چیز مهم دیگه‌ای که توی موزیک ویدیوها بود ارجاعات مختلف به فرهنگ عامه و هنرهای دیگه‌ست. مثلا موزیک ویدیوی Thriller از مایکل جکسون ارجاعات مستقیمی به فیلم‌های وحشتِ یونیورسال داره و حتی وینسنت پرایس به عنوان راوی حضور داره؛ یا Material Girl از مدونا Gentlemen Prefer Blondes (1953) رو کامل بازسازی کرده، چیزی که جلوتر هویت مدونا رو ساخت. این ارجاعات "ابداع" موزیک ویدیوها نبودن، ما توی تئوری‌های دهه‌ی ۵۰ و ۶۰ میلادی داریم همشونو و می‌بینیم که توی هنرِ پاپ هم حضور دارن. اما اولین باریه که اینقدر گسترده توی فرمت ویدیویی دیده می‌شن.

برای این کار ما اصطلاحِ intertextuality رو داریم، همچنان این رو هم یادتون باشه.

از اینجا دیگه خیلی سادست، fragmentation و intertextuality دقیقا دوتا پایه‌ی اصلی سینمای پست مدرنن. کارگردان‌هایی که برای MTV موزیک ویدیو می‌ساختن و بچه‌هایی که پای MTV صبحونه/ناهار/شام می‌خوردن دهه‌ی نود وارد هالیوود شدن و تفکرات جدید رو با خودشون اوردن. فیلم‌های پست‌مدرن (مثل American Psycho، Fight Club یا Spring Breakers) دقیقا همون تفکری رو دارن که توی موزیک ویدیوها بود. روش ارسال "پیام"، رسانه‌، جرح و تعدیل "پیام" و دریافتش از اینجا عوض می‌شه. فیلم‌ها مجبور نیستن یک خط رو بگیرن و تا تهش برن، چون فیلم‌ها می‌دونن که فیلمن و دارن از واقعیت یک بازسازی‌ای رو انجام می‌دن. فیلم‌ها ناچار نیستن که پیام رو توی داستان برسونن، دیگه نیازی به مارلون براندو نیست که یکسری کارهای عجیب بکنه، چون فُرمِ فیلم خودِ پیامه (اگه می‌خواین بفهمین نظرات ژان بودریار رو بخونین).

هیچ جریانی به اندازه‌ی پست مدرنیسم نتونست اینقدر سریع و درآمدزا حرکت کنه. بله، فیلم‌ها با ساختار کلاسیکِ سه پرده‌ای با همون قدرتِ قبل موندن و فروختن. اما بیایین صادق باشیم، اینکه Fight Club یا Natural Born Killers موفق بودن، اینکه جیم جارموش و توماس اندرسن اینقدر اهمیت دارن و اینکه اون بیرون چند میلیون نفرن که خودشون رو دقیقا شبیه شخصیت‌های یک فیلم می‌دونن تاثیراتیه که MTV گذاشت (بله، مستقیم نیست اما خیلی مهمه). فیلم‌ها سریع‌تر شدن، دیگه نترسیدن که به بیرون ارجاع بدن (پست مدرنیسم بدون ارجاعات بی‌معنی می‌شه). فیلم‌ها همون مسیری رو توی دهه‌ی نود رفتن که موسیقی با جریانِ پانک توی دهه‌ی ۷۰ و ۸۰ رفت. خیلی Bold شدن، خیلی محکم‌تر نظراتشون رو فریاد زدن و سفت ایستادن تا حقشون رو بگیرن.

شاید برای خیلی‌ها این حرف عجیب باشه، اما قبل دهه‌ی نود هیچ‌وقت سینما اینقدر به عنوان یک فُرم هنری مورد قبول نبود. پست مدرنیسم بود که مفهوم "سینمای هنری" رو از پنجره پرت کرد بیرون و گفت "مگه سینمای غیر هنری هم هست؟". اینکه ما دوران طلایی‌ ۹۰ و ۲۰۰۰ رو با اون تعداد فیلم خوب داریم (من همیشه گفتم بیشترین تعداد فیلم خوب بر فیلم اکران شده مال همین دورانه) رو قطعا مدیون MTV و بالا کشیده شدن یکسری از سبک‌ها و نظراتِ نامحبوب داریم.

