الان داشتم یه کتاب در مورد تاریخ تصویرسازی می‌خوندم که رسیدم به سال‌های آخر قرن نوزدهم و نسخه‌ی تصویرسازی شده‌ی دیو و دلبر (یکی از قشنگ‌ترین ترجمه‌های انگلیسی به فارسی همین اسمه). ظاهرا توی دهه‌ی ۱۸۷۰ والتر کرین یکسری از اولین نمونه‌های تصویرسازی کودک رو انجام می‌ده که دیو و دلبر یکی از اون‌ها بوده.

تونستم این کتاب رو توی آرشیو اینترنت پیدا کنم و واقعا به نظرم جالب بود. این به نظرم دقیق‌ترین تصاویریه که تا حالا از دیو و دلبر داشتیم، خیلی نزدیک به اون محتوای داخلش و پیامی که می‌خواست برسونه (بعدا شاید در موردش بنویسم). متاسفانه من هیچ‌وقت انیمیشن دیزنی از این داستان و فیلمی که ۲۰۱۷ ساختن رو نپسندیدم، به نظرم خیلی ساده تقلیلش داده بودن به مفاهیم کلیشه‌ای و رمنس آبکی، در حالی که دیو و دلبر از لحاظ داستانی و درون‌نما خیلی جای کار داره.

البته Edmund Dulac هم به عنوان یکی از اولین آرتیست‌هایی که خیلی جدی زمان گذاشت برای تصویرسازی آثار معروف ادبی دیو و دلبر رو تصویرسازی کرده. با اینکه ادموند دولک رو خیلی دوست دارم و همیشه برام یکی از الهام‌بخش‌ترین‌ها بوده، به نظرم دیو و دلبرش یکی از ضعیف‌ترین کارهاشه. بیشتر اونو تبدیل کرده به کارِ خودش، نه داستانی که گابریل-سوزان دو ویلنوو نوشته.

اما به هر حال قشنگن، من خیلی دوست دارم به کارهای دولک نگاه کنم، مخصوصا طوطی‌هایی که می‌کشه. به نظرم یکی از بهترین نمونه‌هاییه که می‌شه مثال زد برای تاثیرِ نگارگری‌های ایرانی روی هنرِ غربیِ اوایل قرن بیستم.

چند شب پیش Sirocco and the Kingdom of Winds رو دیدم. انیمیشن خوبیه، دیدنش فان بود.
ولی!

من نمی‌فهمم چطور توی داستانش اینقدر گند زده بودن. روی کاغذ ایده‌ش خوبیه، باید خروجی یه انیمیشن با استایلِ فرانسوی/بلژیکی می‌شد که تحت تاثیر میازاکیه. حتی سناریو و داستان هم خوب بودن، اما مشخصا کسی که فیلمنامه رو نوشته بود برای رسوندن پیام تقریبا تمامِ ابعاد دیگه رو له کرده بود. یعنی با این ایده، نشون دادن سوگواری و کنار اومدن باهاش صدتا راه داشت، از این صدتا احتمالا نود تا بهتر از این می‌شد. تصور کنین که یک دنیای خیلی خوب دارین، اما فیلم نمی‌تونه این دنیا رو درست بسازه و ازش استفاده کنه، چون سعی می‌کنه روی شخصیت‌ها تمرکز کنه و ارتباطتشون با هم دیگه (تیپیکال فیلم فرانسوی)، بعد شخصیت‌ها هم خراب می‌شن چون که واقعا به جای عمیق کردنشون وقت می‌ذاره و ارتباطشون با سوگواری رو می‌گه. در حالی که خیلی ساده می‌تونست شخصیت و دنیاسازی رو قوی کنه، سوگواری خودشو نشون می‌داد.

چیزی که برای من خیلی جالب بود، استفاده از مفهوم "ایزد شکست خورده" یا همون "ایزدی که از همه متنفره" بود. این ایزد به حدی خسته و آسیب دیدست که داره بی‌وقفه سعی می‌کنه همه چیز رو از بین ببره، اصلی‌ترین چیزی که جلوشو می‌گیره هم خودشه که هنوز راضی نشده به این نابودی. این دقیقا بخشی بود که فیلم باید براش زمان بیشتری می‌ذاشت، اجازه می‌داد عجیب و قدرتمند بودنش کل داستان رو بگیره، کاری که قبلا توی کارهای میازاکی بارها دیدیم و همه جواب می‌دن. ولی خب متاسفانه خیلی واردش نمی‌شیم و نهایتا ۷-۸ دقیقه از فیلم در مورد اینه.

در کل جالب بود، شاید بشه گفت من یکم سختگیرم که می‌گم این ایرادات رو داشت. آرت استایل خوبی داره، مشخصا که بودجه‌ی کمی داشته ولی با همین بودجه‌ی کم هم کار آبرومندانه‌ای ساختن.

