پس باید برگردیم عقب‌تر، جایی که من تازه شروع کرده بودم جدی آهنگ گوش کنم (دیگه از ۱۸ سال بیشتر شده) و کم‌کم با تاریخِ موسیقی عامه‌پسند و زیرزمینی و هر چیزی که بود آشنا می‌شدم. ما توی دهه‌ی ۶۰ همچنان تلاش برای رسیدن به زیبایی رو داریم، دیدی که به موسیقی هست به نسبت ده سال قبلش عوض شده، اما هنوز آرتیست‌ها تلاش می‌کنن به زیباترین چیز ممکن برسن. حالا در کنارش مفاهیم سیاسی، اجتماعی و... هم میان، حتی داستان‌گویی به شکل آلبوم کانسپچوال هم هست. اما هنوز جز یکسری تلاش (که بیاییم بگیم دلیل داشتن، اما تهش به سمت اتفاقی بودن می‌رن) ما تحسینِ زشتی رو نداشتیم.

حداقل یکی از اولین نمونه‌های تحسینِ زشتی مال Sex Pistols و اوایلِ دوران پانک راک می‌شه. از اینکه انکار فرهنگ، هنر و زیبایی‌شناسی توی "موسیقی" مسیرش عوض می‌شه. واقعا درکِ اینکه چی می‌شه حتی برای منی که سال‌هاست پانک راک گوش می‌کنم، کلی کتاب در موردش خوندم و مستند دیدم و احتمالا چند ده هزار کلمه در موردش نوشتم سخته. من سعی می‌کنم از اصطلاح‌های تخصصی دور بمونم، چون می‌دونم توضیح دادنشون کار آسونی نیست.

اما در کل مسیری که من برای درکِ زیبایی رفتم دقیق توی همون نقطه‌ای که با پانک راک آشنا شدم عوض شد. خیلی سال گذشته و قطعا این جهتی که ایستادم و به قبلتر نگاه می‌کنم باعث می‌شه خیلی چیزها رو نبینم، اما فکر کنم همزمان با گوش کردن Iggy Pop، Suicide و Brian Eno من تازه فهمیدم که اصلا هنر می‌تونه زیبا نباشه. من نمی‌تونم توضیح بدم که چرا اونقدر Third Uncle از آلبوم Taking Tiger Mountain رو گوش کردم، چرا توی راهِ مدرسه وایسادم و زل زدم به کاورش چون نمی‌فهمیدم اینی که می‌بینم چیه، اما می‌دونم اون دیدی که داشتن مستقیم یا غیرمستقیم بهم رسید.

همون استارتِ علاقه‌ی من به چیزهایی شد که حداقل با معیارهای معمول زشتن. فکر کنم چندتایی کتاب در موردشون خوندم (بهترینش قطعا تاریخ زشتی از امبرتو اکو)، اما هنوز هم نمی‌تونم توضیحش بدم. صرفا قضیه اینه که خیلی از کاورهایی که می‌بینم و واقعا ازشون لذت می‌برم زشتن.

حتی حدس می‌زنم اگه یه لیست از ۱۰۰ تا بهترین آهنگ‌های عمرم بنویسم، دستکم ۷۰ درصدشون واقعا قشنگ نیستن، چیزی نیستن که دوست داشته باشم توی یک روز عادی گوش کنم. اما احترام زیادی براشون قائلم و مشخصا درک نمی‌کنم چرا تحسینشون می‌کنم. قطعا دلیلش علاقه‌م به پادفرهنگ نیست، کسایی که منو می‌شناسن قطعا می‌تونن بگن من معمولی‌ترین ظاهر رو دارم و خودمم معمولی‌ترین آدمم. اگه علاقه‌م به پادفرهنگ‌هایی مثل پانک راک و هوی‌متال (این ۲۰ سال اخیر رو در نظر نگیرین که کلا پادفرهنگ نیست) از بحثِ هنری فراتر بود مشخصا توی نوع زندگی و رفتارم باید نشون می‌داد.

