمی‌شدم.
آمازون این سریال رو واقعا کشت. دو فصلش رو خیلی شل و ول ساخت، دقیقا همون سیستمِ "حیفه خرجش کنیم" رو گذاشت وسط و کار به جایی رسید که Run Time فصل ۶ نصف بقیه‌ی فصل‌هاست و بعدش اعلام می‌کنن تموم شده (اصلا تموم نشده)‌ و طرفدارها می‌تونن ادامه‌ی داستان رو از طریق کمیک‌ها دنبال کنن. یکم اگه به بالا اسکرول کنین نظر من در مورد کمیک‌ها رو می‌بینین. این یکی از بدترین بلاهاییه که می‌تونست سر یک سریال بیاد.

به نظرم سریال یک مشکل خیلی بزرگ داشت (بقیه‌ی موارد قابل قبول بودن، با بودجه‌شون خیلی هم خوب جمعش کردن) اون هم انتخاب بازیگره. مشخصا این هم نتیجه‌ی سیاست شبکه و کمبود بودجه بوده، اما حقیقتا این بازیگرهایی که اورده بودن حتی رده B هالیوود نبودن، کسایین که اصلا شهرت یا مهارت کافی نداشتن. کلا توی دیالوگ، رشد شخصیت یا هر چیزی که مربوط می‌شه بهش مشکل داشتن. یکی از چیزهایی که این سریال می‌تونست حسابی ازش استفاده کنه وجود یکی دوتا سوپراستارِ بزرگ هالیوودی بود.

به نظرم ما الان دوتا سوال مهم داریم، اولینش اینه که:

وضعیت Expanse "الان" چطوره؟
به قول ما اصفهانیا، نه حلال نه حرومه. مشخصا آمازون روی کپی رایتش نشسته و حداقل به این زودیا نه خودش حاضر می‌شه ریبوت کنه نه حقوقشو می‌فروشه. دنیل آبرامز و تای فرنک (نویسنده‌ها) هم یک سه‌گانه‌ی جدید دارن که جلد دومش امسال اومده و حقوق ساخت سریال اون هم با آمازونه. پس حداقل به نظر میاد این دوتا تقریبا از Expanse گذشتن.
تنها محتوای جدید (خارج از کمیک‌ها) یک ویدیوگیمه که استودیو Owlcat داره می‌سازه. به نظر میاد بازی خوبی باشه و حس می‌کنم از آخرین شانس‌های این فرانچایزه که قبل از ۲۰۵۰ یکم توجه جلب کنه. اگه این بازی موفق بشه، مطمئنم متریال‌های بیشتری خواهیم داشت. اگه موفق نشه، قراره Expanse رو فعلا نداشته باشیم تا زمانی که نوستالژی به یکسری فشار بیاره و دوباره از توی کمد بیارنش بیرون.

سوال دوم هم اینه: سالِ ۲۰۲۶ آیا Expanse ارزش توجه و زمان رو داره؟
بدون شک، حیف به نظر میاد این مجموعه توی ایران حتی بدشانس‌تر هم بوده. در مورد اینکه نشر تندیس قراره ادامش رو چاپ کنه یا جای دیگه ترجمه‌ش کردن هیچ خبری ندارم و حدس می‌زنم که هیچ خبری هم نباشه. حیف واقعا، مخاطبِ ایرانی از Expanse می‌تونست استفاده‌ی زیادی بکنه و ارزش لذت ببره.