دیشب برای اولین بار Sea Salt & Paper رو بازی کردیم، تقریبا هیچ تصوری جز اینکه طراحی کارت‌هاش اوریگامیه نداشتم. تا زمانی که بازی رو یاد گرفتم نسبتا همه چیز ناامیدکننده بود، به نظر می‌رسید مکانیک‌های بازی اونقدر درست کار نمی‌کنن. ولی به مرور بهتر و منطقی‌تر شد. بازی "نسبتا" سختیه، یعنی امتیاز گرفتن توش اونقدر ساده نیست.

حس می‌کنم یکم بازی کنم و دستم بیاد خیلی رقابتی می‌شه. خیلی هم خوشگلن کارت‌هاش، واقعا اوریگامی‌هاش خوبن.

بعد از چند سال که خیلی وقت گذاشتم و عملا هر آرت بوک و کتابی که در مورد گیم پیدا میشد رو یه اگه نخونده باشم، حداقل یه نگاهی بهش انداختم فقط می‌تونم بگم دوتا بازی هستن که کل پروسه‌ی ساخت، مارکتینگ، نتایج و فلسفه‌ی پشتشون خیلی دقیق مکتوب شده: زلدا و فاینال فانتزی
بقیه‌ی بازی‌ها، مخصوصا کارهای آمریکای شمالی آرت بوکشون تقریبا هیچ اطلاعات خاصی نداره، انگار که پابلیشر فقط استودیو رو مجبور کرده یه آرت بوک هم بده که بعدا توی باندل بتونن با قیمت بالا به مردم بفروشنش. اما این دوتا بازی با دقت خیلی زیاد، مرحله به مرحله رو توضیح دادن، از سختی‌های کار گرفته تا شکست یکسری از ایده‌ها که روی کاغذ باید جواب می‌دادن اما یک چیزی اون وسط جلوشونو گرفته.

برای اولین بار چند روز پیش Final Fantasy Ultimania Archive رو شروع کردم، یک مجموعه سه جلدیه که حدودا ۲۵ سال از تاریخ فاینال فانتزی رو کامل پوشش میده. تقریبا تمام مواردی که در مورد دنیا و داستانش می‌گه رو قبلا خونده بودم، اما توی کتاب اول یک بخشی هست که دست می‌ذاره روی فرایندی که کانسپت آرت‌های یوشیتاکا آمانو رو دریافت کردن، بعد باید اون آرت‌های پیچیده و پر از جزئیات رو تبدیل می‌کردن به پیکسل آرت‌های ۳۲ و ۶۴ بیتی، طوری که جزئیات رو از دست ندن. تازه بعد از اینکه تبدیل شدن (با اون سیستم پالت رنگی به شدت محدود) باید تو مپ‌های ۸*۸ پیکسلی یجوری کار می‌کردن که توی بازی هم درست باشه. حتی تصور سختی‌ای که کشیدن برام دردناکه.

اما مسئله‌ای که باعث شد این مهم باشه، اینقدری که اینجا بنویسم اینه که من از حدود ۴ سال پیش خیلی جدی پیکسل آرت رو شروع کردم. تقریبا هیچ‌وقت کارهام رو به اشتراک نذاشتم ولی می‌شه گفت هیچ وقت هم تمرینم قطع نشد. این همه سال، من درگیر این بودم که چطور یک شخصیت پیچیده رو توی اون مقدار پیکسل نشون بدم. کشیدن یه شخصیت توی استایل بازی‌های مثل Sea of Stars یا Signalis اونقدری که به نظر میاد سخت نیست، اما کشیدن شبیه فاینال فانتزی؟ نزدیک غیرممکنه. حتی دوره‌های آموزشی، دیدن پروسه‌ی کار کردن آرتیست‌های حرفه‌ای و... هم خیلی کمکی نکرد، چون همشون از یک تکنیک استفاده می‌کنن (کشیدن فیگور ضد نور، اضافه کردن جزئیات) و این برای من کار نمی‌داد.

حالا فهمیدم اون سال برای فاینال فانتزی اصلا از تکنیک کشیدن ضد نور شخصیت‌ها استفاده نشده، ظاهرا اونا هم خیلی باهاش راحت نبودن. فقط کانسپت آرت رو اسکن کردن، سعی کردن با تکنیک bitmap بخش‌های تیره رو سیاه کنن و بخشای روشن رو سفید، بعدشم رنگش کردن. این هزاران بار ساده‌تره از کشیدنش و مشخصا برای بازی‌ای که هر چند دقیقه یکبار شخصیت جدید معرفی می‌کنه بهترین روش بوده. شبیه یه تقلبه که اینقدر سادس که من کل این چند سال حتی بهش فکر هم نکرده بودم.

در کل این جالب بود، دوست داشتم به اشتراک بذارم چون شاید به درد بقیه هم بخوره.