در کل، این همه نوشتم که بگم من متاسفانه جوابی برای سوالی که توی ذهنمه ندارم. شاید باید چند روز وقت بذارم و کلِ تاریخِ زشتی توی موسیقی ۱۰۰ سال اخیر رو بنویسم (باید رفرنس پیدا کنم، میترسم از حافظه‌م استفاده کنم و اشتباه بنویسم) و جوابش همون وسط پیدا بشه. یا بیشتر به ۱۲-۱۳ سال پیش فکر کنم؟ نمی‌دونم واقعا.

قورباغه های خوشبخت

این یکی جا مونده بود XD

ما از تمام خاندان‌ها ۱۰تا کارت مختلف داریم، به جز این خاندان Numerix که ۵ تا کارته. دلیلشم اینه که این‌ها تنها گروهی هستن که چندان متمرکز نیستن و صرفا یکسری موجود خیلی قدرتمندن که ربات بودن ولی به کمک جادو تغییر می‌کنن. تاثیرشون روی سیاست شهر #Abyrix اینطوریه که بعضی وقت‌ها ظاهر می‌شن و یک چیزی درخواست می‌کنن که معمولا هم جواب بله می‌گیرن.

با اختلاف قوی‌ترین کارت‌های بازی رو دارن. اگه شما همشون رو داشته باشین (بدون توجه به کارت‌های دیگه، با حساب اون‌ها اعداد بیشتر هم می‌شن) ۷۵ امتیاز می‌گیرین. خیلی سخته که هر ۵ تا کارت رو روی زمین جمع کنین ولی ارزششو داره.

این ویدیوی یوتیوب > کل سرفصل‌های درس‌های تاریخ هنر و فلسفه هنر توی بخش آکادمیک


https://www.youtube.com/watch?v=ohDimlbZ1Uo

سلام!

ما توی استودیوی BigBeak آماده‌ی همکاری با دولوپرهای یونیتی هستیم. در حال حاضر تمرکزمون روی بازی‌های نسبتا سادست و نیازی نیست که سینیور باشین، فقط کافیه که وقت شناس، خلاق و آماده‌ی کار تیمی باشین. برای شرایط دیگه هم با هم کنار میاییم.

لطفا رزومه‌ی خودتون رو به این ایمیل بفرستین:
bigbeakstudio@gmail.com

ممنون می‌شم این رو برای هر کسی که حدس می‌زنین به بازی ساختن علاقه داره بفرستین.

در حال حاضر ما قصد داریم که تمام پروژه‌هامون برای چند سال آینده رو ببندیم و اگه تیم الان قطعی بشه تا مدت طولانی‌ای استخدام نداریم.

و دوتا مورد مهم هست اینجا:

اول اینکه خودتون ایده‌ی خوب برای بازی (دیجیتال) دارین، دوست دارین یک نفر بهتون کمک کنه توی ساختش و خودتون کدش رو بزنین ما اینجا می‌تونیم همراتون بشیم. ما الان شرایطمون به نوعی هست که بتونیم ازتون برای پخش و مارکتینگ هم ساپورت کنیم.

مورد دوم هم اینکه از لحاظ مالی "احتمالا" ما وضعیت مناسب‌تری به نسبت بازار داریم (تا جایی که من دیدم). منبع به دلاره و قصد هم نداریم هیچ‌وقت به ریال حساب کنیم.

ما حدود ۷ ماه پیش BigBeak رو درست کردیم چون هممون خسته شده بودیم، از کار کردن برای بقیه خسته شده بودیم. این استودیو هدفش بهتر کردن وضعیت زندگی و کریر ماهایی بود که نزدیک ده ساله توی بیزینس هستیم.

الان شرایط مناسبه و به نظر می‌رسه توی ۵-۶ ماه آینده می‌تونیم از آدم‌های بیشتری ساپورت کنیم تا بتونن هم روی چیزهایی که دوست دارن کار کنن، هم درآمدشون به شکلی باشه که زندگیشون بهتر بشه. 🥂