هنوز سایت آماده نشده، اما تا الان تقریبا بک استوری بیشتر باس‌ها و مینی باس‌های بازی رو نوشتم. تاریخِ کل جزیره و جنگلی که بازی اونجا اتفاق میوفته هم آمادس و سه‌تا داستان کوتاه (از پونزده‌تایی که برنامه دارم براش) نوشته شده.

در کل سایت آماده بشه در حد یک آرت بوک کامل مطلب دارم که بذارم. نمی‌خوام این بازی یکی از بازی‌هایی باشه که داستان و دنیاسازیش رو رها کردن.

این چند روز نشستم مینی سریال The Stand رو دیدم. شاید مشکل از زمانِ انتشارشه (آخر ۲۰۲۰)، شایدم به خاطر بازیگرهاییه که بعدش منفور شدن (امبر هرلد و ازرا میلر) که اینقدر نقد منفی گرفت. اما من میگم سریال خوبیه، یعنی در مقایسه با سریالِ ۱۹۹۱ از روی همین کتاب و در کل سریال‌های اقتباس شده از آثار استفن کینگ، این خوبه.

می‌تونم بگم خوش‌ساخت بود، معمولا CBS سر انتخاب بازیگر گند می‌زنه. اما اینجا فقط یکی دوتاشون معمولی بودن، بقیه خیلی تمیز نقششونو در اورده بودن. حتی امبر هرلد (راستی این آخرین کارشه) هم خوب بود و واقعا راضیم کردن. شاید برای خیلی‌ها درست مشخص نباشه که چی می‌شه، چون نیمه‌ی اول مینی سریال همینطور توی زمان جلو و عقب می‌شه (برخلاف کتاب) و یکم به تمرکز نیاز داره که یک نفر درست متوجه بشه چه خبره. مثل تمام آثار کینگ هم دو سوم ابتدایی چندان ریتم سریعی نداره، بعد می‌ره روی آخر حد سرعت و هیجان.

مسئله‌ای که هست دنیای داستانشه. من حدود ده سال پیش Stand رو خوندم، یکی از سخت‌ترین کتاباییه که خوندم و این فقط به خاطر حجمِ ۱۵۰۰ صفحه‌ای نیست. فضای داستانی دلهره‌آوره. دست می‌ذاره روی یکسری سوال که چندان جوابی براش نداره و ما هم جوابی نداریم. همون جنگِ باستانی بین خدا و شیطان رو بعد از آخرالزمان به تصویر می‌کشه، جایی که تقریبا هیچی نمونده که به خاطرش جنگی پیش بیاد، اما انگار "باید" این اتفاق بیوفته. کل داستان در مورد اینه که چطور بعد از یک آخرالزمان، بعضیا فکر می‌کنن به یکی دیگه هم نیازه.

بعد سریال خیلی سعی کرده از این دور بشه. اونقدر دلهره آور نیست، حتی محیطش برخلاف بیشتر کارهای پساآخرالزمانی (شما Last of Us رو در نظر بگیرین) خیلی سالم و خوشحال‌تره. برای اینکه جنبه‌ی درام رو بالا ببرن خیلی از جنبه‌های منطقی رو نقض کردن. به شخصیت‌ها رفاه و آرامش و جامعه توی دنیای نابود شده دادن تا بتونن یک پله توی هرم مزلو ببرنشون بالا و درگیر مسائل شخصیشون بشن. در حالی که توی کتاب روی این جنبه‌ی شخصی تمرکز کمتری بود، بیشتر در مورد یک جنگ و روایتِ اطرافش بود، شخصیت‌ها میومدن تا این روایت رو پیش ببرن. اما این مینی سریال خیلی تمرکزش روی روابط بین شخصیت‌هاست که تحت تاثیر جنگِ بین خوب و بد قرار می‌گیرن. شاید این عیبیه که خیلیا ازش گرفتن و نتونستن باهاش ارتباط برقرار کنن. من رو خیلی اذیت نکرد، درام اوکی‌ای داشت.

