وقت نمیشد درست فیلم بگیرم.
بیایین نسخه‌ی اولیه‌ی آبریکس رو ببینین تا از مسافرت برگردم و استریم کنم.

اینم ویدیوی با کیفیت‌ترD:

راستش فقط میتونم بگم خیلی اعتیادآورتر از تصورم شد، سه نفر الان بازی رو دارن و هر سه نفر دارن هر روز از رکوردهاشون برام میفرستن. حدس میزنم کلا توی اون بخش اعتیادآوری موفق بودیم:))

و خب عیب و ایراداتشو داره. اگه باگ نداشت یعنی یه جای کار رو اشتباه رفته بودیم.

ولی به نسبت تمام پروژه‌های نرم‌افزاری‌ای که توی کل عمرم داشتم این با اختلاف تمیزترین خروجی اولیه رو داره. ✨معجزه‌ی کار کردن با دوستای صمیمی✨

من خیلی هنر رو گسترده می‌دونم، به نظرم مرزهاش محوتر از اونیه که این "بنیادگراهای هنری" دوست دارن روش پافشاری کنن. هنر بیشتر از اینکه در مورد مدیا، ابزار یا زیبایی باشه در مورد رندومنس و کنترل اون رندومنس توسط یک یا چند نفره. برای همین خیلی راحته که یه صبحونه‌ی خوشمزه، یه بازی فوتبال یا عجیب‌ترین فرم "هنر مدرن" رو کاملا هنر بدونم. از اون سمت خیلی هم جدی اعتقاد دارم یکسری از آثار هنری از اون بحث روح زمانه چند قدم بالاتر می‌رن، یه بخشی از فرهنگ عامه می‌شن که چندین نسل ازش لذت می‌برن.

مثلا شما نمی‌تونین من رو راضی کنین که این مسابقه‌ی آندرتیکر و من‌کایند توی سال ۱۹۹۸ یه اثر هنری نیست، تمام اون مشخصاتی که من از یک اثر هنری انتظار دارم رو می‌شه توی این ۲۶ دقیقه دید. به نظرم یکی از معدود آثار هنری این چند دهه‌ست که رسیده به اون مرحله‌ی یک میراث بشری شدن. چندین نسل تحسینش کردن و قطعا در آینده هم تحسین‌های بیشتری می‌گیره. احتمالا برای کسایی که متوجه کشتی کج نیستن یا فلسفه‌ی پشتش رو نمی‌دونن این صرفا یه درگیری خشونت آمیزه، نه هماهنگی و از خودگذشتگی قابل تحسین دو نفر که برای درست کردن یک اثر هنری بدنشون رو گذاشتن وسط.

احتمالا اگه کشتی کج ندیدین این بازی فقط براتون عجیبه، حدس می‌زنم برای شما نیست و دیدنش اونقدر سودی نداره. این فقط یه یادآوری برای کساییه که از این فُرم هنری لذت می‌برن و مثل من چندین ساله این بازی رو ندیدن، یا کلا ندیدن.

https://www.youtube.com/watch?v=89BPNcsL7QI

من الان یه پست توی اینستاگرام در مورد Abyrix گذاشتم، فکر کنم اگه مطالب کانال رو دنبال کرده باشین تمام چیزهای اون سمت رو هم بدونین (با کلی چیز بیشتر). ولی گفتم دیگه اینجا هم به اشتراک بذارم.

بله، دلیل به اشتراک گذاری صفحه‌ی اینستاگرامم اینه که ۲ ماه اخیر وقت نکردم حتی استوری بذارم و پیجم الان تقریبا مُرده. دنبال بهونه بودم بذارمش تا یکم ویو و لایکش بره بالا که موقع انتشار بازی به مشکل نخورم.

ده روزی هست دارم کتاب Comic Art Propaganda: A Graphic History رو می‌خونم، تقریبا انتظار داشتم یه خوانش نسبتا ساده از تاریخ کمیک‌های نژادپرستانه‌ی آمریکا باشه و محدود بشه به جنگ جهانی دوم و جنبش‌های حقوق مدنی سیاه پوست‌ها. اما خب اشتباه از من بود که اینقدر نویسنده‌ش رو دستکم گرفته بودم، این کتاب در مورد کمیک‌های پروپاگاندای عراق (با حضور صدام) و سوریه نوشته بود، یه deep dive عجیب داشت توی بازنمایی چینی‌ها توی کمیک‌های آمریکا، اروپا و ژاپن (سه‌تا سنت اصلی کمیک) و در کل خیلی جالب بود.

اگه فرصت بشه تا وقتی که کتاب دستمه (فکر کنم دو هفته دیگه باید به کتابخونه پس بدم) یکسری از بخش‌هاشو ترجمه می‌کنم و اینجا می‌ذارم. متاسفانه نسخه‌ی قابل دانلودش رو نتونستم پیدا کنم (خیلی نگشتم، اگه وقت داشتین بگردین حتما پیدا می‌شه)، اما از اینجا می‌تونین قرض بگیرین و بخونین.