Visual Alchemist
2.22K subscribers
1.9K photos
18 videos
241 files
208 links
بیشتر در مورد چیزهایی که دوست دارم و سرم بهشون گرم بوده حرف می‌زنم + نسخه‌ی دیجیتال کارهام که توی پیجم می‌ذارم.

https://instagram.com/hoseinghazii_?igshid=MzMyNGUyNmU2YQ==

همیشه هم می‌تونین برای صحبت و هر سوالی که داشتین بهم پیام بدین.
@hoseinghazi
Download Telegram
الان فیلم The Phoenician Scheme رو دیدم. سیزدهم فیلم وس اندرسون (کسی که اینقدر کارهاش خوب بودن که من خر شدم برم رشته سینما) بعد از اینکه حدود سی سال فیلم ساختن... که افتضاحه. یعنی باورم نمیشه یه فیلم وس اندرسون اینقدر بی سر و ته باشه و توی بخش داستان و شخصیت‌پردازی گند بزنه.

چیز زیادی ندارم در موردش بگم، شاید بعد از اون فیلم‌هایی که شاهکار بودن (واقعا ۱۲تای قبلی رو من میتونم بذارم توی ۵۰تا فیلم خوبی که دیدم)، این یکم زیادی معمولیه.
این ایموجی ساز جدید گوگل واقعا بامزس XD
Forwarded from Seraphic diaries (Faats𓅚)
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
Fairy Tales Sits On The Doorstep
هفته‌ی پیش بوردگیم Ankh رو بازی کردم، خیلی راضی بودم ازش.

امشب تازه وقت کردم برم تصویرسازیای آدرین اسمیت رو ببینم که مشخصا بهترین چیز در مورد این بازی بودن. در کل توی بازی هیچ مکانیک خلاقانه و خاصی نیست، فقط همین مینی فیگورها و تصویرسازی‌ها هستن که کار رو بالا نگه داشتن و دارن یه فضای فانتزی خیلی ملموس درست می‌کنن. بعد این اولین باره که من یه رویکرد خلاقانه و اورجینال به اساطیر مصر می‌بینم که نه اونقدر از داستان‌های اصلی دور شده، نه اونقدر نزدیک مونده که مثل همه‌ی کارهای قبلی بشه.

همچنان مثل همون Rising Sun که چند روز پیش گفتم، این بازی هم با تمِ ایرانی و فضای ایرانی جواب می‌ده. خیلی هم خوب میشه.
دیشب LUNA - The Shadow Dust رو بازی کردم، یه بازی ایندی مال سال ۲۰۲۰ـه که توی سبک point-and-click adventure game درست کردن. به طور کلی می‌تونم بگم برای یک گیم پلی دو سه ساعته، این بازی خوبه، نه اونقدر کوتاه بود که بیشتر بخوام نه اونقدری طولانی که دیگه به داستانش اهمیتی ندم. داستانش بین Weird Fiction و سورئال حرکت می‌کنه، من رو خیلی یاد یکسری از داستان‌های کودک شرقی میندازه، حتی آرت استایل دو بعدی بازی هم خیلی شبیهه به همون کتاب‌ها. پازل‌هاش هم آسون بودن، یعنی هیچ کدومشون اونقدر وقت نمی‌گرفتن و به خاطر همون وایب چیل و آروم بازی بود که بعضی وقت‌ها طول می‌کشید حل بشن (خود بازی کند بود).

در کل پیشنهاد کردنش به همه سخته، حدس می‌زنم بیشتر گیمرها خیلی از این مدل بازی لذت نبرن. بیشتر تمرکزش روی فضاسازی و ویژوال و قصه‌گوییه تا گیم‌پلی.
عصرِ پنجشنبه‌ست و من تصور می‌کردم هوا ابریه (نیست، آلودگیه)‌ و من جرئت ندارم هیچ کاری رو شروع کنم چون می‌دونم به محض اینکه تمرکز کردم روش تعمیرگاه زنگ میزنه بیا فلان قطعه رو بخر (از همسایه‌شون، چون خودشون حال ندارن زنگ بزنن بخرن و پولشو ازم بگیرن. باید منو این همه راه بکشن) و بعدشم نتونن ماشینو درست کنن. پس بیایین براتون یکی از مهم‌ترین و احتمالا فاقد اهمیت‌ترین مسائل ادبیات سای‌فای رو باز کنم. چون همین دیروز یه جایی در موردش حرف زدم و دیشب یادم اومد که نصفه گفتم و در اصل خیلی هم پیچیده‌تر و طولانی‌تره:

مجموعه‌ی Dune چه‌قدر بزرگه؟

اگه می‌خواین لفت بدین الان وقتشه، احتمالا ۱۰-۲۰ تایی عکس و متن قراره بفرستم.
سال ۱۹۶۵ که اولین جلدِ تلماسه‌ی فرانک هربرت چاپ شد، احتمالا هیچ‌کس حدسشو نمی‌زد که ۶۰ سال بعد مهم‌ترین مجموعه‌ی ادبیات ع.ت باشه و یک فرانچایز چند میلیارد دلاری رو بر اساسش بسازن. برای همین ایده‌ی اصلی کتاب‌ها خیلی کوچیک‌تر بودن. قرار بود سه جلد باشه (یادداشت‌های اولیه)، بعد چهارتا و آخر سر هم هفت‌تا شدن. چون مشخصا پولش خوب بود. کافیه کتاب‌ها رو بخونین تا بفهمین که ایده‌ها حتی آخر جلد دوم داشتن ته می‌گرفتن، جلد سه هم هنوز یکم معنی داشت ولی از اونجا به بعد حداقل من نمی‌فهمیدم چه خبره و به نظرم واقعا ضعیف می‌شدن.

پس تا اینجا، ما ۷ جلد داریم از مجموعه‌ی اصلی. این دوتا فیلمی که تا الان اومدن (بیایین وانمود کنیم لینچ هیچی نساخته، اگه حالشو داشتم بعد سراغ اونم میرم) کتاب اول رو پوشش میدن. فیلم سوم قطعا کتاب دوم رو کامل پوشش میده چون کتاب کوتاهیه. حدس می‌زنم فیلم چهارمی (از کتاب سوم) در کار نخواهد بود.
خلاصه که فرانک هربرت برای ۲۰ سال حسابی از تلماسه پولشو در اورد، اما مسئله اینه که تلماسه برای خانواده‌ی هربرت تبدیل شد به یه بیزینس خانوادگی. برایان هربرت یادداشت‌های پدرش رو برداشت و اواخر دهه‌ی نود سعی کرد Dune رو دوباره زنده کنه. اولین مجموعه‌ی چاپ شده از برایان هربرت با همکاری کوین اندرسون (یکی از نویسنده‌های خیلی اندرریتد علمی تخیلی به نظرم، کارش خوبه)‌ معروفه به Dune prequel series، سه جلده و به نظرم خیلی آبرومندانه‌تره به نسبت نیمه‌ی دوم مجموعه‌ی اصلی.

Dune: House Atreides (1999)
Dune: House Harkonnen (2000)
Dune: House Corrino (2001)

به نظرم این مجموعه به شدت خوندنشون آسونه، بیشتر سعی کردن یوزر فرندلی باشن و در کل رده سنی پایین‌تری هم دارن. خیلی سعی می‌کنن دنیای داستان رو توضیح بدن.
اوایل ۲۰۰۰ دوباره اسم Dune برگشت و دوتا سریال نچندان موفق ازش ساخته شد. پیشنهاد می‌کنم نبینین. اما به هر حال مسیرِ نوشتن مجموعه‌های جدید باز شده بودن. مجموعه‌ی سوم Legends of Dune بود که حدودا ده هزار سال قبل از مجموعه‌ی اصلی رو پیشش میده. همون جهاد باتلری و جریاناتی که کلا تاثیر گذارن روی تاریخ این دنیا. من این مجموعه رو هیچ وقت نخوندم، حس نکردم که بهش نیازی هست یا هر چیزی. اما شنیدم خیلی جالب نیست و به سمت آبکی بودن حرکت می‌کنه.

The Butlerian Jihad (2002)
The Machine Crusade (2003)
The Battle of Corrin (2004)
دقیقا این بخش از تاریخ Dune، همه چیز شروع می‌کنه به عجیب شدن. من حدس می‌زنم که به نتایج چندان مناسبی از لحاظ تجاری نرسیده بودن و سعی کردن برگردن عقب و "چهارتا" کتاب جدید به مجموعه‌ی اصلی اضافه کنن. چون مشخصا خیلی چیزها اونجا نیاز به توضیح دارن، بعضی وقتا پرش‌های زمانی و مکانی بیشتر از اونی هستن که درست باشن.

برای همین ما مجموعه‌ی Heroes of Dune رو داریم:
Paul of Dune (2008)
The Winds of Dune (2009)
Princess of Dune (2023)

در اصل این اتفاق میوفته: دو جلد اول چاپ میشه، ری اکشنا خوب نبودن و دوتای بعدی کنسل میشن. بعد سال ۲۰۲۳ پرنسسِ تلماسه چاپ میشه و بی‌ربطه به دوتای کنسل شده، اما ربط داره به اون دوتای اولی. کلا این مجموعه از لحاظ استقبال طرفدارها خیلی وضعیت خوبی نداره.