این یک ماه اخیر خیلی Scythe بازی کردم، سه بار فیزیکی و خیلی دفعه هم نسخه‌ی ویدیوگیمش.

حس می‌کنم خیلی مایلم در موردش صحبت کنم، یکسری چیز توی این بازی بود که کلا من بهش فکر نکرده بودم و راهِ حل‌هایی پیدا کرده بودن که حداقل تا الان من ندیده بودم کسی استفاده کنه. اول در مورد خود بازی توضیح باید بدم. یکی از معدود نمونه‌های جالب Alternative History ـه که توی دهه‌ی ۱۹۲۰ می‌گذره و تمرکزش روی شرق اروپائه. ملت‌های مختلف دارن برای گرفتنِ یک کارخونه با هم میجنگن و هر کدومشون تکنولوژی‌های مختلفی دارن که به نوعی مربوط می‌شن به ربات‌های بزرگ (و جلوتر چیزهای دیگه، وقت نمیشه بگم). بعد شما اول بازی یک شخصیت (ملت) رو انتخاب می‌کنین، فیگور مخصوص داره و باید مکان‌های مختلف رو کنترل کنین و یکسری آبجکتیو رو انجام بدین تا در آخر امتیاز بگیرین. اما در کل تمام این‌ها در خدمت دوتا چیز هستن:
۱. جزئیاتِ گیم‌پلی متفاوت از هر بوردگیمی که تا حالا دیدم
۲. داستان به شدت قوی

گیم‌پلی سایث اونقدر تفاوتی با بازی‌های دیگه‌ای که هدفشون "کنترل مناطق" هست متفاوت نیست، اما دوتا مکانیک خیلی جالب رو داره. میزان "محبوبیت" توی سایث اهمیت داره، آخر بازی بر اساس محبوبیت امتیازهای مختلف حساب می‌شه. در نتیجه توی کلِ بازی ما یک سیستم اخلاقی هم داریم که باید حواسمون باشه کارگر بقیه‌ی پلیرها رو نزنیم چون از محبوبیت کم می‌کنه (میرن خونه به بقیه می‌گن ما وحشی بودیم). خودِ این باز یک لایه عمیق‌تر می‌شه:

الان گفتم به نظرم کیفیت کمیاب شده توی کمیک‌های چند سال اخیر... و این یکم ذهنم رو درگیر کرده. من توی پروسه‌ی پیدا کردن Goddamned فکر کنم بیست-بیست و پنج‌تایی کمیک رو تست کردم، یکی دوتا چپتر خوندم و هیچ‌کدومشون حتی جالب هم نبودن. این قضیه یکم عجیبه. من از حدود پونزده سال پیش پیگیر کمیکم، می‌شه گفت ده-یازده سالش خیلی جدی بوده هیچ وقت اینطوری نشده بودم.

چیزی که من یادمه اینه که دوتا ناشرِ اصلی کمیک اومدن پایین، مارول و دی‌سی اونقدر موفق نبودن و خوب نمی‌فروختن. همین باعث شد نشرهای کوچیک‌تری مثل Image یا ناشرهای اروپایی یه حجم قابل توجهی کمیک خوب منتشر کنن. حدود ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۰ خیلی دوران خوبی بود. حتی وب‌کمیک‌های جالبی توی اینترنت بودن و تقریبا هیچ‌وقت برای پیدا کردن یه کمیک قوی به مشکل نمی‌خوردم. اما به مرور کارها ضعیف‌تر شدن، توی لحظه متوجه نشدم ولی ما کاملا به سمت ضعیف شدن کمیک (و مانگا) حرکت کردیم. هر سال کارهای خوب کمتر و کمتر شدن. تمام مجموعه‌های جالب یا تموم شدن، یا اینقدر ادامه پیدا کردن که جذابیتشون رو از دست دادن. از اون سمت به نظر نمیاد توی بازار رقابت چندانی باشه، بیشتر کارهایی که ۲۰۲۴-۲۰۲۵ اومدن حتی قابل تحمل نیستن. تقریبا همه‌ی کارها شبیه هم شدن، از صفحه‌ی اول می‌شه آخرشونو حدس زد.

مثلا کافیه مثل من خیلی علاقه‌ای به داستان‌های یانگ ادلت و "حال خوب کن" نداشته باشین، خیلی اهمیتی به کاراکتر آسیایی توی نیویورک ندین و اصلا براتون جالب نباشه که چطور آخر داستان می‌فهمه چه‌قدر خوب و دوست داشتنیه و به تغییر نیاز نداره. یا اونقدر دیگه طرفدار دوباره خوندن یک داستان ابرقهرمانی که شبیه تمام قبلی‌هاست نداشته باشین... اون موقع هیچی نیست که بخونین.

نمی‌دونم... من دلم می‌خواد یک IP درست و حسابی دیگه توی کمیک/مانگا پیدا بشه. یکی بخواد بره اژدها بکشه یا توی یه سفینه‌ی عجیب باشه، کلا هر چیزی، حتی تکراری بودنش اونقدر مهم نیست. کارِ خوب داره هر روز کمیاب‌تر می‌شه از بس دنیا می‌ترسه چیزی تولید کنه که به یکی بربخوره یا مخالف عقایدِ یکسری آدم پر سروصدا باشه.

در ادامه‌ی حرف‌های دیشب:
https://www.youtube.com/watch?v=L_-t3i6ipz4

هفته‌ی پیش تونستم پشتِ کارت‌های سه‌تا فکشن The Holy Tree Wars رو طراحی کنم. به شدت تحت تاثیر پاسورهاییه که بچه بودم دست فامیل می‌دیدم و حداقل از نظر خودم اونقدر شبیه بقیه‌ی کارت‌گیم‌های اون بیرون نیست. حس می‌کنم از زمانی که به طراحی پشتِ کارت‌ها توجه شد ما اون خلاقیت رو از دست دادیم، متقارن بودن همیشه یکی از اصلی‌ترین قواعدش بوده ولی این‌هایی که الان می‌بینم بیشتر از حد به اون وابسته هستن و سعی نمی‌کنن باهاش قصه بگن، چیزی که واقعا مهمه.

هر کدوم از "پشتِ کارت‌ها" اشاره دارن به یک اتفاق تاریخی/مذهبی مهم برای اون نژاد که به مرور پلیرها می‌فهمنش.

احتمالا سه مدل دیگه برای هر کدوم بزنم، هر چه‌قدر Level یک پلیر بالاتر بره پشتِ کارتش هم تغییر می‌کنه.

🌳 @theholytreewars | x.com/TheHolyTreeWars