در کل، می‌تونم پیشنهادش کنم. سریال خوبیه و خیلی هم طولانی نیست. شاید به قسمت آخرش نیازی نبود (مینی سریال ۱۹۹۱ این بخش رو نداشت کلا، اما یکسری از بخش‌هاش توی کتاب هم بود)، اما اونقدر مشکلی باهاش نداشت.

پ.ن: این سریال قرار بود یک آهنگ اختصاصی از مرلین منسون رو داشته باشه، خودشم بازی کنه. متاسفانه هم آهنگ رو نذاشتن، هم صحنه‌های خودشو کات کردن. به نظرم می‌تونست یک پله سریال رو ببره بالاتر.

اینم از توییترمون D:

احتمالا قراره اسپم کنم اونجا، هر روز هزارتا چیز جدید دارم که نشون بدم ولی به خاطر نوع شبکه‌های اجتماعی دیگه (اینستا و تلگرام) همشونو فقط به دوست‌هام نشون می‌دم. حالا قراره واقعا هر چیزی که هست اونجا بذارم.

من خیلی توی قایم کردن علاقه‌م به کشتی کج خوب نیستم، مخصوصا اینکه هر چی سنم بالاتر رفت مردم بیشتر این علاقه رو قضاوت می‌کنن. مسئله اینه که بیشتر کسایی که جدی پیگیر کشتی کج نیستن، اصلا ایده‌ای ندارن که چیه و چطور اتفاق میوفته. تصور عمومی روی اینه که "اینا همش فیلمه" و اصولا هر چیزی از قبل تائین شده و همه چیز طبق برنامه پیش می‌ره. در حالی که من شک دارم هیچ ورزشی اندازه‌ی کشتی حرفه‌ای رقابتی باشه و تقریبا هر چیزی که می‌تونه اشتباه پیش بره، اشتباه پیش می‌ره.

این جستار ویدیویی رو دیشب دیدم. معمولا عادت ندارم یک ویدیوی دو ساعت و نیمه رو توی یوتیوب ببینم ولی این یکی فرق داشت. من تقریبا کلِ چیزهایی که می‌گه رو زنده دیدم و در جریانِ تمام جزئیاتش بودم. اما نوعی که داره داستان رو می‌گه، اینکه یک نفر چندین سال چه‌قدر باید فشار تحمل کنه تا به یک نقطه‌ی مناسب برسه و چطور یک خانواده می‌تونه چندین دهه تحقیر بشه تا به چیزی که می‌خواد برسه...

در کل خیلی خوبه. حدس می‌زنم برای کسایی که به کشتی کج علاقه‌ای ندارن هم جالب باشه. تقریبا همه چیز رو از صفر توضیح می‌ده و میاد جلو.

https://www.youtube.com/watch?v=POsvxBJfTwg

Deep in the jungle live creatures that can reshape the flow of battle—like the powerful birds tied to each faction.

Their cards are rare, distinct, and often among the strongest in the game.

Forming alliances with them might be your only chance against something far worse.

🌳 @theholytreewars | x.com/TheHolyTreeWars

اینم فعلا تا ادیتش کنم و بذارم توی توییتر طول میکشه، پس شماها اول ببینین.

این نوع از پرنده رو دورف‌ها چند قرن پیش تغییر دادن تا برای شکار استفاده بشن. بال و یک بخش‌هایی از بدنشون کاملا متفاوت شده از به کمک فلز قابلیت‌هاش رو بیشتر کردن.

این کارت اختصاصی برای فکشن Exiles درست شده.

فصل جدید love death and robots رو تقریبا کامل دیدم (دو سه قسمت مونده) و برام یکم عجیبه این همه بهش انتقاد میشه. در حالی که به نظرم این فصل کاملا از لحاظ داستانی در حد فصل اوله، از لحاظ کیفیت ساخت بالاتر از هر سه فصله.