و نمی‌دونم واقعا، به نظرم MTV لیاقت داره بابت خیلی چیزها کردیت بگیره. کاملا می‌دونم که شبیه یه پیرمرد به نظر میام که نوستالژی گوشه‌ی دیوار خفتش کرده؛ اما نابودی موزیک ویدیوها، تقلیلشون به یکسری ویدیوی ۳۰ ثانیه‌ای توی اینستاگرام و تیک‌تاک، باعث شد ما یکی از مهم‌ترین و تاثیرگذارترین گفتمان‌های هنری معاصر رو از دست بدیم. موزیک ویدیوهای رسما sandbox بودن برای سینما، کافیه به تدوین‌ها نگاه کنین. غیرممکن بود ما صحنه‌های موندگاری مثل اپنینگِ Trainspotting از دنی بویل رو بدونِ تکنیک‌های موزیک ویدیوها داشته باشیم.

اما خب به نظر نمیاد سینما توی موقعیت خوبی باشه و در مورد موزیک ویدیو هم... دیگه نمی‌شه گفت بردنش بیمارستان و ایشالا خوب می‌شه چون قطعا مُرده و جایی توی دنیای ۲۰۲۵ نداره. من چند سالی هست که می‌گم سینما قراره اون جایگاهی که داشت رو کامل از دست بده و تقریبا شبیه تئاتر بشه، شاید بهتره از آخرین فیلم‌های پرخرج لذت ببرین چون احتمالا از ۲۰۳۰ به بعد قرار نیست خیلی داشته باشیم (نه، Ai نمی‌تونه این مشکل رو حل کنه. سعی می‌کنن ولی نمی‌شه).

دوران خوبی بود، خاطرات خوبی هم ساخت. احتمالا من قراره تا آخر عمرم در مورد علاقه‌م به موزیک ویدیوها وراجی کنم و بگم میشل گوندری و دف پانک احتمالا بهترین ترکیبیه که شما توی هنر می‌تونستین ببینین. اما خب باید قبول کردن، دنیا رفته جلو و شاید در آینده این چیزی که نابود شده به یک شکلی جایگزین بشه. 🥂

راستی اگه به این بحثِ سینمای پست مدرن علاقه دارین، کتاب Postmodern Hollywood از کیث بوکر (Keith Booker) عالیه. یادمه چند سال پیش نشر بان با اسم هالیوود پست مدرن چاپش کرد و اتفاقا ترجمه‌ی خوبی هم داره. اما ظاهرا چند سالی هست که توی بازار پیدا نمی‌شه.

احتمالا مورد علاقه‌ترین مستند یک سال اخیرم این ویدیوی بایولوژی Monster Hunter Wild باشه. یعنی یکی نشسته مستند درست کرده از حیوون‌هایی که توی طبیعت یه بازی هستن، در حد مستندهای BBC دقیق شده توی جزئیاتش و طوری رفتار نکرده که هیچ‌کدومشون حتی واقعی نیستن. اتفاقا خیلی هم خوب بررسی می‌کنه که چطور محیط طبیعی و زیستگاهشون اون‌ها رو ساخته. بعد حتی بازی خوبی هم نیست، به نظرم Wilds یکی از حوصله سربرترین بازی‌های Monster Hunter بود، اما اینقدر از این ویدیو خوشم اومد که رفتم پول دادم خریدمش (پشیمونم، همین ویدیو کافی بود). اگه علاقه دارین به این بحثِ زیست‌شناسی تخیلی و... احتمالا خیلی ازش لذت می‌برین. فکر کنم دو بار ویدیو رو کامل دیدم.

https://www.youtube.com/watch?v=lLWE5328LPs&t=739s&pp=ygUkbW9uc3RlciBodW50ZXIgd2lsZHMgY3J1c2l0eSBhcmNoaXZl

وقت نمیشد درست فیلم بگیرم.
بیایین نسخه‌ی اولیه‌ی آبریکس رو ببینین تا از مسافرت برگردم و استریم کنم.

اینم ویدیوی با کیفیت‌ترD:

راستش فقط میتونم بگم خیلی اعتیادآورتر از تصورم شد، سه نفر الان بازی رو دارن و هر سه نفر دارن هر روز از رکوردهاشون برام میفرستن. حدس میزنم کلا توی اون بخش اعتیادآوری موفق بودیم:))

و خب عیب و ایراداتشو داره. اگه باگ نداشت یعنی یه جای کار رو اشتباه رفته بودیم.

ولی به نسبت تمام پروژه‌های نرم‌افزاری‌ای که توی کل عمرم داشتم این با اختلاف تمیزترین خروجی اولیه رو داره. ✨معجزه‌ی کار کردن با دوستای صمیمی✨