بالاخره این مجموعه هم تموم شد و در کنارِ Song of Ice and Fire، این سخت‌ترین مجموعه‌ایه که کار کردم. از تلاش برای نمادگرایی توی جلدها (امیدوارم کسایی که می‌خونن بفهمن چرا تعداد شخصیت‌ها، نور، رنگ و گرافیک هر جلد داره یکم متفاوت می‌شه) بگیرین تا تلاشِ زیاد برای فضاسازی.

و ممنون از همه‌ی کسایی که توی یک سال و چند ماه اخیر اینقدر پیگیر طراحی جلدها بودن، خیلی خوش‌حال‌گنندست. همینطور واقعا نشر آرلین کارش فوق‌العادست، خودمم هم باورم نمی‌شه که یک نشرِ فانتزی توی ایران اینقدر فعاله و کتاب‌های سنگین و پر ریسک رو داره چاپ می‌کنه.

اگه این مجموعه رو نخوندین، الان زمان خوبیه برای استارتش. بالاخره یکی از مهم‌ترین آثار فانتزی مدرن کامل در ایران هست، با ترجمه‌ی خیلی خوب و کیفیت چاپ بالا و جلدهای خوشگل.

دیشب God of War جدید معرفی شد و یک "هورا"ی بزرگ از گیمرها بلند شد، اما اگه با دقت گوش کنین این هورا فحشه که با نویزهای بلندگوهای پروپاگاندای سونی ترکیب شده تا هایپ تقلبی براش درست کنن. از صبح هم صحبت در مورد "زن ستیزی" پیش اومده، چون مردم با عوض شدن شخصیت این بازی و تمرکزش روی یک شخصیت مونث مخالفن.

راستش این اصلا ربطی به زن ستیزی نداره. مسئله اینه که اون بیرون یک تعداد زیادی بازی محبوب با شخصیت اصلی مونث هستن، حتی ندیدم یک نفر با این مشکل داشته باشه. مشکل اصلی از اینجائه که ما حدود بیست سال یک فرانچایز جالب رو داشتیم که هویت پیدا کرده، یکی از شناخته‌ترین ظاهرهای مرد رو برای مردم قرن بیست و یکم ساخته. اما یک دفعه می‌خوان مردم رو مجبور کنن به شخصیتی اهمیت بدن که اصلا چیزی ازش ندیدن، بک گراند خاصی هم نداره و صرفا به نظرم میاد فرصتِ حضور داشتن کریتوس (چیزی که بیشترمون دوست داریم) رو ازمون دزدیده.

در حالی که واقعا با بودجه‌ی کمتر از می‌شد یک IP جدید ساخت، یک شخصیت مونث که شخصیت با خودش تعریف می‌شه و نیازی نیست اعتبارشو از یک چیز دیگه بگیره. احتمالا هممون هم خیلی راحت بهش اهمیت می‌دادیم و خوش‌حال هم می‌شدیم.

در کل یکی از بزرگترین مشکلات (شما بخونین ظلم کردن) توی سینما و ویدیو گیم دارن زن رو تبدیل می‌کنن به چیزی با به نسبتِ گذشته‌ش (هلن - فیلم جدید نولان) و چیزی که قبلا بوده تعریف می‌شه، این شخصیت زن حضورش صرفا برای تاکید روی یک کنتراست با یک زنِ پیشینه که قواعدِ کلاسیک رو داشته. یا فقط بر اساس روابطی که با یک مرد دیگه داره (همین بازی) معنی پیدا می‌کنه، لوفِی تا ابد "زن کریتوس" می‌مونه، شخصیت خودش رو پیدا نمی‌کنه و چیزی جدا از اون نمی‌‌شه. داستان خاصی هم نمی‌شه باهاش گفت.

ما خیلی کم یک شخصیت مونث رو داریم که با خودش و شخصیتِ خودش تعریف بشه رو می‌تونیم پیدا کنیم. کلا به نظرِ من کسایی که الان تصمیم‌گیری می‌کنن در مورد این مسائل با کانسپتِ "زن بودن" و زن به عنوان یک جنسیتِ مستقل از مرد کاملا مشکل دارن.

واقعا امیدوارم که فضا یکم بازتر بشه و فرصت داشته باشیم که کارهای بیشتری انجام بدیم. تقریبا تمام پروژه‌های یک سال اخیر به خاطر چیزهای احمقانه (و جنگ البته) به مشکل خوردن و بخش دردناکش اینه که حتی ما جایی رو اشتباه نکردیم؛ همیشه دلایل چیزهایی بودن که از کنترل ما خارجن.

در کل حس می‌کنم کارهای جالبی توی موسیقی قراره انجام بدیم، چندین سال مطالعه و تمرین پشتِ همه‌ی پروژه‌ها هست و تلاش می‌کنیم که یک بسترِ خوب برای ژانرهای مختلف بسازیم. صرفا امیدوارم این دفعه (بالاخره) بشه و بتونیم کار کنیم.

بعد از بیست روز کلنجار رفتن (بله، منم مثل هر انسان عاقل دیگه‌ای Pragmata رو کرک شده بازی کردم) بالاخره این بازی هم تموم شد.

مشکلی که هست اینه که Pragmata به نظر من خوب یا بد نبود، صرفا هیچ حسی بهش ندارم و توی بی‌تفاوت‌ترین حالت ممکنم. بازی نه اونقدر خوبه که من بیام از مجموع چیزهایی که داشت تعریف کنم، نه اونقدری بده که بیام و ازش بد بگم. این بازی متوسط‌ترین بازی‌ایه که این مدت تجربه کردم. یکسری جاها داستانش سعی می‌کنه احساسات رو تحریک کنه، اما زورشو نداره. گیم‌پلی هم سعی می‌کنه جالب باشه، اما باز هم زورش نمی‌رسه.