فقط مسئله اینه که یکم انتظارات همه بالا رفته. بین فصل اول تا الان خیلی کارهای انیمیشن و نزدیک به love death and robots اومده که کیفیت خوبی داشتن، اینقدری که توی ذهن مردم یکسری از قسمت‌ها خیلی بیشتر از اونی که هست بالا رفته.

در کل خوب بود، خیلی راضی بودم و نمی‌تونم بگم چه‌قدر لذت بردم از تمام قسمت‌هاش. اگه اون چندتای آخری هم همینطوری باشن اولین فصلی میشه که قسمت بد نداشته.

مخصوصا قسمت اولش که فقط یه ویدیو از رد هات چیلی پپرز بود. بحث تکنیکال (که عالی بود) رو بذاریم کنار، درک می‌کنم خیلیا براشون بی‌معنی باشه. درسته که RHCP یکی از معروف‌ترین بندهای راکه، اما حدس می‌زنم بخش بزرگی از مخاطب‌های سریال باهاش آشنا نیستن یا حداقل خاطره‌ای باهاش ندارن.

ولی برای منی که Can't Stop رو روی سونی اریکسون سیو داشتم و وقتی نُت اولش رو بزنن هزارتا خاطره‌ی خوب میاد توی ذهنم... این قسمت بی‌نظیر بود.

ما حدود دو سال پیش (زمانی که هنوز عضو ارکستر وستا نبودم) یک پروژه‌ای رو شروع کردیم که به مرور تغییر شکل داد و رسید به اینجایی که الان هستیم: اجرای ارکسترال موسیقی متن سینما و ویدیو گیم.

راستش این خیلی ارزشمنده برامون، حدود یک سال پیش بود که دیگه داشتیم بیخیال اصفهان می‌شدیم. وستا توی تهران و رشت اجراهای خوبی داشت و از آخرین باری که توی شهر خودمون، اصفهان، اجازه اجرا داشتیم خیلی وقت گذشته بود. ولی زندگی و دنیا طوری پیش رفت که باز هم فرصتش پیش اومد که توی اصفهان اجرا داشته باشیم، اونم توی بهترین سالن کنسرت (آخرین اجرای ارکسترال اینجا همین ارکستر وستا بود، سال ۹۸).

در کل، توی بُعد شخصی سخته که توضیح بدم چه‌قدر خوشحالم از این اتفاق. مثل برنده شدن توی یک ماراتن طولانی و سخته که بالاخره به نتیجه رسیده.

از اینجا می‌تونین بلیط رو بخرین: https://gisheh8.com/Concert/4068

خوشحال می‌شم ببینمتون.

چند روز پیش The Studio رو دیدم و راحت می‌تونم بذارمش جزو بهترین سریال‌های کمدی‌ای که دیدم. خیلی تغییرات سریال‌های کمدی توی ده پونزده سال اخیر جالب بودن، از سیتکام‌های آبکی و صداهای خنده زوری رسیدیم به کاری مثل استودیو که واقعا پیچیدس از لحاظ ساختار و واقعا توی دکوپاژ و حرکت دوربین یک پله بالاتره از هر سریال کمدی‌ای که تا حالا دیدم.

حدس میزنم برای هر کسی نباشه، چون یکم اطلاعات در مورد سینما نیاز داره تا شوخی‌هاش رو جالب کنه. از اون سمت نوع شوخی مثل سریال‌های محبوب کمدی نیست، اون‌ها ترجیح می‌دن اون سه‌تا پله Build-up کردن جوک رو همیشه توی پنج دقیقه برن، اینجا کم پیش میاد (جز شوخی‌های کلامی) زیر بیست دقیقه یک جوک درست رو در بیارن. اما واقعا وقتی به پانچ‌لاین می‌رسه عالیه.

و فکر کنم قراره کلی گلدن گلوب بهش بدن. حداقل برایان کرنستون باید نقش مکمل رو بگیره، فوق العاده بود کارش.