در کل، حیف این همه وقت که منتظرش بودم و حیفِ ذوقم برای تجربه کردنش. این بازی هم مثل بقیه‌ی آثار اختصاصی سونی توی یک دهه‌ی اخیر ارزش چندانی نداشت و بیشتر توی بحث رسانه و هایپ برنده شد.

اگه بخوام یکم منصف باشم، باید اشاره کنم که بازی از لحاظ بصری زیبائه و اگه به تکراری شدن حساس نباشین احتمالا یکم لذت ببرین. انیمیت‌ها خیلی روون و قشنگن. بازی پرفرمنسِ خوبی روی پی‌سی داره و خوب پورت شده. موسیقی متنِ بسیار بسیار قشنگی هم داره.

دیگه همه‌ی دوست‌هام از علاقه‌ی من به B Movieهای دهه‌ی هفتاد تا نود خبر دارن، تقریبا هر وقت زمانِ خالی داشته باشم و بخوام فیلم ببینم این نوع از فیلم انتخابِ اولمه. چون هم فانه (متوجهن مخاطب چی می‌خواد) هم معمولا به خاطرِ ذاتِ فیلم که بودجه‌ی کمی داره به سمت تجربی بودن حرکت می‌کنن. شما فقط توی همین فیلم‌ها و انیمه‌ها شانس دیدن ترکیبِ دو/سه‌تا ژانر تقریبا بی‌ربط رو دارین.

روز‌های اول جنگ فیلم Q رو دیدم، به جرئت می‌گم که افتضاح بود ولی واقعا بهم خوش گذشت موقع دیدنش (جز اون بخش که صدبار بلند شدم چون صدای انفجار و جت میومد). یک ترکیب خیلی خوبیه از نئو-نوآر، هیولایی، وحشت و جنایی/پلیسی که کل روایتش توی خرده‌پی‌رنگ‌هاش داره می‌گذره و اتفاقا توی داستانشم خیلی سریع گند می‌زنه و مجبور می‌شه همون خرده‌پی‌رنگ‌هاش رو رها کنه. اما تهش ایده و دنیای داستان اونقدری جالب بود که تا آخرِ فیلم من رو نگه داشت.

در کل اگه دنبال یه فیلمِ دهه هشتادی ارزون می‌گردین که اژدهای خوبی هم داشته باشه همین فیلم کارتون رو راه میندازه.